lemingi i inne żyjątka

przetarg otwarty na kiszeczki

2012-02-28T12:32:00.001+01:00

Ledwie Polska zdążyła dojść do siebie po tragedii w Sosnowcu, a już Maria Czubaszek zadała narodowej macicy kolejny, niemal śmiertelny cios. Smutek, żal i łzy, przystańmy i minutą ciszy oddajmy hołd poległym dzieciom oraz zapłodnionym i niezapłodnionym komórkom jajowym:

Wiersz o aborcji ... (autor nieznany)

Mamusiu...
Coś się stało, Ja żyję,
Ja naprawdę żyję.
Dar życia otrzymałam,
o, braciszka z boku poznałam.
On też prawdziwie się raduje
i świata oczekuje.

Dzięki Ci Mamusiu!

Braciszku! Patrz, coś się stało,
jakieś światło się tu dostało,
jakieś narzędzie błyszczące...
Ała! Jakieś kłujące!
Braciszku co oni Ci robią?
Dlaczego dziurę w brzuszku Ci skrobią?

Mamusiu! Braciszka rozrywają!
Rączki mu wyrywają! Właśnie wykłuli mu oko
i serduszko rozdarli głęboko.
Jestem krwią braciszka zbryzgana.
Mamusiu moja kochana!
(...)

MAMUSIU!

Ten potwór paluszki mi obcina,
już jest kaleką Twoja dziecina!
Mamusiu! Co Ja takiego zrobiłam?
Ja tylko życiem się cieszyłam!
Mamusiu!

Ja jestem miłością Boga dla ciebie,
On naprawdę chce mieć nas w niebie?
Jego miłość nigdy się nie kończy,
nawet po śmierci się sączy.
Ratunku, Mamo!

On urwał mi już kolano!
Tatusiu! Ja będę Twoim Skarbeczkiem,
będę Twoim Aniołeczkiem, ale pomóż mi,
niech nie wyrywa mi drugiej rączki!
(...)
Mamusiu! Jakiś błyszczący nóż
gardło podrzyna mi już.

(...)

Mamusiu!
On teraz szczypcami oczy mi rozdusi.
Nie będę widziała Mojej Mamusi!
A Ty Mnie Mamusiu będziesz widziała.
Nie pozwól, żebym została zmasakrowana!
Spojrz do śmietnika, tam będę leżała!

Mamusiu!

Dlaczego życie Mi dałaś?
I tak okrutnie je odebrałaś?
Mamusiu patrz!
Twoją córunię w krematorium spalili,
a duszy Jej nie zabili.
Ja w Twoim umyśle będę żyła,
będę po nocach Ci się śniła!
I będę po nocach do Ciebie wołała.
Ja - Twoja córunia mała.

Mamusiu!
Dlaczego zatykasz uszy?
Przecież nikt Cię nie ogłuszy.
To przecież Ja, Twój Skarbek Kochany,
ten, co miał brzuszek rozerwany.
Mamusiu! Pamiętasz jak się bałam?
Jak o pomoc do Ciebie wołałam?
A pamiętasz Mamusiu oczy tego lekarza?
Co śmiercią dzieci obdarza?
Kto mu dał prawo, by zabił Twoją dziecinę?
Twoją niewinną kruszynę, Mamo...
czy ta powolnej śmierci porcja
nazywa się aborcja?
(...)

Mam nadzieję, że Wasze kolana trzymają się mocno i nikt Wam nie wyrwał rączki ani oczka. Powyższy poemat, jak donosi Google, ma 8980 rekordów w polskiej sieci, w tym niektóre z nich traktują go jako dowód na bogate życie wewnętrzne płodu (tak, niestety jestem śmiertelnie poważna, podobnie jak dowodzące powyższej racji forumowiczki forum grzenda.pl, które jest tak w ogóle forum antykoncepcyjnym i kiedyś dość mocno skręcało feministycznie. Zaskoczeni? Ach, to dopiero początek niespodzianek).

Poza tym, że kiszeczki są, jak się okazuje, nasze wspólne, to okazuje się także, iż nie powinniśmy nikogo wprowadzać w ich życie wewnętrzne. Złamanie tej zasady przez Czubaszek Marię wywołało absmak społeczny u anonimowych milionów i jednej nieanonimowej Kolendy Zalewskiej.

W odróżnieniu od intymności aborcji dotyczącej prywatnego brzucha (będącego jednocześnie naszą wspólną własnością) umieranie, jako czynność nieintymna może być transmitowane we wszystkich telewizjach świata, podobnie jak wystawanie nad umierającym człowiekiem i donoszenie ze łzami w oczach, że "jeszcze żyje". Nikt nie twierdzi, że może to kogokolwiek zachęcić do śmierci. Tej tezy bronił osobistym świadectwem na przykład redaktor Pałasiński w swych niezapomnianych relacjach z placu św. Piotra. Naród razem z nim płakał asystując przez szklane okno odejściu Wielkiego Człowieka.
Co myślał w tym czasie Wielki Człowiek niestety nie wiadomo, może pogodził się do tego czasu ze świadomością, że jego prywatność musi ustąpić w obliczu wielkiej światowej miłości.

No ale wróćmy do brzuchów.
Jest tak, że brzuch jest wspólny, jeśli jednak przetnie się w nim jajowody, na przykład w trakcie cesarskiego cięcia, na przykład podczas porodu dziewiątego dziecka, na przykład będąc matką, której odebrano prawa rodzicielskie wobec trójki najstarszych dzieci, to jest to wtedy brzuch skarżący bezprawie. Co więcej jest to brzuch sukcesu (orzeczenie sądu z 2011 roku w sprawie pozostawienia dzieci pod opieką Wioletty Szwak, orzeczenie w sprawie sterylizacji jeszcze nie zostało wydane).
No i dobrze, sterylizacja bez woli i wiedzy kobiety jest grandą, gdyż nie wolno nikomu decydować o ciele będącym własnością kobiety. Kiszeczki są osobiste.
Z drugiej strony sterylizacja za zgodą i wolą kobiety jest w Polsce nielegalna, podobnie jak wazektomia, gdyż nie wolno nikomu decydować o ciele będącym własnością społeczną. Kiszeczki są wspólne.
Nic z tego nie rozumiecie? Słusznie, to był dopiero pierwszy zerk w Otchłań.

W ubiegłym tygodniu, dokładnie 17 lutego, Ministerstwo Edukacji Narodowej wydało rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu nauczania szkolnego oraz zakresu treści dotyczących wiedzy o życiu seksualnym człowieka, o zasadach świadomego i odpowiedzialnego rodzicielstwa, o wartości rodziny, życia w fazie prenatalnej oraz metodach i środkach świadomej prokreacji zawartych w podstawie programowej kształcenia ogólnego.
Niespecjalnie wiadomo, co to rozporządzenie zmienia (wymiar godzin pozostaje taki sam, podręczniki stare, zmieniło się jedynie to, że WDŻ nie będzie organizowane z puli tzw. godzin dyrekcyjnych) jednak interesujący jest wykaz organizacji i stowarzyszeń, które konsultowały społecznie te zmiany.
Pod rozporządzeniem widnieje spis 24 organizacji, z których moją szczególną uwagę zwracają następujące instytucje:
1. Chrześcijański Związek Zawodowy "Solidarność im. Księdza Jerzego Popiełuszki"
2. Sekretariat Konferencji Episkopatu Polski
3. Polska Rada Ekumeniczna
4. Rada Szkół Katolickich
i, uwaga, zaskoczenie:
5. Polska Izba Książki

W porządku, drogi doktorze Watsonie, zapewne dręczy Cię wewnętrzna ciekawość, jaki był klucz doboru konsultantów społecznych? Chrześcijański Związek Zawodowy jest organizacją znaną głównie z protestów przeciwko wyprzedaży spółek Państwa kapitałowi zagranicznemu. Również Polska Izba Książki, jak wiadomo, zajmuje się młodzieżą, a zwłaszcza jej edukacją seksualną.
Z kolei Grupa Edukatorów Seksualnych "Ponton", Stowarzyszenie "W stronę dziewcząt", Fundacja Promocji Zdrowia Seksualnego, Polskie Stowarzyszenie Seksuologiczne i Towarzystwo Rozwoju Rodziny nie mają nic, ale to nic wspólnego z edukacją seksualną, więc nie zostały zaproszone do konsultacji.
W tym świetle z radością przyjmujemy informację MEN, iż "żaden podmiot uczestniczący w konsultacjach nie zgłosił uwag do projektu rozporządzenia".

Ok, jedziemy naszą kolejką przez Otchłań dalej i zatrzymujemy się na stacji "prezerwatywa na marchewce", zdjęcie poglądowe:

Wstrząsające, prawda? Rodzice uczniów z gdańskiego gimnazjum też tak sądzą:

Do dyrektora gimnazjum nr 7 w Gdańsku zadzwonił oburzony ojciec, który stwierdził, że nie życzy sobie, by jego dziecko narażać na widok prezerwatywy nałożonej na marchewkę. Dlatego dyrektor postanowił odwołać zajęcia wychowania do życia w rodzinie. Lekcje w tej szkole od trzech lat prowadzą studenci pielęgniarstwa.

Marchewka nie jest wprawdzie częścią brzucha, pośladki także nią nie są, ale, jak się okazuje, podobnie jak śledziona i macica mogą być wspólnym dobrem.
Planowałam poświęcić osobną notkę książce "Wychowanie dzieci w zgodzie z pismem świętym" niejakiego Richarda Fugate, ale zorientowałam się, że to wdzięczne zadanie już wykonali za mnie inni doprowadzając do małej medialnej burzy. Nie wszyscy jednak uważają, że lańsko na dupsko to kontrowersyjna metoda wychowawcza, nie uważa tak na przykład ksiądz Dariusz Kowalczyk SJ, fotka poglądowa:

Ksiądz Kowalczyk daje odważne świadectwo na łamach portalu Frondy, gdzie deklaruje "miło wspominam klapsy".
Oddajmy głos księdzu Kowalczykowi:

Przypominam sobie klapsy, które spadły na moją pupę, kiedy byłem niesforny. Uważam, że były one pomocne w moim wychowaniu.(..) A klaps był jasnym sygnałem, że coś muszę zmienić. Tak więc dziś miło wspominam klapsy.

Dalej ksiądz Kowalczyk się zasmuca:

To smutne, że żyjemy w kraju, w którym wydawca, który wydał książki mówiące pozytywnie o możliwości stosowania kar cielesnych w wychowaniu dzieci, czuje się zmuszony do wycofania ich z obiegu z obawy – jak rozumiem – że różni „obrońcy” dzieci pobiegną do sądu, by oskarżyć wydawnictwo o propagowanie przemocy i łamanie tym samym prawa. (...)

A potem dzieli się głęboką refleksją nawiązującą również do ulubionego (zaraz po gejach, inwazji żydowsko masońskiej, in vitro i prześladowaniach Kościoła Rzymskokatolickiego) tematu Frondystów:

Nie zamierzam nikogo przekonywać, że klapsy są niezbędne w wychowaniu. Rozumiem, że można wychowywać także bez żadnych kar cielesnych. Ale – z drugiej strony – sprzeciwiam się ideologom i urzędnikom, którzy opowiadają głupoty o tym, jak wielką krzywdą dla dziecka jest klaps. Krzywda to jest wtedy, kiedy ci sami ideolodzy propagują wczesne współżycie seksualne wśród młodzieży i temu podobne.

Księdzu Kowalczykowi gratulujemy pogodnego dzieciństwa i życzymy jak najmniej gorszących prezerwatyw na marchewkach oraz wymarcia Marii Czubaszek, która nie przeżywa postaborcyjnej traumy.
Na marginesie zaś dodajmy, że według badań socjologicznych 30% dzieci zna co najmniej jedną osobę, która doznała urazu z powodu pobicia w rodzinie lub jest często z błahych powodów karana fizycznie przez rodziców, a retrospektywne relacje osób dorosłych, wskazują, iż doświadczenia wykorzystywania seksualnego w dzieciństwie były udziałem blisko 40% kobiet i 29% mężczyzn. W przypadku 10,5% kobiet i 3% mężczyzn doświadczeniem tym był gwałt lub usiłowanie gwałtu.

Teraz czas na anegdotę w ramach porcji rozrywki na dziś.
We wrześniu na oddział jednego ze stołecznych szpitali ginekologiczno położniczych zgłasza się pacjentka w zaawansowanej ciąży. Jest chora na stwardnienie rozsiane, ma postępujące upośledzenie poznawcze, jest to jej trzecia ciąża, dwójka poprzednich dzieci trafiła do ośrodków adopcyjnych. Trzecie również tam trafia. Pacjentka nie jest w stanie udzielić informacji o przebiegu ciąży.
Jedna z lekarek czuje się poruszona tą sytuacją, podejmuje w gronie lekarskim temat sterylizacji. Oczywiście nie ma o niej mowy- jak już ustaliliśmy decydowanie o płodności kobiety poza jej wiedzą i zgodą jest naganne. Wprawdzie nie wiadomo, co należy uczynić w przypadku niezdolności intelektualnej pacjenta do podjęcia decyzji o sterylizacji, jednak w zasadzie niczego to nie zmienia, bo pacjent tak czy inaczej nie ma mocy decyzyjnej w świetle polskiego prawa dotyczącego sytuacji klinicznego ubezpłodnienia.
Może więc wkładka wewnątrzmaciczna? zastanawia się młoda lekarka. Każda kolejna ciąża naraża zdrowie pacjentki i pogłębia rozwój choroby, rodzą się dzieci w złej kondycji ogólnej, pacjentka nie jest w stanie decydować o antykoncepcji...
Jednak wkładka wewnątrzmaciczna nie jest refundowana, a wśród lekarzy brak chętnych na społeczną zrzutkę. Nawet gdyby znaleźli się chętni to przecież brak procedury w takim przypadku: czy założenie wkładki wewnątrzmacicznej pacjentce, która nie ogarnia poznawczo swojej sytuacji, nie deklaruje stawiania się na kontrole lekarskie, nie jest w stanie zrozumieć treści przedłożonej jej zgody, byłoby etyczne?
Lekarka żegna się więc z pacjentką w połogu. Do następnego razu.

Tym samym nasz pociąg dojeżdża do kolorowej stacji końcowej "Kochajmy się!", rozlegają się dźwięki poloneza, a niewinna Zosia stąpa z Panem Tadeuszem pod ramię. Jankiel gra na cymbałach i jest zasymilowanym polskim Żydem, nikt go nie prześladuje, a lud polskich wsi przygląda się temu życzliwie, zjednoczony z przyrodą i Bogiem.
Mit Polski kochającej życie nienarodzone, dzieci oraz młodzież po raz kolejny został ocalony. Nam również jest wesoło na sercach (bo może nie?! Lewactwo mordy w kubeł!).

Zobaczmy teraz, co się dzieje w krainach, w których pogańskie ludy egzystują bez kagańca oświaty Polskiej Konferencji Episkopatu i nie mają ani jednego, nawet najmniejszego Chrześcijańskiego Związku Zawodowego "Solidarność im. Księdza Jerzego Popiełuszki", który powstrzymałby je na drodze ku zatracie:

Fragment broszury "Telling and talking" wydanej przez Donor Conception Network z Wielkiej Brytanii:

Ponieważ zajęcia z wychowania seksualnego odbywają się zazwyczaj w ostatnich klasach szkoły podstawowej, warto aby rodzice dowiedzieli się co dokładnie obejmuje program nauczania w tym zakresie. Jeżeli poczęcia dzięki dawstwu nie wskazano jako jednego z wielu sposobów na stworzenie rodziny warto być może spotkać się z nauczycielem i poprosić go o uzupełnienie programu nauczania o ten temat, aby w ten sposób uczynić sytuację dzieci poczętych w ten sposób bardziej „normalną”. Członkowie DCN wspominają, że w większości przypadków nauczyciele są chętni i gotowi do udzielenia dzieciom tego typu pomocy.(...)

Jeden z rodziców związanych z DCN napisał:

„Kiedy Sarah miała 10 lat postanowiłem porozmawiać z jej nauczycielką. Chciałem zyskać pewność, że na lekcjach wychowania seksualnego będą omawiane wszystkie formy sztucznego zapłodnienia, tak aby córka poczuła, że szkolna dyskusja dotyczy również jej. Wspomniałem też, że w dzisiejszych czasach w każdej grupie wiekowej mogą być dzieci poczęte w taki sposób… lub dzieci adoptowane, itp. które też nie powinny czuć się gorzej z tego powodu. Nauczycielka okazała duże zrozumienie."

Pewien syn samotnej matki uznał, że jego kolegom z klasy przydałaby się edukacja w dziedzinie poczęcia dzięki dawstwu.
W 2001 r. Sandra, samotna matka trojga dzieci opowiedziała w jaki sposób jej wówczas jedenastoletni syn przygotował w ramach pracy domowej trzyminutowe wystąpienie poświęcone inseminacji nasieniem dawcy. „Opisał proces zapłodnienia i mówił o niepłodnych parach lub samotnych kobietach korzystających z nasienia dawcy aby zostać rodzicami… Poruszył też kwestię etyki i praw człowieka w kontekście poczęcia nowego życia, opowiedział jak należy postępować z zamrożonymi zarodkami. Na koniec dodał że on i inne dzieci poczęte z gamet dawców powinny mieć dostęp do informacji na temat swoich dawców.
Koledzy z klasy zareagowali pozytywnie – w głosowaniu klasowym wystąpienie chłopca zostało uznane za najlepsze i otrzymał on celującą ocenę od nauczyciela.”

broszura "Telling and talking, 8-11", Donor Conception Network, 2009.

Zaraz, zaraz, ale jakie, kurwa, "dawstwo gamet"?! No jakie? My w katolickiej Polszy mówimy NIE kondomom na marchewce, a niepłodność leczymy modlitwą i naprotechnologią!
W naszej Bożej ojczyźnie, w której lada moment intronizujemy Chrystusa na Króla Polski, nie uczymy dzieci na lekcjach Wychowania do Życia w Rodzinie, że istnieje coś takiego jak antykoncepcja i aborcja, a tym bardziej niepłodność. A już na pewno nie uczymy dzieci tego, że leczy się ją metodami rozrodu wspomaganego medycznie. To mogłoby odebrać jej niewinność i pchnąć ku relatywizmowi moralnemu.
Nasza polska młodzież, która miała nieszczęście przyjść na świat w związkach pozamałżeńskich, dzięki inseminacji, in vitro lub dzięki dawstwu, zna swoje miejsce w szeregu i nie uznaje swojego statusu za równy statusowi
n o r m a l n e g o dziecka. Pewne zasady obowiązują, jeśli naród ma się nie stoczyć. W imię wyższego dobra i przykrywania spłachetkiem sztandaru narodowych rynsztoków.

Na stacji końcowej widzimy także poważne afisze z wydrukiem ustępów z Konwencji Praw Dziecka:

Art. 24.
1. Państwa-Strony uznają prawo dziecka do najwyższego poziomu zdrowia i udogodnień w zakresie leczenia chorób oraz rehabilitacji zdrowotnej. Państwa-Strony będą dążyły do zapewnienia, aby żadne dziecko nie było pozbawione prawa dostępu do tego rodzaju opieki zdrowotnej.
2. Państwa-Strony będą dążyły do pełnej realizacji tego prawa, a w szczególności podejmą niezbędne kroki w celu:

f) rozwoju profilaktycznej opieki zdrowotnej, poradnictwa dla rodziców oraz wychowania i usług w zakresie planowania rodziny.

załącznik:

W odniesieniu do artykułu 24 ustęp 2 litera f) konwencji Rzeczpospolita Polska uważa, że poradnictwo dla rodziców oraz wychowanie w zakresie planowania rodziny powinno pozostawać w zgodzie z zasadami moralności.

To, zdaje się, wyjaśnia nieco dobór konsultantów społecznych wybranych przez Ministerstwo Edukacji Narodowej, prawda?
Magistrala Prawdy ma już obsadzone wszystkie stacje naszej kolejki.
Kiedy na przyszłe stacje kolejowe zajeżdżały kolejne ekipy budowlane, słyszeliśmy o problemach zastępczych i odwracaniu uwagi społeczeństwa od Problemów Naprawdę Ważnych- bezrobocia, importu gazu i polityki międzynarodowej.
Kwestia prezerwatywy na marchewce po prostu nigdy nie była istotna, ot durne szutki niepoważnych pajaców, a kiedy usiłowaliśmy mówić o różnicach ekonomicznych między emerytką i emerytem, poseł Cymański rozwodził się nad wypieszczeniem, wykarmieniem i wychowywaniem przy piersi matczynej.
Mokre chusteczki i rzewne ślozy lały się wtedy z ócz wzruszonego ludu, bo nie trza szargać świętości, a pierś Matki Polki jest naszą świętością, podobnie jak jej macica.
Dlatego Matka Polka dostała becikowe zamiast refundowanej spirali, a dobry wujek Kotula zabiera dzieci ze szkół podstawowych na Marsz W Obronie Życia odbywający się w ramach godzin szkolnych:

ale spokojnie, nie traćmy wiary, szkoła to tylko część życia, wracamy do domu idziemy naszą lewacką rodziną na miasto, kawa i ciastko na Złotej 6 w Warszawie:

ktoś chętny, aby dołączyć się do modlitwy przed kliniką Invicta? Macie jeszcze ponad 30 dni Wielkiego Postu, zdążycie zanieść swoją intencję.
Jednak nie ulegajmy defetyzmowi, nasza Konstytucja mówi wyraźnie, ze Polska jest krajem neutralnym światopoglądowo, czy tak?

I widzicie, dziatki Wy moje, mimo Biedronia w Sejmie, nowej odsłony Przekroju i kwitnącej Krytyki Politycznej, tak jakoś dziwnie się składa, że gdzie się nie odwrócić tam z każdej strony dupa.
Oczywiście uświęcona prawem wspólnoty dupa, prawo wolności osobistej dupy od dawna jest zniesione.

Jest więc luty 2012, za chwilę ulicami różnych miast Polski pójdą Manify pod hasłem "odcinamy pępowinę od Kościoła", jest to zatem dobry moment, aby zadać sobie pytanie, jak i w którym miejscu zadecydowało się to, że choć co roku w Polsce wykonuje się ponad trzydzieści tysięcy zabiegów rozrodu wspomaganego medycznie, to na lekcjach Wychowania do Życia w Rodzinie nie wolno o tym mówić, aby nie gorszyć?
Jak to się stało, że choć jawność adopcji jest od dwudziestu lat praktyką ośrodków opiekuńczo adopcyjnych, polskie poprawki do Konwencji nadal nie są wycofane i prawo wciąż stawia własność rodzica ponad prawem człowieka, jakim jest dziecko?
Jak to się dzieje, że co roku w Polsce wykonuje się od 80 do 200 tysięcy aborcji, a tym, co szokuje polskich rodziców jest prezerwatywa na marchewce?
I dlaczego połowa Sosnowca idzie na podmiejskie gruzowisko palić znicze, z niemowlętami w ramionach przy trzaskającym mrozie, z poezją o wyrywanych rączkach i obcinanych paluszkach w garści, a jednak to Maria Czubaszek okazuje się być ropiejącym wrzodem na zdrowej tkance narodu?

Niezależnie od tego, co sądzicie na temat własności swoich osobistych kiszeczek, ten przetarg już został rozstrzygnięty.
Ale jest nadzieja, Siostry i Bracia, ja Wam powiem, co może nas uratować w tej trudnej dla ojczyzny chwili: wywieźmy Czubaszek na kupie gnoju z rodzinnego gumna, a do Polski znów powróci prawo i sprawiedliwość.

http://www.rp.pl/artykul/17,767552.html
www.men.gov.pl/images/stories/rozp_edseks.pdf
www.grzenda.pl/antykoncepcja/phpBB2/viewtopic.php?t=6400"
http://www.fronda.pl/news/czytaj/tytul/ks._kowalczyk_sj:_milo_wspominam_klapsy_ks._kowalczyk_sj:_milo_wspominam_klapsy__19385
http://wyborcza.pl/1,90914,11140544,Nonszalancja_Marii_Czubaszek.html
http://www.naszdziennik.pl/index.php?dat=20120224&typ=wi&id=wi03.txt
http://wiadomosci.wp.pl/kat,1019379,title,Prezerwatywa-na-marchewce-oburzyla-rodzicow,wid,14285277,wiadomosc.html?ticaid=1dff0

Dzieci jako ofiary krzywdzenia, Raport z badań FDN, ISNS UW, Warszawa 1998
Jaka jesteś rodzino?, Komunikat z badań. CBOS. Warszawa 1994
Pacewicz A. O nadużyciach seksualnych wobec dzieci. Instytut Psychologii Zdrowia i Trzeźwości. Warszawa 1993.

Domowe narodziny

2012-02-16T14:11:00.000+01:00

Notka miała być poświęcona wychowywaniu dzieci w zgodzie z Pismem Świętym, ale tymczasem wpadła mi w ręce książka "Domowe narodziny. Fanaberia szaleńców czy powrót do normalności?" autorstwa Ewy Janiuk i Emilii Lichtenberg-Kokoszki, wydana przez Oficynę Wydawniczą Impuls, i podziałała jak magdalenka na Marcela:

To kolejna książka dostępna na polskim rynku poruszająca temat porodu domowego z perspektywy par (czy raczej powinnam napisać: małżeństw) spodziewających się dziecka, decydujących się na poród domowy i dzielących się swoim unikalnym doświadczeniem z innymi. Klasyczną pozycją tego gatunku jest "Poród w domu" Ireny Chołuj, książka jest dostępna wirtualnie tutaj.
Tyle formalnie i opisowo, teraz przejdziemy do części osobistej i retrospektywnej.

marzec-maj 2009

Jestem w połowie drugiej ciąży, wczytuję się w książki Sheili Kitzinger i Michela Odenta. Chcę kolejne dziecko urodzić w domu, jest to silne, biologiczne niemal pragnienie. Stary ma wątpliwości, rozmawiamy, analizujemy, wreszcie Stary mówi "rodzimy w domu, mam do ciebie zaufanie". To fajnie, bo ja mam zaufanie do niego.
Mam już jedno dziecko urodzone siłami natury, brak obciążeń wywiadu, obecna ciąża jest podręcznikowa. Wyszukuję numery do lokalnych położnych przyjmujących porody w domu. To trudny wybór, oglądam z uwagą profile i zdjęcia, próbuję wyczuć, czy mogłybyśmy nadawać na podobnych falach. Decyduję się w końcu na Joannę.

Dzwonię na służbowy numer Joanny. Rozmowa przebiega ciepło. Opowiadam o pierwszym porodzie, Joanna sprawdza swój grafik: październik jest wolny, może się umówić ze mną na spotkanie i porozmawiać o przyjęciu naszego dziecka. Rozmawiamy o odległości od najbliższego szpitala, warunkach domowych, ustalamy termin wspólnej kawy.
Na końcu Joanna pyta:
- "to co, jesteśmy umówione czy chcesz coś jeszcze od siebie powiedzieć?"
- "w zasadzie wszystkie ważne rzeczy już ci przekazałam, mogę jeszcze dodać, że czekaliśmy na ciążę cztery lata, bardzo wyczekujemy naszego dziecka. Na szczęście pierwsze in vitro się udało".
Po drugiej stronie słuchawki zapada cisza. W końcu Joanna decyduje się upewnić:
- "mówimy o ciąży z in vitro?
- "tak" odpowiadam
- "wobec tego poród domowy jest wykluczony, nie podejmę się tego"
Czuję supeł w gardle, potrzebuję chwili, aby się pozbierać.
- "dlaczego to ma coś zmienić?" pytam
- "przyjmowałam w szpitalu wiele porodów, dzieci z in vitro zachowują się dziwnie", odpowiada Joanna stanowczym głosem, po czym żegna się i odkłada słuchawkę.
Stoję jak idiotka przy oknie tarasowym, patrzę na ogródek i nie umiem ogarnąć tego, co się przed chwilą wydarzyło. Dzwonię do Starego i krzyczę "kiedy to się skończy?! Czy podczas bilansu pięciolatka w przychodni także usłyszę, że in vitro wszystko zmienia?!". Stary jest zdenerwowany, mówi, że wróci wcześniej z pracy. Wieczorem analizujemy sytuację, Stary decyduje, że nie ma co się koncentrować na wydarzeniu incydentalnym, mam dzwonić dalej i nie histeryzować.
Tym razem ignoruję profile i zdjęcia, zaczynam szukać według nowego klucza- z miejsca skreślam wszystkie położne mówiące o pomagającej im Bożej łasce i Dzieciątku Jezus. Drugi raz nie dam rady przejść podobnej sytuacji, muszę się zabezpieczyć psychicznie, bo inaczej nie tylko nie urodzę w domu, ale w ogóle nie dociągnę do terminu porodu.
Wybieram Zuzannę. Wygląda na sensowną, nic nie mówi o swojej duchowości, za to wiele o podziwie dla wiedzy i determinacji par, z którymi pracuje. Brzmi to dobrze, jestem zdeterminowana, wiem dokładnie, czego chcę, z wiedzą też nie najgorzej, podziękować. Dzwonię.

Zuzanna

Rozmowa z Zuzanną zaczyna się ostro. "To Wy macie mnie przekonać, że chcecie rodzić w domu", mówi. Wchodzę w to, podoba mi się jej konkretne podejście. Rozmawiamy kilkanaście minut, ja także stawiam sprawę jasno: nie chcę żadnych komentarzy odnośnie niepłodności i stanu mojej ciąży, które nie będą wynikały z obiektywnych przesłanek medycznych. Zuzanna mówi w końcu "przyjedźcie, pogadamy".

Tydzień później odwiedzamy Zuzannę w jej gabinecie.
Jest miło, delfiny śpiewają, błękitne ściany koją. Zuzanna zaczyna od poinformowania nas, że źle Joannę odebraliśmy. To fachowa, fantastyczna położna, współpracują w jednej ekipie. Żadnych uprzedzeń. Po prostu została zaskoczona.
Już po kilku minutach rozmowy z Zuzanną staje się jasne, że celem naszego spotkania nie jest rozpoczęcie przygotowań do porodu domowego, a odwiedzenie nas od tej myśli.
Bo czy ja naprawdę jestem pewna, że chcę rodzić w domu? Tak, jestem. A może mam poszpitalną traumę? Nie, nie mam. I nie boję się zaryzykować zdrowia tak wyczekanego dziecka? Nie uważam porodu domowego w ciąży przebiegającej fizjologicznie za ryzyko. Oboje z mężem jesteśmy przekonani do tej formy, o ile tylko ciąża będzie dalej przebiegać tak książkowo, jak dotychczas. Jeśli wyniki się pogorszą, pojawią się jakiekolwiek przesłanki do porodu szpitalnego to nie będziemy z nimi dyskutować.

Wykładam swoją dokumentację i relacjonuję: nigdy nie przechodziłam sztucznej menopauzy w związku z leczeniem niepłodności, nie miałam żadnych zabiegów w obrębie jamy brzusznej. Brak zrostów, brak osłabienia szyjki macicy, wiek modelowy. Wyniki hormonów ciążowych od początku prawidłowe, suplementacja progesteronem symboliczna i zakończona w 12 tc. Żadnych skurczów, plamień ani stanów nietypowych dla ciąży fizjologicznej, poprzedni poród bez powikłań, zakończony sn.
Dodaję, że twardo stąpamy z mężem po ziemi i przyjmiemy każdy kontrargument, o ile będzie mieć oparcie w faktach. Argument "dzieci z in vitro zachowują się podczas porodu dziwnie" jest niepoważny i jako takiego nie bierzemy go pod uwagę. Po prostu.
aAe nikt mnie nie pyta o wywiad ciążowy, moje wyniki leżą nietknięte na biurku.

Zuzannę mój słowotok chwilowo studzi, więc decyduje się na wyciągnięcie ostatecznej armaty:
"słuchajcie, od razu zaznaczę, że nie jestem uprzedzona ani do metody in vitro, ani do was. Chodzi o obiektywne względy medyczne i Joannie również o nie chodziło. Przy in vitro często są transferowane dwa zarodki i nawet jeśli ciąża finalnie jest pojedyncza to mogą powstać dwa łożyska. To wielkie ryzyko podczas porodu domowego, łożysko może się nie urodzić w całości, pojawia się krwotok. Nie narażę twojego życia i zdrowia. Gdyby nie to nie byłoby problemu z tym, że to ciąża z in vitro, moglibyśmy rodzić w domu".

Wychodzimy. Stary mówi "skoro tak to faktycznie trzeba zmienić plany". Ja też jestem zdruzgotana- świadomość świadomością, pragnienia pragnieniami, ale z medycyną konwencjonalną od dawna się nie kłócę. Zawarliśmy rozejm.
Jednak po przyjściu do domu nie mogę zasnąć, coś mi nie gra, wstaję w nocy i wyciągam swoją dokumentację, porównuję wyniki badania betaHCG i zastanawiam się nad wartościami hormonu. Rano wczytuję się w literaturę fachową, aby potwierdzić wątpliwości.
W końcu dzwonię do znajomych lekarzy zajmujących się leczeniem niepłodności. Referuję sprawę. Sondują ostrożnie źródło tych informacji: czy sama wpadłam na koncepcję podwójnych łożysk czy ktoś mi ją podsunął? Odpowiadam, że położna. Lekarze oddychają z ulgą, jeden wali prosto z mostu "myślałem, że na głowę ci od tej ciąży padło", drugi jest bardziej oględny: "jest Pani od początku w ciąży pojedynczej, pierwsze USG robiłem w piątym tygodniu ciąży, był jeden pęcherzyk, nawet nie miało się co absorbować. Gdzie podwójne łożysko, litości, ono się wykształca w dwunastym tygodniu ciąży, a u Pani drugi zarodek nie dotrwał nawet do implantacji".

Hint: czy warto rodzić z położną, która nie jest pewna, w którym tygodniu ciąży wykształca się łożysko i jak przebiega fizjologia rozrodu wspomaganego?

No ale idziemy dalej, euforia powraca, rozdzwaniają się dzwony na poród domowy. Piszę triumfalnego maila do Zuzanny: mogę ją uspokoić, nie ma mowy o żadnych podwójnych łożyskach. Załączam wyniki badań i opinię lekarską, ciąża przebiega książkowo, lekarze mnie wstępnie kwalifikują do porodu pozaszpitalnego.

Zuzanna odpowiada, że to świetnie, ale jest inny problem. Skoro starałam się o ciążę kilka lat to na pewno suplementowałam się pochodnymi progesteronu, przecież sama o tym wspomniałam, tak? Tak. No więc niestety to mnie dyskwalifikuje. Ciąże suplementowane progesteronem mają tendencje do "wzmożonego przytwierdzania się łożyska do macicy, co podnosi ryzyko krwotoku poporodowego". A to jest bezwzględne przeciwskazanie do rodzenia w domu.

To ten moment, w którym pierwszy raz mówię "kurwa żesz mać". Na razie jeszcze do siebie. Połowa, jeśli nie więcej, ciężarnych i płodnych trzydziestolatek w tym kraju żre duphaston na potęgę, dokłada luteiną i no-spą, a nikt ich nie dyskwalifikuje z porodu domowego.
Mojemu lekarzowi prowadzącemu kończy się poczucie humoru i stwierdza "kolejna bzdurna teoria, masz sobie tym głowy nie zaprzątać. Lepiej znajdź inną położną, bo ta szuka pretekstu, aby nie przyjąć twojego porodu".
Myślę sobie jednak, że Tomasz myli się w ocenie ludzi. Jest uprzedzony. Ludźmi kierują dobro, puszyste jednorożce i różowe kocięta. Poza tym nie ma w mieście innej położnej przyjmującej domowe porody. Ostatnia, która została na liście, bierze udział w marszach w obronie życia poczętego, nawet nie chcę do niej dzwonić i usłyszeć trzasku rzucanej słuchawki.
Niemniej Tomasz ma bogów w sercu i sporą słabość do mnie i męża, więc wystawia mi kolejne zaświadczenie, że ciąża jest najzupełniej prawidłowa, podobnie jak łożysko, pępowina, poziom wód i co jeszcze.

----
Na razie stop reminiscencjom. Siedzę sobie przed komputerem trzy lata po tej beznadziejnej bitwie i stwierdzam, że to nadal ten sam emocjonalny kanał, choć tysiące razy analizowałam temat, czytałam kolejne relacje i książki o porodach domowych. Z czasem z coraz większą podejrzliwością wobec prostoty opowieści oraz deklaracji. Ta prostota jest warunkowa. Jak się dużo później okaże można mieć na koncie cesarskie cięcie, wieloletnią niepłodność (ale nie in vitro, o nie Cthulhu, o nie) i łyżeczkowania jamy macicy, a kwalifikacja do porodu domowego będzie.

---

Zuzanna jest asertywna. Tak, ciąża rozwija się prawidłowo, żadnej cukrzycy, zakażeń układu moczowego, zaświadczenia od lekarzy są, jednak Zuzanna musi postawić sprawę jasno: nie przyjmie naszego porodu domowego.
Nie jest to zależne od niej, naprawdę jest pełna podziwu dla naszej postawy, dojrzałości i świadomej decyzji, jakby mogła to nieba by przychyliła, ale tutaj, o, są zasady kwalifikacji do porodu domowego, proszę bardzo:

ZASADY KWALIFIKACJI DO PORODU POZASZPITALNEGO

1/ PRZECIWWSKAZANIA BEZWZGLĘDNE DO PORODU POZASZPITALNEGO

•- GDM1, GDM2

•- PIH

•- cholestaza ciężarnych

•- stan po leczeniu niepłodności (obecna ciąża w wyniku terapii hormonalnej, zapłodnienia pozaustrojowego)

•- choroby przewlekłe

•- choroby i wady serca

•- astma oskrzelowa

•- infekcja dróg moczowych ( potwierdzona posiewem moczu) w III trymestrze ciąży

•- infekcja w organizmie z gorączką potwierdzona badaniami laboratoryjnymi (CRP, morfologia z rozmazem) w III trymestrze ciąży

•- nawracające, liczne infekcje w przebiegu ciąży

•- niedoczynność lub nadczynność tarczycy leczona farmakologicznie

•- czynna depresja lub inne choroby psychiczne
•- uzależnienia (narkotyki , alkohol, papierosy w ciąży)

•- HCV (+)

•- HIV (+)

•- WR (+)

•- CMV IgM (+)

•- Toxoplazmoza IgM (+)

•- HBS (+)

•- położenie miednicowe płodu

•- położenie poprzeczne i/lub skośne płodu

•- ciąża mnoga

•- poród przed ukończeniem 37 tyg. ciąży

•- poród po ukończeniu 42 tyg. ciąży

•- nieprawidłowa lokalizacja łożyska

•- hypotrofia płodu

•- makrosomia płodu

•- małowodzie (AFI poniżej 5)

•- wielowodzie (AFI powyżej 20)

•- nieprawidłowe przepływy w badaniu USG

•- nieprawidłowa budowa miednicy kostnej ciężarnej

•- głęboka niedokrwistość ciężarnej

•- małopłytkowość (PLT poniżej 130 tys.)

•- nieprawidłowe zapisy KTG

- stan po cięciu cesarskim

Czy widzę punkt "ciąża po leczeniu niepłodności"? Widzę. Więc właśnie.
Standardy nie są wprawdzie oficjalne, ale muszę zrozumieć: w sytuacji, w której tak wiele kobiet walczy o poród domowy, a położne muszą dokładać wszelkich starań, aby zachować ostrożność, byłoby z mojej strony nieodpowiedzialne namawiać do złamania tych standardów. Nie mogę sabotować pracy tylu ludzi. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne oferuje mi możliwość wyboru cesarskiego cięcia, czy nie daje mi to do myślenia? Czy uważam się za mądrzejszą od PTG? I czy muszę to wszystko tak utrudniać?
Ale paręnaście tygodni od naszej pierwszej rozmowy mam PubMed w ulubionych i znam abstrakty większości badań dotyczących porodów dzieci poczętych in vitro. Wytyczne PTG również. Jestem pacjentką-koszmarem. Mam spłaszczone pośladki od ślęczenia nad stanowiskiem PTG, a za sobą rozwikłaną tajemnicę frazy "ciąża specjalnej troski".
Dzielę się tą radosną wiadomością z Zuzanną:
termin "ciąża specjalnej troski" odnosi się do ciąż mnogich i/lub zagrożonych położniczo nie z powodu poddania się IVF, a z powodu przyczyn, które w konsekwencji doprowadziły do niemożności poczęcia naturalnego. Będą to zrosty w obrębie jajowodów i macicy, wady anatomiczne, zaburzenia pracy organizmu, które uniemożliwiają spontaniczne zajście w ciążę. Samo zapłodnienie in vitro nie jest bezpośrednim powodem ani niskiej wagi urodzeniowej, ani porodu przedwczesnego.

Moja ciąża przebiega nudno i najzupełniej fizjologicznie, więc uważam, że mam prawo do oceny uczciwej- standardowej kwalifikacji, przejścia przez wszystkie oka sita i potraktowania mnie jak każdej innej pacjentki.
Nie fiksuję się na rodzeniu w domu, Zuzanna może być spokojna- jeśli odpadnę z powodu gestozy, złej krzepliwości krwi, niewspółmierności, whatever- nie ma problemu, próbowałam, nie wyszło, finalnie liczy się bezpieczeństwo zycia i zdrowia.
Na koniec dodaję, że w kraju porodów naturalnych, Holandii, nikt nie stawia ograniczeń kobietom niepłodnym, liczy się stan ciąży, a nie sposób jej powstania. Podobnie jest w Belgii. W Danii. W USA. W niektórych landach niemieckich. Ciąża naturalna może być powikłana, ciąża po leczeniu niepłodności może być fizjologiczna. To nie miejsce zapłodnienia decyduje o przebiegu porodu.Zuzanna replikuje krótko: rozważcie więc poród domowy bez asysty medycznej, bo żadna z położnych przyjmujących porody w domu do was nie przyjedzie.

Zatyka mnie i na zewnątrz prezentuję płaksiwą służalczość, bo może Zuzanna zmieni zdanie? Tak bardzo się staram, proszę, proszęproszę. A to w końcu od niej zależy wszystko.
Wsobnie myślę jednak, że tylko w Polsce dochodzimy do takiej paranoi i zastraszenia, że aby wejść w dupę rodzimym lekarzom "prodomowym", należy sprzedać niepoprawne politycznie grupy i dołożyć do standardów nadgorliwie "niepłodność".
Bo tak się składa, że najaktywniejsi lekarze "prodomowi" to jednocześnie stali bywalcy konferencji w Episkopacie Polski i piewcy naturalnych metod planowania rodziny.
Tego jednak Zuzanna już nie słyszy, zaś standardy holenderskie i belgijskie ucina w zarodku: w Polsce jest inaczej. Najpierw musimy wywalczyć porody domowe, potem będziemy się zastanawiać.
I tak po raz nie wiem który w życiu drepczę posłusznie do kolejki, która ma czekać na lepsze czasy.

Wrzesień- Październik

Ostatecznie problem rozwiązuje samo dziecko. Cześć mu za to i chwała, bo na ostatnich nogach przed porodem mój stan psychiczny przypomina Nagasaki dziewiątego sierpnia, rok 1945, godzina 11.04.
Syn wyraża swój stosunek do sytuacji dobitnie i bez ogródek, niespodziewanie odwraca się tyłkiem do życzliwego mu świata zewnętrznego i układa poprzecznie w macicy. Wreszcie pojawia się bezwzględne przeciwwskazanie do rodzenia w domu, alleluja i fanfary.
Podejmuję próbę obrotu poprzecznego na główkę, próba jest nieudana, dostaję skierowanie na planowe cesarskie cięcie. Noc przed zabiegiem spędzam oglądając House'a na laptopie, rano rodzi się nasz syn, waży 3880 gramów i dostaje 10 punktów Apgar.

*

Teraz zaś trzymam w ręku kolejną książkę sławiącą zalety porodów domowych. Uduchowioną, mówiącą o szacunku, zawierającą wszystkie te piękne słowa, które robiły- i wciąż robią- na mnie takie wrażenie.
Oddaję głos Irenie Chołuj:

Coraz więcej kobiet wybierających szpital chce tam rodzić naturalnie, nie chcą być "leczone z powodu rodzenia". Jednak rzadko która ma na tyle odwagi, a czasem koniecznej desperacji, by o tym powiedzieć w momencie, gdy lekarz lub położna podejmują za nią decyzję: jak, kiedy i w jakiej pozycji ma rodzić. Rodzące słyszą, że lepiej jest słuchać personelu, bo to oni wiedzą lepiej, co im teraz potrzeba i nie pytają o zgodę na różne działania medyczne ingerujące w naturalny przebieg ich porodu. Kobiety najczęściej tracą wtedy poczucie niezależności, samostanowienia o sobie, bez sprzeciwu poddają się wszystkim nakazom, stają się bezwolnym przedmiotem działań gospodarzy miejsca, do którego zgłosiły się dobrowolnie.

Bardzo trafne uwagi. W książce "Domowe narodziny" jest tych trafności więcej. Ale są także wypowiedzi stawiające przywołane Zasady Kwalifikacji do Porodu Pozaszpitalnego w świetle co najmniej niejednoznacznym.
Liczne poronienia, po których jednak rodząca otrzymuje kwalifikację do rodzenia w domu. Zaawansowana depresja ciążowa, ale rodzimy w domu. Ośmioletnie leczenie niepłodności (ale nie metodą ivf, apage satana!) zakończone porodem domowym. Wcześniejsze rozwiązania ciąży cesarskim cięciem. Łyżeczkowania macicy. Zwężenia zastawki mitralnej i szereg chorób przewlekłych. Rodzą się "domowe" dzieci, porody przebiegają książkowo, na końcu wyrazy wdzięczności do położnej, współmałżonka, bardzo często do wyższych instancji.
No ale nie jest to jednak zapłodnienie in vitro ani bezbożna inseminacja. Prawda jest w nas, można czerpać z tego faktu poczucie potęgi i moralnej siły. Oddaję głos jednej z bohaterek "Domowych Narodzin", 37letniej pierworódce (bezwzględne przeciwskazanie do rodzenia w domu wg rozporządzenia Ministra Zdrowia):

Nie jest to łatwy czas, aby być kobietą, kiedy seks traktuje się jak usługę towarzyską pomiędzy jednym drinkiem, a drugim, kiedy człowiek poczyna się na szkle w laboratorium, a nie w sacrum własnego ciała, kiedy matka to partner A, a ojciec to partner B, by nie obrażać uczuć A i A, kiedy eutanazja zaczyna być prawnie usankcjonowanym polowaniem na bezużytecznych i nieproduktywnych, a rodzenie w domu do taki niezrozumiały kaprys.
Nie jest to łatwy czas, aby być położną. Dlatego dziękujemu Ewie, a także wielu rodzicom, którzy z potrzeby serca i ducha usiłują rodzicielstwu przywrócić jego naturalny sens.

I wszystko jasne, systematyka patologii układa się w logiczną całość. Naturalny sens rodzicielstwa nie jest dostępny lesbom, aborcjonistom poczynającym w szkle, konkubinatom gżącym się po kątach i ludziom z epizodem bujnej młodości seksualnej. No pasaran, do rodzicielskiego edenu wydolności wychowawczej i ludzkiej odpowiedzialności nie wejdziecie.
Mam w związku z tym sugestię, aby autorka cytatu przechowała Jej Świątobliwą Moralność w jedynym godnym jej miejscu, to jest w sacrum własnego anusa.

Jako wytrwała czytelniczka for poświęconych rodzeniu w domu wiem, że obchodzenie bezwzględnej dyskwalifikacji nie stanowi większego problemu. To kwestia determinacji pary, siły jej argumentacji i indywidualnej decyzji samej położnej. Zasady kwalifikacji do porodu pozaszpitalnego precyzuje rozporządzenie Ministra Zdrowia (Dziennik Ustaw Nr 187 z dn. 7.10.2010 poz. 1259) i wynika z niego jasno, że większość pań opisanych w przywoływanej książce powinna rodzić w szpitalu. W tym pani od eutanazji nieproduktywnych (czy pieprzenie od rzeczy podlega pod definicję nieproduktywności?).

W naszym przypadku argumentacja medyczna i osobista nie wystarczyły. Nie przyniosły też rezultatu u mojej znajomej, która w drugą ciążę zaszła w wyniku inseminacji z powodu bariery śluzu szyjkowego.
Naturalnie- cóż są te dwa przypadki w skali ogólnopolskiej? Promilem.
Piękno domowego porodu i dupochron osób zajmujących się przyjmowaniem domowych porodów zostały ocalone, nie czas żałować róż, kiedy płoną lasy. Profesor Chazan może spać spokojnie, nie ma niesubordynacji w szeregach położniczych, kwalifikacje otrzymują ci, którzy na nie moralnie zasługują.

Kwalifikacja do porodu pozaszpitalnego i każdego innego powinna być prowadzona w sposób rzetelny i transparentny, bez podpierania się żenującymi argumentami o podwójnych łożyskach i dziwnych zachowaniach noworodków. Bez patetycznych odezw o solidarność z innymi rodzącymi, którym nasza własna determinacja może w bliżej nieokreślony sposób zaszkodzić.
Tymczasem zdyskwalifikowanym nie mówi się wprost "nie", a utwierdza się w przekonaniu, iż WSPÓLNIE z położną podjęli jedyną właściwą decyzję opartą o przesłanki racjonalne.
Ilekroć próbowałam mówić o naszym doświadczeniu słyszałam dwie odpowiedzi:

1. jestem uprzedzona, bo byłam nie dość dobra i przekonująca, aby zjednać do siebie położne. Przemawia przeze mnie osobista gorycz z powodu porażki (nie, kuźwa, przez ostatni trymestr ciąży ćwierkałam jak ptaszę niebożę, bo przecież nikt mnie nie upokarzał kontrargumentami z dupy branymi. Swoją drogą to ciekawe, jak wielkie emo z powodu poniżania kobiet na porodówkach szpitalnych zmienia się w racjonalne tłumaczenie kobiecie, że jest winna, bo zachciało się Zosi domowych gruszeczek);

2. tak czy inaczej powinnam siedzieć cicho, bo pozycja porodów domowych w Polsce jest wciąż tak niepewna, że każdy głos krytyki jest argumentem dla negatywnie nastawionego środowiska lekarskiego. Czy nie mogę po prostu zacisnąć zębów i przestać się zachowywać jak pies ogrodnika? (nie).

Rodzenie po ludzku to nie tylko zadbanie o brzoskwiniowe ściany na porodówce i wklejenie na stronie internetowej treści Deklaracji z Aachen, to też uznanie porodu za wydarzenie egzystencjalne i immanentnie dotyczące kobiety, o czym piszą w zasadzie wszyscy piewcy rodzenia po ludzku. Większość z nich ma jednak opory przed zrozumieniem, że ta szczelina istnienia nie jest warunkowa i nie zależy ani od tego, jakiej płci jest nasz partner, ani od tego, w którym miejscu plemnik spotkał się z jajem.
Tak dużo słów o Bogu, misterium, doświadczeniu przenikającym, podmiotowości, a jednak cały czas tak trudno uwierzyć, że dyskryminacja odnosi się także do innych grup społecznych niż chrześcijanie w Afganistanie i Kaszmirze oraz pacjentki taśmowych porodówek.

W kagańcu trzymała mnie od trzech lat nadzieja, że może jednak trzecią ciążę- o ile ta będzie- urodzę w domu, a wobec tego wysoce nieostrożnie byłoby palić za sobą mosty. Prawdę mówiąc jednak, wysoki sądzie, mam to obecnie w dupie. Łgarstwo, że kolejne dziecko poczęło się naturalnie, a bliznę po cesarskim cięciu wykonałam sobie sama maszynką do golenia, ma kwantowe prawdopodobieństwo skuteczności. Ale nic to, może kiedyś wyemigruję do Holandii, albo do USA, voila:

Ten bobas nazywa się Margaux i urodził się pięć dni temu w swoim domu. Jego rodzice przeszli przez dwie nieudane próby IVF, trzecia okazała się szczęśliwa.
Wszystkiego dobrego w życiu, Margaux.

notka gościnna: "non possumus. Perspektywa ojca dziecka urodzonego dzięki in vitro"

2012-01-24T18:09:00.000+01:00

z okazji dzisiejszego wysłuchania obywatelskiego w Sejmie, zatytułowanego "dzieci in vitro w debacie publicznej" udostępniam poniżej treść wystąpienia, które wygłosił ojciec dwulatka urodzonego dzięki ivf.

Nonpossumus. Perspektywa ojca dziecka urodzonego dzięki in vitro.

Szanowni Państwo. Trzy lata temustała w tym miejscu moja żona będąca wtedy w szóstym tygodniuciąży i mówiła o tym, co czuła, kiedy nad jej głowąprzetaczała się bitwa o ustawę dotyczącą zapłodnienia in vitro.Dziś postanowiłem do niej dołączyć, bo sześciotygodniowa ciąża,o której wtedy opowiadała, skończyła w październiku dwa lata ima na imię Franuś.

Jestem ojcem dziecka urodzonego dziękiin vitro i już w chwili mówienia tych słów mam w sobie wielkisprzeciw wobec takiej etykiety, bo nie spotkałem nigdy ojcamówiącego o swoim dziecku „jestem tatą Jasia poczętego w naszejsypialni, w marcowy wieczór”.

Mojego syna określa wiele zdań isytuacji. Jest gadatliwym dwulatkiem. Nie lubi bajki o czerwonymkapturku, bo wilk zjada w niej babcię, czemu Franek stanowczo sięsprzeciwia. Jego idolem jest starszy brat. Najchętniej zjada zupępomidorową i placki z jabłkami, codziennie rano budzi mnieoświadczeniem „wstajemy, tatuś”, a potem się do mnie przytula.

Dlaczego więc ten mały, wspaniałyczłowiek miałby być określany metodą swojego poczęcia? Co tenfakt o nim właściwie mówi? O jego zainteresowaniach, smutkach,radościach, o jego osobowości?

Jednak żyję w kraju, w którym corazczęściej słyszę, że jest niesłychanie ważne, w jaki sposóbprzyszedł do naszej rodziny. Setki ludzi przyglądają się pod lupąjego godności i wydają werdykt „poczęty niegodnie”. Snująopowieści o pomordowanych braciach i siostrach, nazywają mniereproduktorem, a mojego syna- dzieckiem zamówionym przy sklepowejladzie.

Mam więc do wyboru udawać, że tegonie słyszę i jestem ponad te haniebne komentarze, albo powiedziećpublicznie- wierzę, że jako reprezentant wielu polskich ojców-„dosyć!”.

Jestem tu właśnie z tego powodu. Jakorodzic nie jestem winien mojemu synowi nic poza miłością,odpowiedzialnością i zapewnieniem mu bezpieczeństwa. Każdy rodzicmoże o sobie powiedzieć to samo.

Jednak jako polski rodzic, którymusiał przejść długie lata leczenia niepłodności i doświadczyćwielu porażek i bolesnych diagnoz, chcę i muszę dziś powiedziećFrankowi coś więcej: jestem z nas dumny, byłeś wyczekiwany znajwiększą miłością, zmieniłeś moje życie na lepsze i nigdynie pozwolę, aby ktoś cię z tego powodu upokorzył swojąignorancją lub okrucieństwem. Zrobię wszystko, co w mojej mocy,abyś nigdy nie ucierpiał z powodu mojej choroby, choćbym miałwalczyć o to samotnie.

To jest moje „non possumus”, którechcę powiedzieć publicznie i głośno w odpowiedzi na słowabiskupa Pieronka obrażającego nas porównaniem do „realizacjiidei Frankensteina”.

To jest mój głos komentujący słowabiskupa Nowaka, który mówi o Tobie, synku, że przyszedłeś naświat w wyniku morderstwa i manipulacji, a Twoje poczęcie byłoniegodne. Chciałbym też, aby te słowa usłyszała JoannaBątkiewicz-Brożek pisząca w Gościu Niedzielnym o tym, że dopolskich poradni genetycznych zgłaszają się dzieci z in vitro,które umrą w najbliższych latach.

Mam nadzieję, że ta ilośćchrześcijańskiej troski o naszą rodzinę i Twoją godność niepopchnie nas kiedyś do decyzji o emigracji, bo taki nadmiar miłościi zainteresowania ze strony miłosiernych rodaków może nam w końcuzaszkodzić.

A ja przecież chciałbym, abyśwychowywał się w swoim kraju i abyś nigdy się nie wstydził tego,że urodziliśmy Cię właśnie tutaj, w Polsce. Chcę, aby polskieprawo chroniło Twoje dobro i godność tak samo, jak obiecuje tokażdemu innemu dziecku. Chcę, aby politycy walczący o życiepoczęte zainteresowali się wreszcie nienawiścią kierowaną wobecżycia już urodzonego.

Jest mi wobec Ciebie wstyd, że moje„non possumus” brzmi dziś samotnie i jest pojedynczym głosem,choć wszyscy politycy i osoby publiczne słyszeli słowa oFrankensteinie, o morderstwach, o porównywaniu in vitro do aborcji io nieludzkich metodach rozmnażania człowieka. Jednak tak sięskłada, że dotąd nie dołączyli do mojego „non possumus” ichciałbym dziś usłyszeć od nich, dlaczego tego nie zrobili?

Czy uważają, że dzieci niepłodnychrodziców są pozbawione wrażliwości i emocji? Że należy im sięmniejsza ochrona lub zgoła jej brak? Że stanowią własnośćpubliczną, wobec której można posłużyć się dowolnymporównaniem i wypowiedzieć dowolnie okrutne słowa, ponieważwyższe dobro uzasadnia krzywdę pojedynczego dziecka?

Granice słownej przyzwoitościzostały w Polsce zniesione wobec tematu zapłodnienia in vitro ichoroby, jaką jest niepłodność. Dzieje się to za powszechnymprzyzwoleniem większości. Wiemy, że nie wolno obrażać uczućreligijnych, uczuć mniejszości narodowych, że agresja słowna jestformą przemocy, a na tę nie ma w debacie publicznej przyzwolenia.Są to prawdy oczywiste.

Chciałbym więc powiedzieć, co wzwiązku z tym czuję, jako człowiek i ojciec: siedem lat temuznalazłem się w niewłaściwym miejscu szeregu statystycznego jakomężczyzna, u którego lekarze zdiagnozowali niepłodność. Niemiałem tego szczęścia, jakie ma sześć par na dziesięć, którymnatura, los i ich organizm dają zdrowie. Stanąłem więc w innymmiejscu szeregu, obok czterech par z dziesięciu, którym natura, losi ich organizmy postawiły przeszkodę w byciu rodzicami w sposóbniewymagający leczenia.

Siedem lat temu smuciło mnie to,wywoływało poczucie krzywdy i niesprawiedliwości, czułem sięniepełnowartościowy. Jednak gdybym się nie znalazł w tym szeregunie miałbym dziś Ciebie.

Dziś masz dwa lata i okazuje się, żesą także inne niesprawiedliwe szeregi statystyczne, inne niżniepłodność. Jednak w odróżnieniu od niepłodności, która jestniezawinioną, losową chorobą i może dotknąć każdego człowieka,nasz obecny szereg stworzyli ludzie i ustawiają w nim nasząrodzinę. Ci sami ludzie często mówią o dobru, szacunku i miłości,protestują głośno przeciwko agresji i nie zgadzają się na słownąprzemoc, co nie przeszkadza im stosować tej samej słownej przemocywobec naszej rodziny.

Pragnąłbym Ci powiedzieć, synku, żespotyka się to ze społecznym sprzeciwem, że wszyscy są oburzeni ibędą nam pomagać w obronie naszej rodziny. Że dorośli niepozwolą na to, aby dosięgły Cię nienawistne słowa, krzywdząceporównania i wygłaszane publicznie kłamstwa o Twoim zdrowiu,przeszłości i przyszłości.

Jednak nie mogę Ci tego powiedzieć,bo wielu ludzi powołanych do tego, aby nas ochraniać i abyprzestrzegać zasad szacunku i uczciwości w debacie publicznej, niechce reagować i woli udawać, że nie widzi tej sytuacji. Część znich zapewne przyzwyczaiła się do tego, że choć uczuciomreligijnym, uczciom mniejszości narodowych, uczuciom rozmaitych grupspołecznych szacunek należy się w sposób oczywisty, to w naszymszeregu obowiązują inne prawa, można sobie pozwalać na więcej, asłowną przemoc zawsze da się uzasadnić wyższym celem, wyższymdobrem i wyższą racją.

Gdybym jednak nie wierzył, że nie dasię tego zmienić, nie stałbym dziś tutaj, gdzie stoję. Mimowszystko wierzę, że będziesz dorastał w kraju, w którym prawobędzie skutecznie ochraniało dobro osobiste wszystkich dzieci bezwzględu na sposób ich poczęcia. W którym żadna choroba niebędzie powodem do szykan, złośliwych komentarzy i łamania zasadyprzyzwoitości w debacie.

Wierzę, że tym krajem będzie kiedyśPolska.

Wierzę w to, Synku.

świadomość psuje imprezę

2011-12-09T00:39:00.011+01:00

Pierwszym obiektem, który rzucił mi się w oczy na izbie przyjęć stołecznego szpitala okulistycznego, był drewniany krzyż. Ale pomyślałam sobie, że ulegam wizualnej nadwrażliwości, w końcu w najbliższym otoczeniu znajdował się także automat z kawą i batonami, dalej ławeczki oblegane przez pacjentów, w końcu tablice dydaktyczne z precyzyjnymi rysunkami ludzkiego oka, w tym zdjęcia z zabiegów usuwania zaćmy. (niestety obejrzałam Psa Andaluzyjskiego, tę traumę zabiorę ze sobą do grobu)
Parę godzin później położyłam się na nieskalanie białym łóżku, nad którym wisiał kolejny krzyż.
W ramę okienną ktoś wsunął święty obrazek z aniołem stróżem, dwie sale dalej huczała "Koronka do Bożego miłosierdzia" nadawana w paśmie 89.0 UKF.

Następnego dnia był piątek.
Tu krótka dygresja: obiadowym daniem w czwartek była świńska wątroba, do tego mokra marchewka, z której ktoś mozolnie usunął wszelkie potencjalne witaminy w długotrwałym procesie rozgotowania. Kolację stanowiła pasztetowa w asyście dwóch kromek chleba. Bez masła.
Pomyślałam, że to jakaś żena, mega żena. Błąd. Po prostu nie znałam wówczas jeszcze żywieniowych standardów oddziału neurologii, ale o tym potem.
Tak czy inaczej w piątek szpitalny wózek przywiózł mi mintaja w postaci pasty (nazywała się "filetem rybnym"), a jadłospis oznajmił ołówkowym dopiskiem "piątek- dzień postny".
Chwilę trwało, zanim skojarzyłam, dlaczego dzień postny i o co chodzi.
Potem spędziłam parę dni w domu i najadłam się szynki, szarlotki i innych tam, więc uraz zaczął mi mijać. Ale w następny czwartek zameldowałam się na przywołanej już neurologii i Standard Wyżywienia Placówki Publicznej powitał mnie ponownie piątkowym dniem postnym (morszczuk gotowany, ser biały na śniadanie, dwie połówki jajka na kolację) oraz krzyżami na a) izbie przyjęć b) oddziale c) każdej indywidualnej sali.
Święty obrazek tym razem był wetknięty za szybę okienną, i był to św. Dominik Savio. W gabinecie zabiegowym uśmiechała się natomiast święta Rita.

Tak w ogóle nie przepadam za spożywaniem padliny, nie jestem też szczególnie wrogo nastawiona wobec świętych obrazków. Niemniej moje krytyczne uwagi związane z proponowaniem wyżywienia według reguł prawa kanonicznego, w placówce publicznej, napotkały na takie oto komentarze:

czemu ten postny dzień komuś przeszkadza. Czy gdyby kluski z serem były w środę, a nie w piątek to by było ok?

Coraz częściej spotykam się z tym, że respektowane są prawa wegetarian i w wielu miejscach (szpitalach, na konferencjach, w niektórych przedszkolach) można zamówić posiłki wegetariańskie, więc jeśli ktoś ma jakieś inne szczególne potrzeby żywieniowe, np. koniecznie mięso w piątek, to może po prostu trzeba to zgłosić?;)

Rozumie Kochana Publisia, w tym kraju mięsożerców z zasmażką i smalochem, zrzucaniem sadła po świętach bezbożnego najedzenia, wszechobecnością parówek i pasztetów w menu szkół, przedszkoli i szpitali, upomnienie się o kotlet w piątek jest s z c z e g ó l n ą potrzebą żywieniową. Być może zostanie nawet uwzględnione, jeśli ładnie poproszę. Poinformowano mnie też, że nie powinnam się ciskać o zasadę neutralności światopoglądowej w miejscach publicznych, bo ostatecznie jej złamanie działa na moją korzyść: im mniej mięsa zjem tym lepiej dla mojego żołądka i wątroby. Generalnie zgadzam się (uważam, że słowo "kiełbasa" brzmi gorzej niż "kurwa", nie mówiąc o jedzeniu), ciekawam jednak, czy wszyscy ci piewcy postnego piątku śpiewaliby tak samo, gdyby w szpitalach oferowano im z rozdzielnika jedzenie halal lub koszerne motywując to troską o trzustki pacjentów?

Ale idźmyż dalej. Kilkanaście dni później zostałam zaproszona do rozmowy w mediach.
Redaktor prowadzący zapytał potwierdzająco "Pani jest katoliczką, prawda?". Odpowiedziałam "jestem ateistką".

Ponieważ redaktor był swoim człowiekiem, skwitował to śmiesznym żartem "no tak, ale nigdy nie wiadomo, kiedy się wpadnie pod samochód".

Nie był to koniec rac dowcipu wystrzelonych tego wieczoru.
Poza redaktorem błyszczał także ojciec Jacek Norkowski, zaproszony do studia dominikanin. Kiedy 22latka urodzona dzięki in vitro zwróciła się do niego w swojej wypowiedzi jednorazowo per "proszę pana", wywołało to natychmiastową i dość agresywną reakcję "proszę do mnie mówić "proszę księdza", to tylko w Polsce są takie dziwne obyczaje, ja bywam w innych krajach, i nie powinno się tak mówić".
Poza anteną padła też wzmianka o podstawach kultury, niestety dorosłe dziecko z in vitro, zdaniem ojca Norkowskiego, nie opanowało.
Abstrahując od protokołu nakazującego faktycznie zwracać się do księdza per "proszę księdza", przeciętni użytkownicy kultury nie muszą zdawać sobie z istnienia tego protokołu sprawy, stąd nie spotkałam się dotąd w nieoficjalnych wypowiedziach z tytułowaniem imamów szyickich "ich świątobliwością", podobnie jak nie spotkałam się ze zwróceniem uwagi na nieprotokolarną tytulaturę w takim przypadku.
Wydawałoby się, że grzeczne "proszę pana" powinno wystarczyć w rozmowie nieposiadającej rangi oficjalnej czy dyplomatycznej, otóż nie.
Pikanterii sytuacji dodał fakt, że pani zwracająca się do zakonnika per "proszę pana" wyjaśniała w swojej wypowiedzi właśnie okoliczności, z powodu których księża są dla niej panami, a nie przewodnikami duchowymi: kiedy miała kilka miesięcy jej rodzice zwrócili się do proboszcza z prośbą o udzielenie córce sakramentu chrztu świętego otrzymali odpowiedź, że sakrament nie może zostać udzielony, gdyż dziecko jest urodzone in vitro i jako takie nie posiada duszy.
Zakonnik nie omieszkał podzielić się refleksją, że tego typu opowieści są zazwyczaj przesadzone i nieprawdziwe, co nie zmienia faktu, iż dzieci z in vitro są mordowane, po czym na jednym wydechu zapytał "Karolino, czy chcesz przyjąć chrzest święty?".
Odpowiedziała "szczerze? Nie, nie chcę" i całe szczęście, bo sytuacja była już wystarczająco niezręczna i odczuwałam gwałtowną potrzebę rozejrzenia się za miednicą.
Nikt z obecnych nie zareagował na żaden z tekstów.
Przecież były przezroczyste i niedyskryminujące.

No, ale ostatecznie dowiedziałam się, że stwarzam rozliczne problemy, bo do szpitala ludzie idą się leczyć, a nie modlić, zaś polska historia jest historią wielkiej Polski katolickiej. Kościół natomiast kocha wszystkie swoje dzieci, nawet jeśli początkowo były podejrzewane o brak nieśmiertelnej duszy.
Zyskałam także wiedzę, że życie ateisty jest płaskie i beznadziejne, skoro nie wierzy w życie pozagrobowe. Pytano mnie niejednokrotnie, czy w ogóle uznaję m o r a l n o ś ć, skoro jestem ateistką. Jak wiadomo, dopóki Mojżesz nie zszedł z góry ludzkość uprawiała kanibalizm, parzyła bez opamiętania i zarzynała toporkami. W krajach bez korzeni judaistycznych i chrześcijańskich przypuszczalnie nadal to robi, skoro buddyści czy krisznaici nie stosują zasad starotestamentalnego dekalogu.
To nie są jednak stwierdzenia biczujące polskich katolików. Wskazują jedynie na to, że żyjemy w kraju o wysokim zagęszczeniu matołów na kilometr kwadratowy, w czym przyjęta przez polski Kościół Katolicki formuła kościoła inkluzywnego wydatnie pomaga.

Żeby zostać katolikiem w Polsce potrzeba dać się zanieść- z fioletowym od gencjany pępkiem i bezzębnymi ustami- do najbliższego kościoła.
Przez najbliższych kilka lat masz spokój, wklejasz kolorowe obrazki do zeszytu od religii, oglądasz animowane przygody Józefa i jego braci.
Osiągasz ósmy rok życia, zastanawiasz się, czy lepiej zażądać od kasiastych chrzestnych zestawu WII Band Hero, czy bardziej opłacalna będzie wyreżyserowana pokora, lekkie zawahanie, opuszczone oczy "pragnąłbym i-poda, ale to tyle pieniędzy... ucieszę się z różańca".
Od bierzmowania dzieli Cię kilka lat, spędzisz je na lekcjach religii i wysłuchasz pierdół o NPRze (idioci), Niemym Krzyku (robi wrażenie), pedalstwie i lesbijstwie (postanowisz się zgodzić z tezami) i szczęśliwie dobijesz do brzegu przyjęcia Ducha Świętego.
Zawahasz się, czy przyjąć imię Zdzisława (będzie ubaw, hy hy) czy lepiej poprzestać na cieszącej się dobrą opinią wśród tradycjonalistycznych ciotek Faustynie. Faustyna może dać większe profity rodzinne i społeczne, od razu widać, że traktujesz sprawy wiary poważnie.
Teraz czeka Cię parę, paręnaście lat spokoju. Będzie sporo studenckich popijaw i niezobowiązującego bzykanka, raz w roku kolęda (pamiętaj o formie "proszę księdza" i dyplomatycznych odpowiedziach na pytania proboszcza, nie będzie Cię nękał pierniczeniem o zachowywaniu czystości).
W końcu rodzina zacznie naciskać na rytualną popijawę pod ozdobną planszą "Boże, pobłogosław młodą parę", więc odbębnisz nauki przedmałżeńskie (łatwizna, musisz tylko siedzieć cicho, a podczas spotkania w poradni parafialnej odpowiadać wieloznacznymi "mhm") i zaciągniesz kredyt na śnieżnobiałą suknię ślubną. Potem przysięga i to już wszystko.
Zanim ponownie przekroczysz bramy kościoła jako główny bohater minie, przy dobrych wiatrach, kilkadziesiąt lat. Będą Ci śpiewać o tym, że anielski orszak przyjmie Twoją duszę, a zgromadzone dzieci i wnuki, którym oczywiście przekażesz tradycyjne katolickie wychowanie, opłaczą Twoją śmierć.

Mogą być też inne scenariusze nieomówione w tej notce. Możesz być buddystą albo protestantem. Możesz zostać też katolikiem ortodoksyjnym, chodzić na marsze w obronie życia, przewodzić ruchowi SoliDeo i codziennie z satysfakcją naciskać bolący ząb swojego fundamentalizmu stwierdzając, że jesteś prześladowany przez świeckie otoczenie. To może być niezwykle twórcza i satysfakcjonująca przygoda, bo otaczać będą Cię ludzie o tym samym nastawieniu i wysokim współczynniku misyjności. Będziecie razem jeździć na spływy, chodzić na pielgrzymki i spotkania modlitewne. Dostaniesz od nich wiele wsparcia, a po czterdziestce napiszesz książkę o homoseksualistach w kościele (kościół nasza matka kocha wszystkich, ale aktywni seksualnie pedzie wypierdalać) albo o przygotowaniu do życia w rodzinie, za którą zapłaci Ci MEN.

Zostały już tylko dwa warianty.
Możesz niestety zostać także katolikiem świadomym. Będziesz mieć przesrane. Będziesz mieć przesrane tak bardzo, że bardziej przesrane będzie mieć już tylko polski ateista.
Podczas rozmów towarzyskich będziesz uchodzić za dziwoląga badającego sobie, a fuj!, śluz płodny i odmawiającego stosowania pigułek antykoncepcyjnych. Jeśli będziesz na tyle głupi i dodasz, że szanujesz prawo innych ludzi do podejmowania indywidualnych wyborów w swoim życiu, ale sam czujesz się zobowiązany do wierności Kościołowi, zaczniesz budzić pewien niepokój, bo nikt nie będzie wiedział, o co Ci właściwie chodzi.
Spocisz się z frustracji, kiedy na spotkaniu przedkomunijnym w klasie Twojego dziecka, inni rodzice zaczną dociekać, czy dzieci NAPRAWDĘ muszą nauczyć się aktów wiary i przynosić karteczki z mszy niedzielnej.
Wyjdziesz na staroświeckiego smutasa, kiedy nie roześmiejesz się po wysłuchaniu opowieści, jak to koleżanka poszła do batmana na dzień przed swoim ślubem i podczas spowiedzi zełgała, że nie współżyje z przyszłym panem młodym, haha.
Zaczniesz omijać serwisy newsowe, bo trudno będzie Ci znieść szarganie symbolu Twojej wiary przez polityków różnych opcji politycznych, którzy wykłócają się o obecność krzyża w sali sejmowej zapominając, że dla niektórych ludzi ten krzyż ma wymiar bardzo intymny, duchowy i prywatny, stanowi wielkie zobowiązanie, a nie tylko wielki przywilej.

Dla kolegów z SoliDeo będziesz nie dość koszerny. Zdradziecko kompromisowy, unurzany w relatywizmie i szarościach. Będą nienawidzić Cię bardziej niż Palikota, bo on przynajmniej nie kala posadzki ich kościołów, ty zaś tam przychodzisz jak do siebie, a przecież nie zasługujesz na miano prawdziwego katolika. Nie chcesz zabijać aborcjonistek ani decydować o kształcie świeckiego prawa. Kto Cię więc opłaca, sługusie rozmydlonej moralności?

Katolicy niepraktykujący, okazjonalni bywalcy mszy świętych, usłużni księgowi nowych przybudówek na plebaniach i zawartości tacy, mają Cię za nieszkodliwego kretyna. Poza sytuacjami, kiedy stajesz się, czas powiedzieć to wprost, upierdliwym psujzabawą, którego należy spacyfikować.
Dlaczego nie chcesz brać czynnego udziału w festynach rodzinnych chrzcin obficie oblewanych alkoholem? Czemu nie chcesz pomóc przekonać kuzynki, ateistki, że powinna ochrzcić dziecko, po to by dać mu wybór? Dlaczego nieustannie pierniczysz o obowiązkach, moralności, uczciwości i innych nieżyciowych wartościach?
Z jakiego powodu odmawiasz nazywania sąsiadki, świadka Jehowy, "kociwiarą" i nie śmiejesz się z żartów stryja Włodzimierza, kiedy opowiada o zakazie pedałowania?
Jakim prawem przebąkujesz, że przesunięcie krzyża do przestrzeni prywatnej posiada wiele racji, a współczesny apostolat chrześcijański to świadczenie swoją postawą i czynem, a nie obwieszanie się symbolami?
Po prostu brakuje Ci poczucia humoru, ot co.

Pewnego dnia obudzisz się uświadamiając sobie, że w Twoim kraju wszechobecnych krzyży i postnych posiłków w szpitalach nie ma miejsca dla świadomych katolików, a religia totemiczna i obrzędowa nie zamierza się wcale posunąć na ławce, aby zrobić Ci miejsce.
Ateiści wiedzą to od dawna i świadomość tego stanu rzeczy wcale nie zmniejsza ich poczucia upokorzenia i obywatelskiej krzywdy.
Twojej także nie zmniejszy.
Po bezmiarze Wielkiej Polski Katolickiej płyną szalupy z wykluczonymi ateistami, wykluczonymi buddystami, protestantami i katolikami, wszyscy żeglują po oceanie bylejakości, która może przydarzyć się każdej większościowej opcji światopoglądowej. To, że w naszym kraju jest to akurat bylejakość katolicka wynika z rozmaitych historycznych przypadków, więc umieranie w jej obronie nie ma większej wartości. Jeśli czyta te słowa na przykład Mariusz Błaszczak albo Jarosław Gowin to mogą głębiej rozważyć tę myśl. Choć pewnie złamie im to życie.

Dwa dni temu dostałam mailem to nagranie:

Tak, nastroje antyklerykalne w społeczeństwie wzrastają, choć- z drugiej strony- ten rodzaj ludowego antyklerykalizmu ma przecież swoje silne, historyczne tradycje. I w niczym nie przeszkadza kultywowaniu rytuału białych kiecek ślubnych, podrabianiu karteczek do spowiedzi i praniu się po gębach, aby obronić obecność krzyża w sali sejmowej.
Jeśli idzie o mnie to uważam za żenujący fakt, iż jedna trzecia parafian czynnie uczestniczących w życiu swojej parafii nie poczuwa się do łożenia na jej utrzymanie. A może ksiądz żywi się szarańczą i miodem oraz Słowem Bożym?
Istotnie, wytknięcie im tego jest bardzo grubym nietaktem. Proboszcz stanowczo powinien dorabiać nocą na zmywaku, aby odciążyć swoich dwóch tysięcy siedmiuset parafian z ich zobowiązań, które przyjęli dobrowolnie, i które potwierdzają każdorazową obecnością na mszy świętej.
Ten parciany, chamski antyklerykalizm nie jest żadnym osiągnięciem cywilizacyjnym, jest jednym z niezliczonych odbić mechanizmu podłożenia świni sąsiadowi, bo jeździ oplem, a my tylko polonezem.
Czczenie go może oznaczać co najwyżej, że jesteśmy tacy sami.

Teraz będę życzyć Wam wesołych świąt i wesołej chanuki, a także wesołego indyka lub braku choinki. W zależności od tego, co planujecie robić w drugiej połowie grudnia.
Niech się nam szalupy nie zatapiają niezależnie od tego, czy wierzymy w Boże Narodzenie czy tylko w narodzenie. Nie okładajmy też wiosłami załóg innych szalup, mają tak samo przerąbane jak my.

aborcja = in vitro

2011-11-07T14:48:00.001+01:00

To było gdzieś kole grudnia, na miesiąc przed rozpoczęciem codziennego kłucia brzucha penami hormonalnymi, które miały wystymulować moje jajniki do wytężonej pracy przed punkcją i zapłodnieniem in vitro. Jechałam taksówką do knajpy, gdy zadzwonił telefon- dzwoniła J., której nie widziałam ze dwa lata. Chciała mi powiedzieć, że jest wieczór, siedzi sama w domu i właśnie wzięła tabletki wczesnoporonne, aby usunąć pięciotygodniową ciążę. Jej starsze dziecko śpi, nikogo nie ma w domu, a ona się boi, co będzie dalej.

W historii J. zatrzymałam się na etapie ślubnej kiecki i faceta, który został ojcem dla jej dziecka z pierwszego związku. Fajny gość, poukładany, byli ze sobą parę lat. Co jakiś czas mówili o wspólnym dziecku, wyglądało to naprawdę dobrze.
Potem J. zaszła w ciążę i okazało się, że facet J. wyobrażał to sobie jednak inaczej. Przede wszystkim to nie on jest w ciąży i naprawdę, niech J. lepiej coś z tym zrobi, bo nie powinna mieć złudzeń, że on z nią zostanie i będą wspólnie wychowywać dzieci.
W dniu, w którym J. wzięła tabletki facet J. poszedł na nocną imprezkę, życie stwarza wiele pięknych możliwości i w ogóle wszyscy chyba to rozumiemy.

*

Kilka dni temu na jednym z for dedykowanych niepłodnym ktoś wkleił petycję TAK dla kobiet z prośbą o podpisanie.
Wzbudziło to rozliczne reakcje. Jednoznaczne.

straszliwiemnie wkurza pseudofeministyczny bełkot o tym, ze tylko prawo doaborcji daje mi możliwość być wolna i wyzwoloną kobietą...jasne - kobiety na traktory! Ogólniemam liberalne poglądy... nawet bardzo liberalne, ale uważam, zetaki bełkot robi wielką krzywdę nam kobietom. feminizm powiniempolegać na docenianiu siły i piekna kobiecości w swej naturalnej postaci, a nie sztucznym upodabnianiu jej do męskosci

adziecko nie miało prawa do życia? Amoże to jeszcze nie było dziecko, to był embrion, zlepek komórek,takie coś co dopiero miało być dzieckiem. Może więc wcale niestraciłam dziecka w 12tc tylko embrion, coś co mogło byćdzieckiem.Maszrację aborcja to bardzo delikatny temat, zwłaszcza na forum oporonieniach. Z jednej strony oburzamy się na lekarzy i położne,które nie potrafią uszanować naszego bólu po poronieniu, że nierozumieją, że straciliśmy dziecko. Z drugiej strony odczłowieczamyzarodki i twierdzimy, że kobieta ma prawo do aborcji, bo to jejciało, jej zarodek, a nie nowe samodzielne życie.

Dla mnie to mord. Przepraszam jeśli używamzbyt mocnych słów -współczuję tym co z gwałtu miały zrodzićswoje dzieci, niechciane, niekochane, ale to DZIECI, maleńkiebezbronne dzidziusie, istoty ludzkie, żywe, czujące. Ja wiedząc żektoś jest w ciąży, choćby jej nie było widać, mam świadomośćże ma w sobie życie, małego dzidziusia, z rękoma, nogami, zoczkami, z buźką, ze wszystkim, jakim prawem ma je mordować, bożycie tego maleństwa to przypadek, trauma dla matki, wspomnienieprzemocy...16letnia koleżanka siostry mojego m też zabiła swoje dziecko, jaksię dowiedziałam popłynęły mi po twarzy łzy, zdałam sobiesprawę że świat jest taki zły, że ludzie są źli, a kobietytracą resztki swojej kobiecości

Mniechodzi bardziej o sytuację "tak kobietom" bez względu na wszystko,skoro mają swoje ciało i wiedzą jak są stworzone to moim zdaniepowinno się je uczyć przede wszystkim odpowiedzialności za swojeciało, a nie w razie wpadki -no problem, bo przeciez do 12 tc możesobie zdecydować co z tą wpadką zrobić... Dla mnie to jest nie doprzyjęcia! W ogóle nie czytałam petycji, nie zamierzam i nie będępodpisywać. Jak mogę spokojnie rozpatrywać za i przeciwaborcji, skoro moje dziecko nie miało okazji dożyć doodpowiedniego tc i muszę jak wilczyca walczyć o to aby w ogólebyło uznane dzieckiem. Abym w ogóle mogła liczyć na jakiekolwiekwspółczucie, abym miała prawo płakać, wspominać, przeżywaćżałobę, aby moja strata była traktowana na równi ze stratamidużo większych dzieci, abym ja była postrzegana jako matka którastraciła dziecko, a nie wariatka, histeryczka czy przewrażliwionadziewczyna....

Pofeminizmie spodziewałabym się uświadamiania kobiet, jaka toogromna odpowiedzialność. Wpajania dumy, że taką rolę namwyznaczono i szacunku do siebie, własnego ciała oraz do innychkobiet. Szczególnie w obecnych czasach, które promują życieszybkie, byle jakie, oparte na ulotnej przyjemności.Tak,mówię z punktu widzenia katoliczki, ale mam ten komfort, że pomysłKK na życie kobiety naprawdę mi się podoba. I jestem przekonana, że model proponowany przez KK jest atrakcyjnydla wielu osób, które deklarują się jako niewierzące. Aborcjajest stara jak świat i przyzwyczailiśmy się do jej istnienia, aleobecnie, przy technikach, pozwalających stwierdzić, że życiezaczyna się od poczęcia najwyższy czas zmądrzeć i inaczejkształtować świadomość ludzi. Codo łatwiej dostępnej, refundowanej antykoncepcji - w sytuacji, gdypaństwo obcina z dnia na dzień środki na leki niezbędne choćbytakim chorym na SM do normalnego funkcjonowania, gdy oszczędza naprotezach, workach stomijnych i podstawowych zabiegachrehabilitacyjnych, śmiech pusty mnie ogarnia. Seks jest bardzo ważnyw życiu człowieka, ale - umówmy się - bez niego można przezjakiś czas funkcjonować. Zwłaszcza, jeśli jest się w stabilnymzwiązku opartym na miłości (która kobieta o czymś takim niemarzy w pewnym momencie? Ech, no i znowu ten KK ma niezły pomysł nażycie, co?) A jeśli ktoś nie może się powstrzymać i musi naokrągło, no to niech to uwzględni w swoim prywatnym budżecie zamiast wyciągać rękę do państwa, które i tak ledwo dycha. Izdycha, bo przyrost naturalny też jest marny. W tej sytuacjipaństwo, refundujące środki, które mają dalej ten przyrostograniczać, strzelałoby sobie w stopę.

Dlamnie każda aborcja, to NIE DLA DZIECKA. Dlatego tak bardzo mniedziwi, że takie incjatywy są popierane przez kobiety, które sąniepłodne.

Według powyższych słów i odczuć moich niepłodnych koleżanek powinnam w chwili odebrania telefonu od J. rzucić słuchawką. Jestem niepłodna do kurwy nędzy. Moja macica jest uświęcona comiesięcznym oczekiwaniem na dwukomórkowe życie poczęte, które ułoży się bezpiecznie w endometrium i będziemy żyć długo oraz szczęśliwie. Stanowcze NIE dla morderczyń aborcjonistek, które nie umieją docenić wagi daru sprezentowanego przez los.
Ale ja tak nie pomyślałam wówczas, ani nie myślę obecnie.

*

W układzie słonecznym prokreacyjnego zdrowia kobiet występuje pięć planet.
Pierwsza to planeta dziewczynek przed inicjacją seksualną. Tej planety dotyczą takie zagadnienia jak edukacja seksualna, profilaktyka chorób przenoszonych drogą płciową, szczepienia przeciwko HPV i wiedza o zabezpieczeniu płodności na przyszłość.
Zanim mała dziewczynka zacznie eksplorować następną planetę powinna otrzymać wiedzę, która zapewni jej bezpieczeństwo na kolejnych etapach życia.
Kolejną planetą jest planeta kobiet aktywnych seksualnie, nie planujących dziecka. Tej grupy dotyczą takie zagadnienia jak edukacja seksualna, regularnie wykonywana cytologia, badania piersi, dostępna antykoncepcja i aborcja.
Trzecią planetą jest planeta kobiet planujących dziecko tu i teraz. Mają prawo do dobrej opieki w czasie ciąży, godnego przeżycia poronienia i do godnego porodu. Mają prawo do sześciu tygodni połogu. Mają prawo do godności, jako matki adopcyjne.
Czwartą planetą jest planeta tych, które chcą dziecko tu i teraz, ale nie mogą go mieć. Mają prawo do dobrego prawa reprodukcyjnego chroniącego ich zdrowie i bezpieczeństwo. Do systemowego leczenia niepłodności metodami zaawansowanymi. Do wyboru sposobu leczenia.
Piąta planeta to planeta kobiet po menopauzie.
Potrzebują dostępności hormonalnej terapii zastępczej, bezpłatnej mammografii, regularnych i ogólnodostępnych badań zdrowotnych.
Kiedy mała dziewczynka przychodzi na świat rozpościera się przed nią wszechświat możliwości. Trzydzieści lat później z własnego wyboru ląduje na jednej z planet i kolonizuje ją ogłaszając, że układ solarny dotyczy tylko tej jednej planety, a mieszkanki pozostałych muszą sobie radzić same, bo ich problemy nie są tak ważne jak jej własne.

*

Rozmawiałam z J. około godziny, mówiła głównie ona. O tym, że nie może mieć tego dziecka. Że je pożegnała. Że napisała do niego list wyjaśniając, dlaczego nie jest w stanie go urodzić. Że nie tak miało być i że to jest jedyne wyjście. Że boi się, że coś pójdzie nie tak i nikt jej nie udzieli pomocy.
Że ciężko jest żegnać swoją ciążę w zupełnej samotności, w cichym domu i w niepewności co do dalszego ciągu.

*

W tym roku odbył się już trzeci Kongres Kobiet cieszący się bardzo dobrą medialną renomą, mający coraz większe znaczenie społeczne i polityczne. W jego ramach odbyły się dwadzieścia dwa panele dyskusyjne. Kwestie zdrowotne były reprezentowane przez jeden panel, w dodatku w wersji bardzo okrojonej i sprowadzonej do tematyki in vitro i edukacji seksualnej.
Z pozostałych dwudziestu jeden paneli dziewięć dotyczyło przedsiębiorczości kobiet, dwa- roli kobiety jako matki, trzy- kultury i edukacji. Pozostałe zagospodarowywały pojedyncze tematy takie jak ustawa o związkach partnerskich czy przemoc wobec kobiet.
Z pewnością wszystkich uraduje informacja, że kolejny, IV Kongres Kobiet będzie poświęcony przedsiębiorczości kobiet, gdyż- tu luźny cytat z osoby decyzyjnej- zdrowie kobiet i tak mieści się w przedsiębiorczości, bo każda przesiębiorcza kobieta jest kobietą i ma zdrowie (kolejkę grogu za błyskotliwość).

*

Kilka miesięcy temu ponownie odwiedziła mnie J. Przyjechała ze swoim malutkim dzieckiem, drugim dzieckiem. Urodzonym w nowym, stabilnym związku z P.
Zdążyłam zjeść pół szarlotki i wypić co najmniej cztery kawy, kiedy J. wróciła do tamtej rozmowy telefonicznej.
Słuchałam jej parę minut, kiedy uświadomiłam sobie, że ona mi się t ł u m a c z y.
Tłumaczy z tego, że kilka lat temu zdecydowała się przerwać ciążę. Że nie dała rady urodzić tamtego dziecka, że nie była w stanie sobie poradzić, że...
Do cholery, w jakim popieprzonym kraju przyszło nam żyć, skoro kobiety w nim mieszkające czują się zobowiązane do tłumaczenia z tego, że w chwili przeżywania swojego wewnętrznego dramatu sięgają po telefon wybierając numer innej kobiety w nadziei otrzymania zwykłego ludzkiego wsparcia? Czy właśnie nie od tego jestem, aby dać wysłuchanie i zrozumienie drugiej kobiecie, która mnie prosi o pomoc? Czy nie od tego p o w i n n y ś m y być wszystkie?

W całej tej bitwie nie chodzi o aborcję ani in vitro, chodzi o to, że uczy się nas, abyśmy miały w dupie los i potrzeby tych, którzy nie doświadczają tego, co my.
Zdrada kobiet jest premiowana i podciąga się pod ją wartości pisane dużymi literami. Tak jakby nie można było wesprzeć i zrozumieć nie akceptując jednocześnie samego działania, ale akceptując prawo do jego wyboru. Wytrwale wspiera się nas w tym przekonaniu od najmłodszych lat dzieląc starannie świat na getta matek, niematek, dziewcząt czy emerytek.
Tymczasem kobietą jest się całe życie, ma się jedną macicę, dwa jajniki, dwie piersi. Co dziesiąta z nas choruje na endometriozę. Co czwarta ma problem z zajściem w ciążę. Niemal wszystkie dorosłe kobiety współżyją. Większość ma dzieci. Kilkadziesiąt tysięcy co roku przerywa ciążę.
Pomiędzy planetami krążą regularne promy, możemy kupować na nie bilety z odkrytymi twarzami, nie musimy się ukrywać.
Nawet jeśli wielu zależy na tym, abyśmy w to wierzyły i chciały za to umierać.

*

Tytuł tej notki wcale nie jest przewrotny, jest wzięciem na sztandar tego, co Tomasz Terlikowski i jemu podobni starają się zohydzić, czym próbują mnie i inne kobiety upokorzyć. Co próbują uczynić obiektem moich wyjaśnień i ekskjuzów, abym się tłumaczyła, dlaczego nie stoję w jednym rzędzie z aborcjonistkami.
I abym, oczywiście, odcięła się od tego niecnego procederu zaznaczając, że co złego to nie ja.
Ale ja się nie wstydzę tego, że jestem kobietą i że przyjaźnię się z kobietami, które inni nazywają aborcjonistkami, niepłodnymi, wielodzietnymi, bezdzietnymi, katoliczkami i buddystkami. Otóż ja twierdzę, że to po prostu kobiety. Źle się dzieje, kiedy własna choroba lub doświadczenie określają trwale naszą tożsamość, a jeszcze gorzej, kiedy zaczynamy wierzyć w taki przekaz i posługiwać się nim wobec innych kobiet.
Mam nadzieję, że i one nie wstydzą się mnie.
Wzajemnie grzeszymy otwartością i przyznajemy się do siebie, nawet jeśli nie podobają nam się nasze indywidualne decyzje.
Więc, Panie Tomaszu, niech Panu będzie, że aborcja to in vitro oraz vice versa.

Poza tym bardzo kocham dzieci, oczywiście głównie własne, ale nie tylko. Chętnie dobiłabym do czwórki. Boli mnie, że aborcja się wydarza i boli mnie, że istnieją przyczyny, dla których dalej będzie się wydarzać.
Chciałabym, aby ludzie posiadający dzieci się nie rozwodzili, bo jest to dla dzieci dramat, jako rozwódka wiem o tym dobrze.
I w ogóle świat Frondy mi pasuje, to znaczy ten deklaratywny świat uśmiechniętych dzieci, wielodzietnych rodzin, wspólnego dłubania pierniczków i ozdób na choinkę.
Ale, drogie Frajerki piszące o "sile i pięknie naturalnej kobiecości", o "walczeniu jak wilczyca, aby moje dziecko mogło być nazwane dzieckiem", o "seksie, bez którego można funkcjonować- a jeśli nie to należy uwzględnić to w swoim budżecie, a nie wyciągać rękę do państwa, które ledwo dycha", niestety nie możecie domagać się szacunku do własnych brzuchów, jeśli przy tym pogardzacie cudzymi brzuchami. Nie da się pluć na macicę i udawać, że naszej własnej to nie dotyczy.

Wyrzucanie z układu słonecznego innych stanów zdrowotnych i emocjonalnych niż nasz stan, skutkuje tym, że zawsze reprezentujecie tylko kilka procent stojących za Wami kobiet.
Tymczasem kobiet w Polsce jest dwadzieścia milionów, większość z nich skutecznie daje się podszczuwać na inne kobiety w przekonaniu, że jeśli tylko będą grzeczne to wydepczą dla siebie samych łaskawość ustawodawców, pracodawców, losu, sąsiadów i boga.
Od lat jednak wypracowują jedynie coraz głębsze frajerstwo kończące się samotnością w pustym mieszkaniu, bo daleka znajoma staje się bliższa niż własna matka i siostra, które powinny w trudnej chwili trzymać za rękę i po prostu być.
Nie będą i nie staną Wami, jeśli Wy nie staniecie za nimi dając im prawo do odczuwania swojego brzucha tak, jak tego pragną, jak potrafią i jak chcą. Nawet jeśli ich spojrzenie jest krańcowo odmienne od Waszego.
Nawet jeśli same stosujecie Naturalne Metody Planowania Rodziny, uważacie aborcję za czyn naganny moralnie, nie podejdziecie do in vitro i wierzycie w sens czystości przedmałżeńskiej.
Jeżeli chcecie uszanowania waszej żałoby po utraconym dziecku uszanujcie również to, że dla innej kobiety jej płód nie jest dzieckiem, po którym będzie przeżywać żałobę.
Ciąża nie jest karą, a macierzyństwo nie jest pokutą. Różnorodność nie jest sodomią i gomorią, świat nie obróci się w proch jeśli przyznacie innym kobietom prawo do decydowania o sobie. To one będą żyć z konsekwencjami swoich wyborów, nie wy. Warto zatem dać im możliwość podjęcia takich wyborów, za które odpowiedzialność udźwigną.

Tak więc jeżeli chcesz mi powiedzieć, że zawartość mojego brzucha jest dobrem narodowym, a zawartości brzuchów innych kobiet powinnam pilnować jak relikwii, chcę ci odpowiedzieć "spierdalaj".
Jeśli chcesz mi powiedzieć, że moja empatia powinna ograniczać się tylko do mieszkanek mojej planety, bo kolonistki innych planet same mają pić piwo, którego nawarzyły, chcę ci powiedzieć "spierdalaj".
Jeśli zaś namawiasz mnie, abym w trosce o własną dupę i interes swojej grupy społecznej zdradzała interesy innych kobiet- chcę Ci powiedzieć "spierdalaj", bo na nic innego nie zasługujesz.

Natomiast księdzu doktorowi habilitowanemu Kieniewiczowi, który na łamach Naszego Dziennika był łaskaw podzielić się głęboką myślą:

Jeśli chodzi o dzieci, które zostały zabite w wyniku aborcji czy in vitro, są zbawione na mocy męczeństwa, ponieważ są ochrzczone w swojej krwi. Podobnie jak Święci Młodziankowie z Betlejem, wyznają one Chrystusa nie ustami, lecz śmiercią.

Chciałam usłużnie podpowiedzieć, że godna rozważenia wydaje mi się także koncepcja ochrzczenia abortowanego płodu pobożnej żydówki, zresztą czemu nie pójdziemy dalej: może wszystkie poronione płody katoliczek są w istocie uświęcane krwawą szahadą w środku macicy i włączane do wspólnoty muzułmańskiej?
Dlaczego właściwie nie rozszerzyć tej tupeciarskiej uzurpacji na inne wyznania?

Żadna instytucja wyznaniowa, publiczna ani prywatna nie ma prawa zawłaszczać tego, co do niej nie należy. W tym brzuchów mężczyzn i kobiet, ich rąk i nóg, abortowanych i poronionych płodów ciężarnych, które nie wyznają ustami ani krwią Chrystusa i nie życzą sobie udostępniania ich ciała dowolnie świętej ideolo spod znaku krzyża, gwiazdy Dawida, półksiężyca i czego sobie jeszcze wujenka zawinszuje.
Jest to kolejny dobry powód, aby powiedzieć "spierdalajcie" wszystkim tym, którzy usiłują to zrobić i jeszcze lepszy, abyśmy, bracia i siostry, nie dawali się robić w konia.

o in vitro bez ściemy

2011-09-19T21:44:00.002+02:00

Poniżej treść wczorajszego panelu przedstawionego na III Kongresie Kobiet.

Był to jedyny panel na Kongresie Kobiet poświęcony prawom reprodukcyjnym.

Cztery poniższe historie wydarzyły się naprawdę i zostały opisane przezbohaterki na stronie

www.proinvitro.pl

stworzonej w 2009 z inicjatywy niepłodnych pacjentów, jako odpowiedź naprace nad ustawą bioetyczną posła Jarosława Gowina.

Stąd też w niektórych tekstach pojawiają sięodniesienia do ówczesnej sytuacji politycznej. Teksty nie były zmieniane anistylistycznie, ani merytorycznie, pozostawiłam je w wersji pierwotnej. Każda zprzedstawionych historii ma trzy zakończenia- jedno wydarzyło się naprawdę, dladwóch pozostałych inspiracją były autentyczne historie polskich pacjentówopisane na pacjenckim forum Naszego Bociana.

Zakończenia stanowią futurystyczną próbę ukazania, corealnie zmieniłoby się w życiu konkretnych ludzi, gdyby w życie weszła każda ztrzech poniższych ustaw:

- o ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiegooraz Polskiej Radzie Bioetycznej i zmianie innych ustaw.

Wniesiona przez PlatformęObywatelską reprezentowaną przezposła Jarosława Gowina

- o ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiego.

Wniesiona przez Prawoi Sprawiedliwość reprezentowaneprzez posła Bolesława Grzegorza Piechę

- o zmianie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu iprzeszczepianiu komórek, tkanek i narządów.

Zwana „ustawą tkankową” lub „ustawą ekspercką”- jestto projekt społeczny współtworzony między innymi przez Stowarzyszenie na RzeczLeczenia Niepłodności i Wspierania Adopcji „Nasz Bocian”, który został wybrany jako ustawa bazowa do pracPodkomisji ds. in vitro, a wniesiony został przez Sojusz Lewicy Demokratycznej reprezentowany przez posła Marka Balickiego.

***

Historia Kasi: początek

Nazywam się Kasia, mam 25 lat. Kiedy miałamosiemnaście lat zachorowałam na autoimmunologiczną chorobę tarczycy, któraznacząco wpłynęła na moją płodność. Do tego mam zespół policystycznych jajników(PCO) powodujący brak samoistnej owulacji oraz macicę jednorożną – defekt wbudowie, brak jej lewej części. Mąż ma zaniżone parametry nasienia.

Mamy za sobą setki badań, starania naturalne,próby wywoływania owulacji, 6 zabiegów inseminacji, w tym jeden udany. Niestetytylko do 11 tygodnia ciąży. Zabieg łyżeczkowania, po którym pozostał zrost namacicy i wielka rana w sercu. Gdzie był wtedy Bóg – nie wiem, wolę o tym niemyśleć. Po tych 6 inseminacjach podjęliśmy decyzję o in vitro. Wybraliśmy jednąz najlepszych klinik leczenia niepłodności w Polsce. To nic, że musieliśmypokonywać ponad 400 km w jedną stronę.

Mam wielką nadzieję, że dzięki procedurze in vitrobędę mogła zostać matką.

Historia Kasi po wejściu w życie Ustawybioetycznej Jarosława Gowina, PO

- o ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiego orazPolskiej Radzie Bioetycznej i zmianie innych ustaw.

Rozdział I

Przepisy ogólne

Art.2

Ustawa chroni godność i życie człowieka, dobrodziecka, małżeństwo i rodzinę

Rozdział II

Procedura medycznie wspomaganej prokreacji

Art.16

Do procedury medycznie wspomaganej prokreacji może byćdopuszczona para małżeńska, w stosunku do której stwierdzono brak skutecznościw leczeniu bezpłodności.

Bezpłodność: stan trwałej, nieusuwalnej i nieomijalnejbiologicznej niezdolności do poczęcia dziecka np. w wyniku braku macicy, brakująder, całkowitego ustania spermatogenezy. Jest to błąd definicyjny, gdyżbezpłodności się nie leczy. Ustawa zawierabłąd terminologiczny.

Ustawa nie precyzuje, w jaki sposób, przez kogo, wjakim czasie i w oparciu o jakie procedury diagnostyczne ustala się „brakskuteczności w leczeniu bezpłodności”. Oznacza to możliwość wieloletniejdiagnostyki, w trakcie której para może wciąż nie być zakwalifikowana doprocedury zapłodnienia pozaustrojowego, podczas gdy jej biologiczne szanse nazostanie rodzicami obniżają się.

Po wielomiesięcznym uzyskiwaniu zgody naprzeprowadzenie zabiegu in vitro zostaliśmy zakwalifikowani do zabiegu.

Z uwagi na Zespół Policystycznych Jajników stymulacjabyła bardzo trudna i lekarze uzyskali dziesięć komórek jajowych. Niestetyotrzymaliśmy zgodę na zapłodnienie tylko dwóch komórek, więc pozostałych osiemkomórek jajowych zostało zniszczonych.

Rozdział II

Procedura Medycznie Wspomaganej Prokreacji

Art.21

W procedurze medycznie wspomaganej prokreacji możnatworzyć tylko jeden embrion w celu transferu do organizmu kobiety; tworzeniedwóch embrionów jest dopuszczalne wyłącznie pod warunkiem ich jednoczesnegotransferu do organizmu kobiety.

Po pobraniu komórek jajowych zaczęłam odczuwać licznedolegliwości- bolał mnie brzuch, chciało mi się wymiotować. Wiedziałam, że wmoim przypadku wystąpienie OHSS- zespołu hiperstymulacji jajników jest wysoceprawdopodobne: zaliczałam się do grupy ryzyka ze względu na młody wiek i swojąchorobę. Zawsze źle reagowałam na stymulację hormonalną i lekarz mnieuprzedzał, że powinnam być przygotowana na wystąpienie trudności podczasstymulacji do in vitro. Mimo, iż stymulacja była prowadzona ostrożnie i zzastosowaniem najniższych dawek hormonów, wiedziałam, co oznaczają moje objawy.

Dobrą –i jednocześnie złą- wiadomością była ta, żeobie komórki się zapłodniły.

To mnie cieszyło, bo podnosiło szansę na ciążę.

Ale jednocześnie mnie martwiło, bo wiedziałam, że niejestem w stanie donosić ciąży bliźniaczej z uwagi na moją wadę macicy. Niechciałam być w ciąży tylko po to, aby za chwilę ją poronić.

Na szczęście OHSS nie było na tyle poważne, abymmusiała być hospitalizowana. Jednak lekarz ocenił, że w tej sytuacji transferobu zarodków nie wchodzi w grę, byłoby to niebezpieczne dla mojego zdrowia iobniżałoby szansę zarodków na urodzenie się.

Musieliśmy odczekać dwa miesiące, aby mój organizm sięuspokoił. Otrzymaliśmy zgodę na zamrożenie obu zarodków.

Rozdział II

Art.22

Jeżeli po utworzeniu embrionu zachodząprzeciwwskazania medyczne do transferu embrionu lub gdy matka genetyczna wycofazgodę albo z innych przyczyn wskazanych w ustawie nie ma możliwości transferuembrionu, podlega on kriokonserwacji w warunkach umożliwiających jegopóźniejszy transfer i rozwój w organizmie kobiety.

Dwa miesiące później wróciłam do kliniki. Podano mijeden zarodek, mojego mrozaczka.

Ku mojemu szczęściu zaszłam w ciążę. Dziewięć miesięcypóźniej urodziłam zdrowego synka. Planowaliśmy z mężem powrót po drugi zarodek,jak tylko będzie to możliwe i bezpieczne dla mojego zdrowia.

Procedura Wspomaganej Medycznie Prokreacji

Art. 24

Sąd może wyrazić zgodę na transfer embrionu innejkobiecie w przypadku:

- Śmierci matki genetycznej

- Wycofania przez matkę genetyczną zgody na transfer,

- Upływu 2 lat od daty utworzenia embrionu, chyba żematka genetyczna, która nie wycofała zgody na transfer, zastrzegła w CentralnymRejestrze Biomedycznym przedłużenie tego okresu do trzech lat.

Karmiłam synka piersią osiemnaście miesięcy. Cieszyłamsię tym okresem, wspominam go jako czas wyjątkowej bliskości. Przez całąlaktację miałam czerwone światło na kolejną ciążę- moje hormony nie byłyuregulowane i lekarz powiedział, że podchodzenie w tej sytuacji dokriotransferu (transferu zamrożonego zarodka) byłoby równoznaczne z wydaniemwyroku na powodzenie tej ciąży. Czekałam więc, aż będziemy gotowi do rozstaniaz piersią.

Po odstawieniu synka od piersi pojechaliśmy nawakacje, planowaliśmy wrócić po zarodek we wrześniu, byłam już umówiona nawizytę w klinice. Na początku września zaczęły mnie męczyć ataki duszności inagłe spadki kondycji, męczyło mnie nawet wchodzenie do naszego parterowegomieszkania. Znałam dobrze te objawy z przeszłości: wskazywały na to, że mojatarczyca znów zaczęła sprawiać problemy.

Wizyta u endokrynologa dała całkowitą jasność: miałampoporodowe zapalenie tarczycy i hormony rozchwiane jak karuzela w starym cyrku.Kategorycznie zakazano mi myślenia o ciąży w najbliższych miesiącach i poddanoostrej terapii hormonalnej oraz skierowano na zabieg usunięcia tarczycy.

Kiedy doszłam do siebie po zabiegu był już kwiecień.Poszliśmy z mężem do kliniki porozmawiać o kriotransferze, ale poinformowanonas, że nasz zarodek, nasze dziecko, został oddany innej parze wbrew naszejwiedzy i woli!

Nie wiem, do kogo trafiło moje drugie dziecko, niewiem, jak można mi było to zrobić?! Podobno zrobiono to w pełni prawa, ci obcyludzie przechodzili wywiad środowiskowy, orzekał sąd opiekuńczy… Nic mnie tonie obchodzi! Chciałam przyjąć drugi zarodek, chcieliśmy mieć z mężem zawszedwoje dzieci, byliśmy na to gotowi, tymczasem odebrano nam nasze dziecko ioddano je obcym ludziom!

Nie wiem, jak będziemy żyć z tym dalej, jak mamypogodzić się z tym, że być może żyje gdzieś nasze kolejne dziecko, brat lubsiostra naszego synka i nigdy się nie poznamy.

Historia Kasi po wejściu w życie Ustawy posłaBolesława Piechy, PiS

- O ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiego.

Preambuła

Uznając, że nienaruszalna godność człowieka przynależymu w każdej fazie jego życia, a kultura zakorzeniona w chrześcijańskimdziedzictwie Narodu i ogólnoludzkich wartościach znajduje wyraz w normachKonstytucji Rzeczypospolitej Polskiej stanowi się, co następuje:

Rozdział III

Ochrona embrionu ludzkiego

Art.15

Zakazane jest tworzenie embrionu poza organizmem kobiety.

Z uwagi na moją nienaruszalną godność i ogólnoludzkiewartości, odebrano mnie i mojemu mężowi możliwość zostania rodzicami. Nie wiem,jak wpływa to na prawa i godność mojego syna, który nigdy się nie urodzi.

Historia Kasi po wejściu w życie ustawy posłaMarka Balickiego, SLD

- o zmianie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu iprzeszczepianiu komórek, tkanek i narządów.

Prawdziwe zakończenie tej historii:

Po tych 6 inseminacjach podjęliśmy decyzję o in vitro.Wybraliśmy jedną z najlepszych klinik leczenia niepłodności w Polsce. To nic,że musieliśmy pokonywać ponad 400 km w jedną stronę. Oni mają wspaniałychspecjalistów, duży procent uzyskiwanych ciąż i najlepsze wyniki w mrożeniuzarodków.

Stymulacja ze względu na PCO nie była łatwa, do transferunie doszło w związku z wystąpieniem zespołu hiperstymulacji jajników. Wszystkie10 uzyskanych zarodków zostało zamrożone.

Ustawa o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiukomórek, tkanek i narządów z dnia 1 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 169, poz.1411 z późn zm.), której tzw. „ustawa tkankowa Marka Balickiego” jestnowelizacją:

Art.2

8) Konserwowanie- użycie czynników chemicznych, zmianyczynników środowiskowych lub innych czynników, podczas przetwarzania w celuzapobieżenia biologicznej lub fizycznej degradacji komórek, w tym komórekrozrodczych, tkanek lub zarodków;

12) przetwarzanie- wszelkie czynności związane zprzygotowaniem, transportowaniem, konserwowaniem i pakowaniemkomórek, w tym komórek rozrodczych, tkanek, narządów lub zarodków przeznaczonychdo zastosowania u ludzi;

9a) ośrodek medycznie wspomaganej prokreacji- zakładopieki zdrowotnej albo jednostkę organizacyjną zakładu opieki zdrowotnejprowadzącą działalność w zakresie stosowania procedur medycznie wspomaganejprokreacji; jednostka ta może pobierać,przetwarzać, testować idystrybuować komórki rozrodcze lub zarodki przeznaczone dozastosowania w procedurze medycznie wspomaganej prokreacji;

Banki tkanek i komórek mają prawo dokonserwowania komórek rozrodczych, tkanek i zarodków, co w praktyce oznaczadopuszczenie procedury mrożenia komórek rozrodczych, tkanek i narządów.

Oddaliśmy też 2 komórki jajowe parom, które same niemogą ich uzyskać. Mamy nadzieję, że ten dar serca zaowocował pojawieniem się naświecie kochanych, wymarzonych dzieci.

Art.2

Komórki rozrodcze mogą być pobierane od żywego dawcy wcelu dawstwa niepartnerskiego, przy zachowaniu następujących warunków:

Zasadność i celowość pobrania komórek rozrodczych odokreślonego dawcy i zastosowania ich w celu dawstwa niepartnerskiego, ustalająlekarze na podstawie aktualnego stanu wiedzy medycznej

Pobranie zostało poprzedzone niezbędnymi badaniamilekarskimi i laboratoryjnymi, o których mowa w ust. 1 pkt. 2;

Ustawa tkankowa Marka Balickiego dopuszcza dawstwokomórek rozrodczych, w tym dawstwo komórek jajowych na rzecz innej pary,anonimowej lub wskazanej

Podejście do kriotransferu nie było takie łatwe –mieliśmy trudności z wywołaniem owulacji, uzyskaniem odpowiedniej wielkościendometrium, w którym zarodek mógłby się zagnieździć. Pierwsze dwie próbynieudane. Potem histeroskopia, wycięty zrost i zdiagnozowana macica jednorożna.Kolejny trzeci kriotransfer i dwa tygodnie oczekiwania na wynik.

Byłam pewna, że się nie udało. Na pani w laboratoriumwymusiłam, by podała mi wynik przez telefon. Nie chciałam iść zapłakana przezmiasto. Dzwoniłam do laboratorium z drżącym sercem i po usłyszeniu wyniku byłamświęcie przekonana, że to pomyłka. To nie mogła być prawda, przecinek pewnieznajduje się dwa miejsca bliżej. A jednak to nie była pomyłka. Doczekaliśmy sięnaszych II kreseczek na teście.

Po pierwszej euforii przyszedł strach, czy beta będzieprawidłowo przyrastać, czy znowu nie stracę ciąży. Przez pierwszy tydzień,zanim poszliśmy na usg, spałam po 2 godziny w nocy, w dzień rozwolnienie ipróby przekonania siebie, by za bardzo się nie przyzwyczajać, nie cieszyć się.U ginekologa na monitorze zobaczyliśmy maleńki pulsujący punkcik – to serduszkonaszego dziecka. Dzisiaj już wiemy, że pod moim sercem harcuje synek, naszukochany mrozaczek.

Gdy dzisiaj głaszczę swój podskakujący brzuszek, zdajęsobie sprawę, że jeśli w życie weszłaby ustawa bioetyczna projektu posła Gowinawiele niepłodnych par nie będzie miało szans na takie szczęście. Zostaniezabronione mrożenie zarodków i procent powodzenia zabiegów drastycznie spadnie.

Mamy jeszcze 4 zamrożone zarodki – nasze ukochanedzieci, które czekają na to byśmy mogli zabrać je do domu. I na pewno po niewrócimy, to przecież rodzeństwo naszego maleńkiego synka – nasze kochanemrozaczki.

***

Historia Ewy- początek

Mam na imię Ewa. Czekamy z mężem na upragnione dzieckojuż 4 lata. Małżeństwem jesteśmy 8 rok. Pierwsze lata małżeństwa nie mogliśmysię starać o dziecko ze względu na walkę z chorobą.

Dzięki medycynie możemy z mężem czekać na dziecko,które będzie darem serca od innej kobiety.

Chociaż jestem młoda mam menopauzę.

To był wyrok okrutny, kiedy po latach badań i starańusłyszałam to słowo. Jak to przed menopauza przed trzydziestką?! Myślałam, żelekarz się pomylił. Kazał powtórzyć badania. Pokazały to samo. Byłam u innegolekarza potwierdził - MENOPAUZA.

Mogę zostać matką, być w ciąży jedynie dzięki komórkomjajowym innej kobiety. Przepłakałam wiele dni, żyłam jak w letargu, nadal niewiem jak sobie poradziłam z depresją.

(…)

Dylemat przyjęcia komórki od innej kobiety, aby być wciąży i urodzić dziecko - spróbujcie sobie to wyobrazić - boli, wydaje sięniemożliwe stanięcie przed takim problemem, mając mniej niż 30 lat. To siędzieje teraz i nie jestem jedynym przykładem. Dlaczego mam być skazana naniemożność podejścia do in vitro - bo ktoś to źle rozumie, nie wie, coprzechodzą pary starające się o dziecko?

Niepłodność to choroba XXI wieku, bardzo trudna dla osób, które otrzymały takądiagnozę.

Przetrwanie próby starania się o potomka pokazuje jak bardzo dwie osoby siękochają, aby przejść cierniową drogę do macierzyństwa i ojcostwa trzeba sięzałamać wiele razy, ale i wstać i w tym wstawaniu wspiera nas właśnie Bóg. BezBoga nie wstałabym i nie mielibyśmy z mężem sił walczyć o nasze malutkieogromne szczęście. Adopcja też jest możliwa, ale nikt nie ma prawa odbierać nammożliwości poczęcia naszego dziecka dzięki pomocy medycyny skoro Bógzadecydował, że nie możemy go począć zgodnie z wyobrażeniem kościoła.

Ewa - czekam na in vitro z komórką dawczyni, kobiety dzielącej sięnajwspanialszym darem życiem

Historia Ewy po wejściu w życie ustawy bioetycznej Jarosława Gowina, PO

- o ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiegooraz Polskiej Radzie Bioetycznej i zmianie innych ustaw.

Preambuła

Uznając, że przyrodzona, niezbywalna i nienaruszalnagodność człowieka jest źródłem przynależnych mu praw i wolności, a ochronaprawna życia ludzkiego na każdym etapie jego rozwoju jest koniecznym warunkiem ochronygodności człowieka, stanowi się, co następuje:

Art.8

3) zakazane jest umieszczanie w organizmie kobiety wcelach prokreacyjnych gamety innej kobiety

Uzbieraliśmy z trudem pieniądze po rodzinie. Poszliśmydo znanej kliniki leczenia niepłodności, chcieliśmy podejść do zabiegu in vitroz użyciem komórki dawczyni. Powiedziano nam, że jest to nielegalne.

Błagaliśmy lekarza, aby „coś się dało zrobić”. Niechciał nawet o tym słyszeć, powiedział, że gdyby miał słuchać takich próśb jużdawno byłby w więzieniu.

Przepisy kodeksu karnego, które wprowadza ustawabioetyczna Jarosława Gowina:

Art. 64

Kto wbrew przepisom ustawy, w celach prokreacyjnych,za pomocą zabiegu medycznego pobiera gametę z organizmu ludzkiego lub umieszczagametę w organizmie kobiety, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności lubpozbawienia wolności do lat 2.

Lekarz zasugerował nam trzy wyjścia: wyjazd za granicęi tam przystąpienie do in vitro z komórką dawczyni. Nie mamy na to pieniędzy,to ponad nasze możliwości finansowe. Poza tym to przerażające: gdzie, u kogo,za co, w jaki sposób? A jeśli coś pójdzie nie tak, do kogo mieć wtedypretensje, gdzie się upomnieć o swoje prawa i zdrowie? Mój Boże, nawet nieznamy obcych języków.

Odrzuciliśmy myśl o wyjeździe z kraju w celu leczenia.

Drugim wyjściem była adopcja embrionu.

Art.24

3. Sąd wyraża zgodę na transfer określonego embrionugry brak przeciwwskazań medycznych do przeprowadzenia transferu i spełnionyjest warunek określony w art. 16. Ust.2, a kwalifikacje osobiste małżonkówuzasadniają przekonanie, że będą należycie wywiązywali się z obowiązkówrodzicielskich. Przed wydaniem oświadczenia sąd może nakazać przeprowadzenieprzez kuratora sądowego wywiadu środowiskowego w celu ustalenia sytuacjiwnioskodawców oraz zasięgnąć opinii placówki specjalistycznej na temat ichsytuacji osobistej, w szczególności prezentowanych postaw rodzicielskich

8. W sprawie wyrażenia zgody na transfer embrionuorzeka w trybie nieprocesowym sąd opiekuńczy właściwy dla miejsca zamieszkaniawnioskodawców na podstawie przepisów kodeksu cywilnego o przysposobieniu.Orzeczenie o wyrażeniu zgody na transfer embrionu jest skuteczne z chwilą jegowydania.

Pomyślałam, że to jakiś żart: mój mąż jest płodny!Może być ojcem! Chcę wychowywać nasze wspólne dziecko nawet jeśli nie będę jegogenetyczną matką! Chcę, żeby moje dzieci były ze sobą spokrewnione, byłyrodzeństwem! Lekarz powiedział mi, że będziemy musieli złożyć wniosek doCentralnego Rejestru Medycznego, a potem kurator i sąd sprawdzą, czy będziemydobrymi rodzicami i przeprowadzą wywiad środowiskowy.

Nie wiedzieliśmy czy śmiać się czy płakać- od pięciulat mieszkamy w mieszkaniu komunalnym, mój mąż pracuje na czarno, nie mamyzdolności kredytowej, do tego mąż co dwa miesiące wyjeżdża na kolejne dwa miesiące.Jaki wywiad środowiskowy i jaki kurator… I w imię czego? Bycia w ciąży? Równiedobrze moglibyśmy podejść do normalnej adopcji.

Ale ja nie chcę adoptować. Po prostu nie. To nie jestdroga dla nas, wiele o tym rozmawialiśmy.

Na końcu lekarz powiedział, że zawsze możemy kupićsobie psa.

Mam ochotę wyć, czuję, że się duszę.

Historia Ewy po wejściu w życie ustawy posłaBolesława Piechy, PiS

- O ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiego.

Rozdział III

Ochrona Embrionu Ludzkiego

Art.15

Zakazane jest tworzenie embrionu poza organizmemkobiety.

Art.16

Procedury zapłodnienia pozaustrojowego, o których mowaw art.18, rozpoczęte do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się wyłącznie nazasadach określonych w niniejszej ustawie mając na względzie przede wszystkimdobro dziecka.

Udało się, zdobyliśmy pieniądze i podeszliśmy doprogramu in vitro z komórką dawczyni zanim ustawa Piechy weszła w życie.Jeszcze trzy miesiące i in vitro zostałoby całkowicie zakazane w Polsce,moglibyśmy jedynie adoptować cudzy zamrożony zarodek.

Nie wiem, czy podjęliśmy właściwą decyzję, czujemy sięjak na roller coasterze. Musimy zdążyć przed ustawą, a wejdzie w życie już nadniach. Obyśmy zdążyli. Nie wiem, nic nie wiem. To będzie dziecko mojego męża,wiem, że będę je kochać, ale po prostu nie miałam czasu zastanowić się, coczuję ja sama. Nie było czasu na rozważania, albo teraz, albo już nigdy.

Dziś podpisaliśmy umowę o biorstwie komórek jajowych,dawczyni przekazała nam aż cztery piękne jajeczka. Teraz czekamy, czy sięzapłodnią.

Cztery dni później.

Art.20

Transfer embrionu jest dopuszczalny tylko do organizmumatki genetycznej, z zastrzeżeniem art. 22.

Wycofanie zgody przez ojca genetycznego lub męża matkina transfer embrionu do organizmu matki genetycznej, nie ma wpływu nauprawnienie matki genetycznej do transferu embrionu do jej organizmu.

Nie wierzę, to nie może się dziać naprawdę!Otrzymaliśmy dziś z kliniki telefon z wiadomością, która mogła być wspaniała, aokazała się być ciosem w serce. Wszystkie cztery komórki się zapłodniły, mamycztery zarodki, ale co z tego? Wczoraj zaczęła obowiązywać ustawa Piechy.Lekarz powiedział, że nie może nam transferować naszych zarodków! Nie jestemmatką genetyczną i nie ma znaczenia, że mój mąż jest ojcem genetycznym- prawomówi podobno, że to nie są nasze zarodki i nie możemy ich teraz przyjąć,dostanie je inna para, która zgodzi się je zaadoptować.

Mam wrażenie, że to jakiś koszmarny sen- nieznanadawczyni ma większe prawa do naszych zarodków niż mój mąż, który jest ichojcem, niż ja, dla której są to już własne dzieci!

Art.22

Sąd może wyrazić zgodę na transfer embrionu innejkobiecie niż matka genetyczna w przypadku:

- Śmierci matki genetycznej,

- Wycofania przez matkę genetyczną zgody na transfer,

- Upływu 2 lat od utworzenia embrionu, chyba że matkagenetyczna, która nie wycofała zgody na transfer, zastrzegła w CentralnymRejestrze Biomedycznym przedłużenie tego okresu do 3 lat.

Lekarz mówi, że istnieje niewielka szansa, że jeśliprzez dwa lata nikt się nie zgłosi po nasze dzieci, to dostaniemy zgodę na ichadopcję. Równie dobrze jednak może tę zgodę dostać każda inna para. Nie mam siłpatrzeć na mojego męża i na jego cierpienie- byliśmy tak blisko od upragnionegocelu, a teraz potraktowano nas jakby mój mąż był jakimś obcym facetem dlaswoich biologicznych dzieci. Odebrano mu wszelkie prawa i to w imię czego-godności i dobra naszych zarodków, które trafią za dwa lata do kompletnieobcych ludzi. I będzie się nam wmawiać, że to dla naszego dobra.

Nie mam sił myśleć, co dalej, co teraz. Nie wiem, cozrobić z mężem, który rozpadł się dziś na kawałki.

Historia Ewy po wejściu w życie ustawy posła Marka Balickiego, SLD

- o zmianie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu iprzeszczepianiu komórek, tkanek i narządów.

Art.19a

Komórki rozrodcze mogą być pobierane od żywego dawcy wcelu dawstwa niepartnerskiego, przy zachowaniu następujących warunków:

Pobranie następuje na rzecz anonimowej biorczyni;jeżeli uzasadniają to szczególne względy osobiste, pobranie może nastąpić narzecz określonej biorczyni;

Prawdziwe zakończenie tej historii dopisaneprzez autorkę dwa miesiące później:

Jestem w upragnionej, wymarzonej ciąży podarowanej miprzez Boga dzięki życzliwej kobiecie i klinice zajmującej się z troskąpacjentkami, które z różnych powodów nie mogą mieć dzieci drogą naturalną.

Niektórzy z Was sądzą, że w ciążę zachodzi się łatwojak po pstryknięciu palcami, niektórzy mają przed sobą tak trudną drogę idecyzję jak budowa największej piramidy w pojedynkę. Dzięki ivf jestem w ciążyprzepełniona wdzięcznością za ten cud. Czekamy na nasze dziecko z miłością.Dziękuję politycy, że nie zdążyliście odebrać nam tej szansy.

***

Historia Magdy- początek

Nazywam się Magda. Zawsze chciałam mieć dzieci. Conajmniej dwoje.

Pamiętam, jak kiedyś mąż powiedział: „E tam, wiadomo,że jesteśmy płodni, jesteśmy młodzi i zdrowi”. Ciąża jakoś nie przychodziła.Mimo że staraliśmy się o dziecko regularnie, a ja znałam swój cykl nawylot.

Z cyklu na cykl byłam smutniejsza, co miesiącprzeżywałam żałobę. Modliłam się, płakałam, zazdrościłam innym. Pisałam w swejtęsknocie listy do przyszłego dziecka. Unikałam koleżanek, które miały dzieci,bo nie byłam w stanie się uśmiechać. Za bardzo bolało. Wysłuchiwałam słów typu:„A wy co? Dzieci mieć nie będziecie?”, „Latka lecą!”, „Nie wiecie jak to sięrobi?”. Do tej pory z niesmakiem myślę o życzeniach świątecznych w moimzakładzie pracy. Zawsze były okazją do dowcipnych uwag – „No i dziecka w końcu życzę,bo już czas najwyższy. Jakby co, to mogę pomóc”.

Po sześciu latach małżeństwa mąż zbadał nasienie.Wpatrywałam się w wynik badania i nie mogłam pojąć, tego co czytam. Na kartcenapisano: „nie znaleziono żadnego plemnika”, dalej stały trzy wykrzykniki.Niedowierzanie („to pomyłka w laboratorium, przecież to niemożliwe, nigdy o tymnie słyszałam”), rozpacz, złość – to bardzo oklepane słowa i nie oddają tego,co przeżyłam. Pominę tu to, co wtedy czułam, bo nie jesteście w stanie tegozrozumieć, nigdy. Świat się zawalił. Naprawdę.

Pomyłki laboratorium nie było. Chciałam cudu.

Z portalu www.nasz-bocian.pl dowiedziałamsię, że istnieje szansa na znalezienie plemników w jądrach i najądrzach - możnaje wtedy pobrać i wykorzystać do in vitro. To było moje marzenie, ale pobiopsji jąder okazało się, że plemniki wcale się nie produkują. I nie będą.Nigdy.

Cudu nie było. I wiedziałam, że nie będzie.

Mąż nie chciał adopcji.

Historia Magdy po wejściu w życie ustawy bioetycznej Jarosława Gowina, PO

- o ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiegooraz Polskiej Radzie Bioetycznej i zmianie innych ustaw.

Rozdział II.

Procedura medycznie wspomaganej prokreacji

Art. 16

Do procedury medycznie wspomaganej prokreacji może byćdopuszczona para małżeńska, w stosunku do której stwierdzono brak skutecznościw leczeniu bezpłodności.

Art.19

W ramach procedury medycznie wspomaganej prokreacjimogą być wykorzystane wyłącznie gamety pobrane od osób określonych w art. 16ust. 1, uczestniczących w tej procedurze

Te dwa artykuły oznaczają całkowity zakaz dawstwaheterologicznego (od anonimowych dawców i dawczyń). Szacuje się, że 10%wszystkich zabiegów in vitro i inseminacji przeprowadzanych jest z użyciemdawstwa nasienia lub komórek jajowych. Najczęstszą przyczyną korzystania zbanku nasienia/komórek jajowych jest brak plemników w nasieniu (azoospermia),przedwczesna menopauza lub nosicielstwo chorób genetycznych, których rodzicenie chcą przekazać swojemu potomstwu.

Dodatkowo zapis ten dyskryminuje pary niebędące wzwiązku małżeńskim.

Rozważyliśmy dostępne opcje: nie mieliśmy szans na invitro, bo z czego je robić? Z zera plemników? Jedyna możliwość to skorzystać znasienia dawcy. Ale to zabronione i grozi za to więzienie.

Łatwiejszą i tańszą opcją byłaby inseminacja znasieniem dawcy. Zabrano nam jednak i tę możliwość.

Po roku trwania w rozpaczy i zawieszeniu poszliśmy doOśrodka Adopcyjnego.

Zaczęliśmy kurs, widziałam po mężu, że walczy ze sobą.

Kiedy na końcu okazało się, że jednak nie dostaliśmykwalifikacji na rodziców adopcyjnych poczułam ogromny żal, ale i… ulgę. Panie zośrodka były bardzo miłe i powiedziały to, co wiedziałam sama w głębi serca,choć miałam nadzieję, że okaże się nieprawdą: że mąż wciąż nie przeżył żałobypo naszym wspólnym dziecku, o które nie pozwolono nam walczyć.

I że w tej sytuacji nie możemy zostać rodzicamiadopcyjnymi, byłoby to bardzo nie fair wobec adoptowanego syna lub córki.

Rodzina nie ułatwia sprawy, osobista teściowa wzięłamnie niedawno na bok i powiedziała „to ty nie wiesz, co zrobić? Jeden skok wbok, wychowacie jak swoje własne”. Zrobiło mi się niedobrze, choć czasem wprzypływie rozpaczy mój mąż wspomina o czarnym rynku inseminatorów.

Jest tajemnicą Poliszynela, że Internet pęka w szwachod ogłoszeń chętnych panów, którzy umawiają się w hotelach na, jak to nazywają,„naturalne inseminacje”.

Płacisz, kładziesz się i szybko jest po wszystkim.

Nie sądzę, żebym się na to zdecydowała. Tłumaczęmężowi, że ci mężczyźni nie mają żadnych badań, że to w ogóle jakieśszaleństwo. Ale lata płyną, a pokój, który przeznaczyliśmy dla dziecka wciążstoi pusty.

Nie wiem, co dalej. Nie chce mi się żyć.

Historia Magdy po wejściu w życie ustawy posłaBolesława Piechy, PiS

- O ochronie genomu ludzkiego i embrionu ludzkiego.

Rozdział IV

Obrót Gametami

Art.26

Zezwolenie Prezesa Urzędu ds. Biomedycyny nie jestwymagane na zabieg lekarski pobrania gamet w celu bezpośredniego ich użycia wprocedurze zapłodnienia wewnątrzustrojowego, jeżeli dawca z biorcą pozostają wzwiązku małżeńskim albo we wspólnym pożyciu

Ten zapis oznacza legalność zabiegu inseminacji podwarunkiem, że jest to inseminacja homologiczna. Zakazana zostaje inseminacjaheterologiczna (z użyciem nasienia anonimowego lub nieanonimowego dawcy)

Lekarze nie pozostawili nam złudzeń: takich jak my niemożna w Polsce leczyć. Chyba, że chce się iść do więzienia.

Pytaliśmy „co teraz?”- usłyszeliśmy, że możemyzastanowić się nad adopcją lub świadomą bezdzietnością. Ale nasza bezdzietnośćwcale nie jest świadoma, jest wymuszona. My jej nie chcemy i nie wybraliśmy. Poprostu zabrano nam wybór.

Niedawno wpadł mi w ręce stary wywiad z biskupemKiernikowskim, w którym powiedział, że niepłodność jest powołaniem. Swojepowołanie można zrealizować na przykład poprzez duchową adopcję.

Dawno nie czytałam czegoś tak głupiego ibezwzględnego: nie chcę duchowo adoptować afrykańskich dzieci, płodówzagrożonych aborcją ani kociąt. Nie chcę być bezdzietna. Chcemy byćrodzicami, chcemy przynajmniej spróbować nimi być.

Ostatnio usłyszałam od koleżanki, że na Słowacjimoglibyśmy podejść do inseminacji nasieniem dawcy, być może to rozważymy.

W chwili obecnej w Unii Europejskiej znajdują siętylko dwa kraje, które nie posiadają odrębnego ustawodawstwa bioetycznego oraznie mają wdrożonych dyrektyw unijnych zapewniających pacjentom bezpieczeństwoleczenia, a także nie kontroluje się w nich placówek wykonujących zapłodnieniain vitro. Te kraje to Polska i Słowacja.

Historia Magdy po wejściu w życie ustawy posłaMarka Balickiego, SLD: prawdziwe zakończenie historii Magdy

- o zmianie ustawy o pobieraniu, przechowywaniu iprzeszczepianiu komórek, tkanek i narządów.

Art.3.1 Za pobrane od dawcy komórki, w tym komórkirozrodcze, tkanki, narządy lub zarodki nie można żądać ani przyjmować zapłaty,innej korzyści majątkowej lub korzyści osobistej

Art. 19a

Komórki rozrodcze mogą być pobierane od żywego dawcy wcelu dawstwa niepartnerskiego, przy zachowaniu następujących warunków:

Pobranie następuje na rzecz anonimowej dawczyni;jeżeli uzasadniają to szczególne względy osobiste, pobranie może nastąpić narzecz określonej biorczyni;

4) zasadność i celowość pobrania komórek rozrodczychod określonego dawcy i zastosowania ich w celu dawstwa niepartnerskiego, ustalająlekarze na podstawie aktualnego stanu wiedzy medycznej;

5) pobranie zostało poprzedzone niezbędnymi badaniamilekarskimi i laboratoryjnymi, o których mowa w ust. 1 pkt. 2;

6) kandydat na dawcę został przed wyrażeniem zgodyszczegółowo, pisemnie poinformowany o rodzaju zabiegu, ryzyku związanym zzabiegiem pobrania komórek rozrodczych i o dających się przewidziećnastępstwach dla jego stanu zdrowia w przyszłości oraz o zakresie i skutkachprawnych zastosowania pobranych od niego komórek rozrodczych w celu dawstwaniepartnerskiego na rzecz anonimowej biorczyni albo na rzecz określonejbiorczyni

Ponadto ustawa umożliwia pobranie i przechowywaniekomórek rozrodczych w celu zabezpieczenia płodności na przyszłość (np. terapiaonkologiczna).

Wprowadza rejestr dawców i dawczyń oraz przyznajedziecku urodzonemu wskutek dawstwa prawo do poznania nieidentyfikującychinformacji o dawcy lub dawczyni. Dodatkowo biorczynie mają prawo zapoznać się zinformacjami dotyczącymi zdrowia dawcy/dawczyni.

Ustawa Balickiego umożliwiłaby wydarzenie sięprawdziwego końca tej historii, ale dodatkowo zabezpieczyłaby prawa i interesyrodziców genetycznych, rodziców biologicznych (biorców) oraz dziecka. Ustawatkankowa zapewnia pełną implementację dyrektyw unijnych.

Mąż nie chciał adopcji.

I cieszę się, że się na nią nie zdecydowaliśmy - jabyłam gotowa pokochać „obce” (to nieładne słowo) dziecko, ale on nie. A w takimwypadku, adopcja nie była dla nas. Bo adopcja powinna być świadoma iodpowiedzialna.

Zdecydowaliśmy się na zapłodnienie nasieniem dawcy.Krótko sprostuję, że takie zapłodnienie to nie spotkanie z dawcą. Nasienielekarz podaje do macicy za pomocą specjalnej „strzykawki”. Dawca jestanonimowy, nigdy go nie poznałam i nie poznam. Wiem jednak, że dzięki niemu mogłonarodzić się życie.

Narodziło się.

Całą ciążę drżałam o dziecko.

Leżałam.

Rozmawiałam z brzuchem.

Śpiewałam kołysanki.

Pisałam pamiętnik ciąży.

Nie mogłam doczekać się porodu.

Każdego wieczoru o 19.00 Skreślałam miniony dzień. Tenktóry dzielił mnie od wielkiego spotkania.

Urodziłam zdrową córeczkę.

Nie pokażę Wam jej zdjęcia.

Z prostego powodu – wiem jak bardzo głupota ludzkamoże krzywdzić. Czasem nie wierzę własnym oczom, gdy czytam komentarze ludzipod artykułami np. dotyczącymi in vitro. Przeraża mnie bezmyślność, łatwośćwydawania krzywdzących opinii bez znajomości tematu, okrucieństwo, posługiwaniesię obiegowymi sloganami, które w dodatku są nieprawdziwe.

Nie pokażę Wam jej zdjęcia.

Ale opowiem Wam o niej.

Jest połączeniem delikatności i twardego charakteru.

Ma duże jasne oczy i główkę usianą loczkami.

Jej rączki chwytają za wszystko co można i czego niemożna.

Jej skóra pachnie słońcem. Zawsze. Nie wiem jak to siędzieje, bo teraz – zimą – też.

Ma ponad rok.

Kocha zwierzęta, parówki, jogurty i kefir, makaron ipomidorową z lanymi kluskami.

Gdy zapytacie: „Jak kochasz mamusię?”, ściska mniemocno za szyję.

Nie pamiętam już, jak to było, gdy nie było jej. I niechcę tego pamiętać.

Bo ona rozjaśniła mi życie.

Patrzę w projekt ustawy, który przygotowuje p. Gowin iwiem, że gdyby przeszedł w takiej formie, moje dziecko nie miałoby prawaistnieć.

Nie powinno go być.

Jest poczęte niemoralnie, niewłaściwie i niegodnie.

Mimo tego, że nikogo nie skrzywdziłam, nie zabiłam.Ona także.

Nie narodziła się niczyim kosztem.

Urodziła się z miłości.

Magdalena

***

Historia Karoliny podsumowująca panel:

Znaliśmy się przed ślubem 9 długich lat, wiele razemprzeszliśmy.

W dniu ślubu myślałam o dziecku... o tym jak ładniebędę wyglądać w ciąży, o kupowaniu mu wyprawki, o wybieraniu wózka. O tym najakiego człowieka będę chciała go wychować. Przyrzekając podczas przysięgimałżeńskiej " i w zdrowiu i w chorobie", nie pomyślałam obezpłodności, właściwie nie wiem o czym myślałam...O zapaleniu oskrzeli czy oanginie.

Po ślubie chcieliśmy powiększyć rodzinę, miało to byćpierwsze dziecko wśród dorosłych, wyczekane przez dziadków, oczekiwane przezrodziców. Ale ciąża nie następowała, a ciągle powtarzane testy były"jednokreskowe". Gdy szłam do apteki, znajoma aptekarka, nie pytającpo co przyszłam, wyciągała test ciążowy.

Zaczęłam chodzić do lekarza, skierowany został równieżmąż. Przyjechał z wynikami zapłakany. Mówił, że to wyrok - że nie będziemy miećdziecka, bo zbyt mało plemników.

Pojechaliśmy do specjalistycznej kliniki, tam po seriibadań okazało się, że tylko in vitro daje nam szanse na dziecko.

Podeszliśmy do tej próby, podano mi dwa zarodki. Niebyło ich więcej, niczego nie zamrożono.

Jakaż była nasza radość, gdy po dwóch tygodniach oczekiwańokazało się, że jestem w ciąży. Ciąża przebiegała prawidłowo. Będąc w 6miesiącu, pewnego dnia obudziłam sie z okropnym bólem głowy. Gdy ból byłnie do zniesienia, pojechaliśmy do szpitala. Tam odesłano mnie bez badania ikazano wziąć lek przeciwbólowy. Następnego dnia zaczął bolec mnie brzuch. Znowupojechaliśmy do szpitala. Okazało się, że pęcherz płodowy jest już w pochwie iwłaściwie, jak to określił lekarz, "jest po ciąży"...

Leżałam dwa tygodnie bez ruchu. Po dwóch tygodniachurodziłam syna.

Zmarł.

Nie muszę pisać, co czułam. Każdy, kto ma dziecko,umie chyba sobie to wyobrazić - jak mogłam się czuć, gdy po wielu latachstarań traci się kogoś, o kogo się bardzo walczyło. Kogo się bardzo kochało.Traci się dlatego, bo lekarz w porę nie założył szewka.

Po sekcji dziecka okazało się, że było całkowiciezdrowe.

Gdy doszłam do siebie, podeszłam do kolejnej próby.Podano mi dwa zarodki, nie było innych, znowu niczego nie mrożono.

Po dwóch tygodniach wynik bety: 0.

Pamiętam, że mąż tego dnia jedząc zupę płakał, a łzykapały mu do talerza i zupy było coraz więcej i więcej.

Wiedziałam, że już nigdy nie podejdę do in vitro,m.in. ze względów finansowych.

Po jakimś czasie dojrzeliśmy do rozmów o adopcji... Dodecyzji o kochaniu dziecka, które gdzieś się zagubiło, tylko po prostu musimyje odnaleźć.

I zaczęliśmy szukać... I tęsknić... I cierpieć zeświadomością, że jest gdzieś tam, bez nas swoich rodziców i że też tęskni ipłacze za nami...

Przeszliśmy trudne procedury adopcji... I w końcu nastałdzień, gdy wzięłam Go w ramiona... Spojrzałam na niego i powiedziałam:"Tak długo Ciebie szukałam, synku mój jedyny".

Jest z nami... Kochamy go bardzo, nie wyobrażam sobieżycia bez niego, jest całym moim życiem i szczęściem.

Mój mąż powiedział kiedyś, że jego przekleństwo stałosie naszym błogosławieństwem.

I może ktoś pomyśli, że moja historia to dowód na to,że niepotrzebne jest in vitro, że trzeba od razu podejść do adopcji.

Jest wręcz przeciwnie.

Moja historia to dowód na to, że każdy ma swoją drogę,jedni podchodzą do in vitro, inni do inseminacji, jeszcze inni do zapłodnienianasieniem dawcy, a jeszcze inni do adopcji. I pozwólmy im dokonywaćwyboru, bo nigdy nie będą szczęśliwi.

Aby kochać dobrze dziecko, potrzebna jest mądrość,decyzja, dojrzałość... Nie czyńmy niczego na siłę. Adopcja nie może być lekiemna bezpłodność, adopcja to takie samo rodzicielstwo jak inne. Jak czułoby siędziecko, gdyby jego rodzice żyli w przeświadczeniu, że jest tylko zastępcze, żeto lek?

Więc błagam tych, którzy namawiają do adopcji - niechtego nie czynią. To musi być świadomy wybór.

Ja kocham moje dziecko, miłością szaloną, czasami usprawiedliwiającą ,miłością wymodloną, wyczekaną..., Tak samo kochałabym dziecko - to którezmarło... To z in vitro...

"I w zdrowiu i w chorobie, dopóki śmierć nas nie rozłączy".

Powiem kiedyś mojemu synowi, aby wtedy, gdy on będzieskładał taką przysięgę nie myślał o zapaleniu oskrzeli...

Karolina (mama adopcyjna)

***

Poseł Jarosław Gowin mimo ogromu zainteresowaniagodnością zarodka, ani razu nie pojawił się na posiedzeniach Podkomisjinadzwyczajnej do rozpatrzenia poselskich projektów ustaw.

Poseł Bolesław Piecha wziął udział w posiedzeniachKomisji dwa razy na dziesięć posiedzeń: na samym początku i potem naposiedzeniu Prezydium Komisji gdy głosowano przyjęcie Sprawozdań z PracKomisji– wszelkie jego działania miały na celu proceduralne opóźnienie postępuprac nad ustawą. Przestał pojawiać się gdy ostatecznie Podkomisja uznała, zeprace będą toczyły się w oparciu o ustawę o in vitro Marka Balickiego(SLD) i ustawę bioetyczną Małgorzaty Kidawy – Błońskiej (PO) oraz uzyskanojednoznaczną opinię, ze prawidłowe legislacyjnie są prace, w ramach którychustawę Balickiego uzupełnia się przepisami z ustawy Kidawy- Błońskiej).

29 października 2010 roku odbyło się w Sejmie głosowanie nad odrzuceniem projektu ustawy Bolesława Piechy. Zatym, aby ustawy nie odrzucać i aby rozpocząć nad nią prace, było:

72 posłów PO, w tym minister do spraw równego statusuElżbieta Radziszewska i poseł PO Jarosław Gowin

141 posłów PiS

Za nieodrzucaniem tzw. ustawy Wargockiej zakazującejzabiegu in vitro, zakazującej adopcji zarodków i nakładającej kary pozbawieniawolności dla praktykujących lekarzy i pacjentów poddających się procedurze,głosowało:

145 posłów PiS

18 posłów PO

13 posłów PSL

Ustawa o penalizacji in vitro przepadła zaledwiedwudziestoma sześcioma głosami w 460osobowym Sejmie.

***

Polecam do głębokiego przemyślenia przed zbliżającymi się wyborami.

z tango i surogatką jest nas czworo

2011-09-01T23:26:00.001+02:00

Podczas gdy w pewnym nadwiślańskim kraju szef największej lewicowej partii oznajmia, że "jego dzieci wolą klasyczne bajki" <a nie te o o pedałach pingwinach, a pfuj, i to jeszcze dziecko razem wychowują, poprzewracało się im w dupach, jak Marksa kocham- a co na to poseł Wikliński?> kraje zamorskie poszły nieco bardziej do przodu i omawiają warunki surogacji dla par gejowskich.
Być może jestem nadmierną optymistką, ale krajowym gejom daję maksymalnie dziesięć lat na dojście do rozwiązań surogacyjnych, co jest na poziomie praktycznym prostsze niż ustanowienie i wyegzekwowanie nowego prawa adopcyjnego.

Zajmiemy się więc dziś, proszę publiczności, dawstwem gamet, zarodków i surogacją w odniesieniu do rodzicielstwa jednopłciowego. Z uwagi na rozległość zagadnienia notka poświęcona jest wyłącznie gejom, o rodzicielstwie lesbijek będzie kolejna część.
Notka jest pozbawiona suspensu: jestem przeciwniczką surogacji dla par gejowskich, jestem przeciwna przestawianiu poziomów "reprodukcyjnej piramidy interesów" i jestem za przyznaniem rodzinom homoseksualnym prawa do adopcji dzieci.
Paraliżująca zapowiedź została dokonana i w ten prosty sposób ustaliliśmy, kto doczyta notkę do końca, kto przerwie lekturę, a kto dziś wieczór ubiczuje się mocniej w intencji grzesznych sodomitów.
Możemy więc przejść do właściwej treści.

Ten pan:

Nazywa się Robert Jay Green i ma, z punktu widzenia heteroseksualnej kobiety lubiącej partnerów z poczuciem humoru, wysoką inteligencją i tytułem profesora psychologii, kardynalną wadę: jest gejem.
Robert Jay Green od lat pozostaje w monogamicznym związku, w którym wychowuje czteroletnią córkę. Ponadto, rzecz interesująca dla Lachów i Laszek, mimo posiadania wąsów i niedobranego krawata, Robert Jay Green a) nie poluje b) jest fajny.
Powodem, dla którego Robert Jay występuje tu dziś gościnnie, jest zaprezentowanie wyników jego badań nad rodzicielstwem gejów na sesji Theory and practice in third party reproduction mającej miejsce podczas dwudziestego siódmego corocznego kongresu ESHRE, który w tym roku odbył się w Sztokholmie.

*

Przybliżmy sobie sytuację wyjściową, jaką posiadają statystyczny Roman i Paweł pragnący zostać rodzicami.
Poza adopcją, nierealną w Polsce, nie mamy zbyt wielkiego wyboru.
W zakresie rodzicielstwa biologicznego opcja jest tylko jedna z dwoma podwariantami: siermiężnym i budżetowym oraz profesjonalnym i kosztownym.
Polega (w podwariancie pierwszym) na znalezieniu kobiety, która zgodzi się nam urodzić nasze dziecko w wyniku inseminacji lub stosunku płciowego, a następnie przekazać je po porodzie ojcu, na którego rzecz zrzeknie się również praw rodzicielskich. Realność tego wariantu wynosi na oko 1: 10 000, choć może nieco zaniżam tę drugą liczbę.

Podwariant profesjonalny, za którym lobbuje Robert Jay Green (z doskonałym osobistym skutkiem) polega na:
a) znalezieniu surogatki przez profesjonalny bank i opłaceniu jej;
b) zakupie komórki jajowej od kobiety niebędącej surogatką, aby wykluczyć związek genetyczny i emocjonalny ciężarnej i płodu;
c) zawiązaniu legalnej umowy między wszystkimi czterema stronami, na mocy której dziecko po urodzeniu jest przysposobione przez parę gejowską, a w akcie urodzenia dziecka widnieją obaj ojcowie.

Tyle teorii, która Romanowi i Pawłowi zda się na nic.
To, co oferuje im się realnie w krajowych warunkach to bezdzietność wsparta społecznym przekonaniem, że powinni ją traktować jako wartość dodaną swojego wyboru, który wyborem wprawdzie nie jest, choć Bogna Białecka twierdzi co innego.
Tu krótka przerwa na zmówienie modlitwy, mantry, ofiary całopalnej w intencji maniakalnego dzieła Bogny, niech jej rzeczywistość lekką będzie, bo ludzi chorych trzeba ukochać, a nie potępiać.

*

Dla jasności dodam, że omawiane w tej notce warianty i możliwości- poza samą surogacją, która na mocy poprawki do KRiO z 2008 roku ustala, iż matką dziecka jest rodząca bez względu na relacje genetyczne między nią a dzieckiem, zaś umowy surogacyjne nie posiadają ważności prawnej- są wariantami legalnymi.
W Polsce albowiem, niespodzianka, nie istnieje prawo regulujące obrót i handel gametami.
Handel komórkami rozrodczymi wyłączono spod zakazu handlu ludzkimi tkankami, organami i komórkami w przyjętej w 2005 roku ustawie transplantacyjnej.
Od tamtego czasu nie można kupić ludzkiej wątroby, ale można kupić zarodek.
Teoretycznie kupić może każdy, nie każdy natomiast sobie będzie mógł go wszczepić, bo prawa biorcy/biorczyni są uznaniowe, konkretnie zależą od uznania dyrektora każdej z klinik leczenia niepłodności.
Osobiście wydaje mi się dość zabawne, że w biznesie klinicznym istnieje miejsce dla uprzedzeń homofobicznych obudowywanych zawsze jakąś poruszającą ideologią, a jednocześnie bez problemu można się pobawić w mały handelek bez śladów w dokumentacji bądź też zostać dawczynią komórek, trzy tysiące za punkcję bez ubezpieczenia i wiedzy urzędu skarbowego.
Sądzę, że warto polecić tę kwestię uwadze wszystkich konserwatystów drących szaty i otwory gębowe nad prawami życia poczętego i godnością płodu.
Przez te wszystkie lata, włączając w to funkcjonowanie IV RP, nic z tym nie zrobiono i nie zanosi się na zmianę.
Najwidoczniej Marek Jurek wyszedł w tym czasie na papierosa i od sześciu lat nie wrócił.

Nawiasem mówiąc- dygresja, ale nie odmówię jej sobie- podczas sprawdzania zakresu zmian wprowadzonych w 2005 roku do tekstu ustawy transplantacyjnej z 1995 roku natrafiłam na oficjalne opracowanie, uwaga, Naczelnej Izby Lekarskiej, wyjaśniające na czym polega godna pochwały progresywność nowej ustawy.
Autor jest prawnikiem i członkiem Towarzystwa Naukowego:

Zwolennikiem zasady non profit był także nasz papież Jan Paweł II, który uważał, że "ludzkie ciało jest zawsze ciałem osobistym, ciałem osoby. Ciało nie może być traktowane jedynie jako rzeczywistość fizyczna czy biologiczna, a jego narządy i tkanki nie mogą być nigdy używane jako przedmioty sprzedaży lub wymiany. Tego rodzaju redukcjonistyczna, materialistyczna koncepcja prowadziłaby do czysto instrumentalnego posługiwania się ciałem, a więc i osobą. W takiej perspektywie przeszczepienie narządów, wszczepianie tkanek nie stanowiłoby już aktu ofiary, ale byłoby równoznaczne z wywłaszczeniem lub ograbieniem ciała.

Ta laurka dotyczy ustawy pozwalającej na swobodny handel ludzkimi gametami, w które w chwili obecnej zaopatrujemy dużą część Europy Zachodniej, najczęściej bez wiedzy dawczyń i dawców, bardzo często przy rozległych nadużyciach. Zawsze przy złamaniu prawa poczętych w ten sposób dzieci do wiedzy o swojej genetycznej tożsamości.
Co żadną miarą nie jest równoznaczne z redukcjonistycznym i materialistycznym traktowaniem przyszłego dziecka i jego praw, skądże znowu, apage satana i Magdaleno Środo.
Przywoływanie w tym kontekście figury retorycznej, "naszego papieża", która to figura tradycyjnie ma legitymizować każdy napisany i pomyślany w Polszy nonsens, jest po prostu kuriozalne, nie mówiąc już, że skandaliczne.
Wyjątkowo jestem pewna, że Karol Wojtyła alias Jan Paweł II zgodziłby się ze mną w tym punkcie. Poza wszystkim naprawdę nie wiem, dlaczego Naczelna Izba Lekarska nie informuje, co na temat handlu organami ma do powiedzenia Tenzin Gjaco czy Patriarcha Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego? Za mało naukowi i medyczni są czy jak?

*

Wracając do Roberta Dżeja i jego badań* prowadzonych przez Rockway Institute:
Badaniami objęto czterdziestu ojców, którzy zostali rodzicami w sposób opisany wyżej (płatna surogacja, zakup oocytu, zapłodnienie nasieniem jednego lub obu partnerów, przekazanie praw po porodzie), wszyscy ojcowie pracują, wszyscy zaliczyli po porodzie spadek dochodów, deprywację snu (ha, skąd my to znamy) i, odkąd zostali ojcami, odczuwają wyraźny wzrost samooceny oraz poprawę relacji w pracy i najbliższej rodzinie.
Poza tym większość z nich zmieniła mieszkanie na większe i zatrudniła nianię.
Inne interesujące dane:

- średnia długość związku rodziny gejowskiej decydującej się na dziecko wynosi 12 lat;
- żadna z par nie rozstała się odkąd urodziły się dzieci, choć przeżywają kryzysy;
- więcej niż połowa straciła przyjaźnie z okresu "sprzed dzieci";
- choć badana grupa przed urodzeniem dzieci określała się jako "niereligijni", po urodzeniu dziecka aż 47% zadeklarowało wzrost religijności (chlip);
- informacja zupełnie nieprzydatna dla wszystkich poza Frondystami do dziś lejącymi łzy nad Rodzicem A i Rodzicem B: dzieci zwracają się do ojców daddy, baba, papa

Teraz rzucę bombę na Frondę i deklarującego konserwatywne poglądy Jacka Poniedziałka: otóż z badań prof. Greena wynika (Sziwie dzięki badał on tylko populację zepsutej Kaliforni), że 62% gejów deklaruje chęć zostania rodzicem, a 70% deklaruje chęć wstąpienia w związek z małżeńskim z partnerem. Potwierdza się więc najczarniejszy scenariusz Krzysztofa Ziemca, Tomasza Terlikowskiego i Brygidy Grysiak : daj kurze grzędę, a ona wyżej siędę.

To były pozytywne wieści. Mniej pozytywne są następujące:

- Robert Dżej jest bardzo fajnym facetem i nie wątpię, że także fantastycznym ojcem. Niestety stoję na straży poglądu Konwencji Praw Dziecka, iż każdy człowiek ma prawo do wiedzy o swoim genetycznym pochodzeniu, a dziecko nie może być przedmiotem handlu niezależnie od tego, czy handel ten miałby się odbywać postnatalnie czy prenatalnie. Włączam w to także handel gametami.

- średnia zarobków rodzica geja wynosiła czterysta koła zielonych, tłumaczę na literacką polszczyznę: czterysta tysięcy dolarów rocznie. Chyba nie muszę wyjaśniać, jak koreluje to z ekonomiczną dyskryminacją gejów pracujących w Taco Bell?

- piramida interesów w adopcji społecznej i medycynie rozrodu wygląda identycznie i nie jest to dobra wiadomość dla gejów. Ani dla pomysłowych heteroseksualistów, którzy, jak wiemy z innej notki, pasjami lubią udawać, że zapłodnienie nasieniem dawcy lub z użyciem komórki dawczyni nie jest póładopcją prenatalną.
Jest to jednocześnie piramida nadużyć.
Podstawę trójkąta tworzy dobro dziecka, jego prawa i oczekiwany dobrostan. Dopóki pozostajemy na poziomie ogólników, większość przyszłych rodziców akceptuje obecność tej podstawy: to jasne, że dziecku ma być dobrze.
Szczegółowe gmeranie patykiem w "dobrostanie" i "prawach" ujawnia jednak wielość interpretacji tych pojęć. Na przykład czy dziecko musi koniecznie wiedzieć, kto był dawcą genów? Kto je urodził? Na jakich warunkach? A po co?
Generalnie wszyscy jesteśmy za prawami, szacunkiem i zapewnieniem bezpieczeństwa, ale gówniarz musi znać swoje miejsce, które w intuicji większości Polaków stoi zaraz za ich osobistym prawem do rozmaitych rzeczy, na przykład prawem do własnej wykładni obu tych terminów.

Dlatego kursy dla rodziców adopcyjnych są dobrym wynalazkiem: odzierają ze złudzenia sprawczości dając w zamian uodparniającą szczepionkę realizmu i pokory. Powinien przejść je każdy rodzic, nie tylko adopcyjny.
Podczas takiego kursu uzupełnia nam się również drugi stopień piramidy interesów- jest nim interes matki biologicznej, dawczyni lub surogatki.
Są one uznawane za grupę -zaraz po dziecku- najbardziej podatną na wykorzystanie.

Nie ma co ukrywać: wbrew tendencjom promowanym przez Caroline O'reilly, które popieram, średnią dawczyń i surogatek stanowią młode kobiety w złej lub dramatycznej sytuacji ekonomicznej.
Szukają okazji dodatkowego zarobku, często są to także pacjentki namawiane do dawstwa z programem dzielonego oocytu. Polega on na oddaniu połowy uzyskanych podczas stymulacji komórek, w zamian za co biorczyni pokryje połowę kosztów zabiegu in vitro.
Brzmi to nieźle, niestety nie ma w chwili obecnej ani jednej kliniki w Polsce, która by pacjentki z programów z dzielonymi oocytami informowała o dalekosiężnych skutkach psychologicznych, jakie mogą towarzyszyć tej decyzji i wprowadzała do tematu jawności dawstwa oraz praw dziecka.
Normą jest także niepodpisywanie umów o dawstwie gamet, brak opieki psychologicznej nad dawczyniami i biorczyniami oraz brak jakichkolwiek oficjalnych regulacji w tym zakresie.
Tak oto wygląda polska praktyka dawstwa i biorstwa dziejąca się w kraju, w którym Naczelna Izba Lekarska cieszy się z obowiązującej ustawy transplantacyjnej realizującej pryncypia nauczania Jana Pawła II.

Surogatki są w jeszcze trudniejszej sytuacji.
Chciałabym wierzyć, że kobiety użyczające swoich macic robią to dla idei i z potrzeby altruizmu, ale praktyka surogacji komercyjnej zdaje się wskazywać na dominujące znaczenie innych motywacji. Wysoki odsetek matek, często już wielodzietnych, z roczników 88-91, o wykształceniu średnim i niżej, daje wyobrażenie, kim są oferentki banków surogacyjnych w USA. Poza USA jest tylko gorzej.
Utrzymywanie się w przekonaniu, że korzystając z ich usług korzystamy z wolnego rynku, w którym uczestniczy każdy na mocy wolnej woli, jest brnięciem w fantastyczną społeczną niewrażliwość, która ma zamaskować fakt, że bierzemy udział w realnym wyzysku.
Z drugiej strony nie można pominąć badań Blytha (1991) i van der Akkera (2003), którzy przeprowadzili wywiady z siedemnastoma amerykanskimi surogatkami twierdzącymi, iż ich motywacje były w przeważającej części altruistyczne:

Most surrogates enjoyed pregnancy and childbirth, and many surrogates said surrogacy fulfilled or added something to their lives (increased feelings of self-worth and self-confidence, and the development of intense and unusual friendships with the commissioning parents, particularly the commissioning mothers). In van den Akker’s (2005c, in preparation) samples, some surrogates went through a phase of positive personal development (climbing a mountain, starting a degree, studying midwifery, etc.). Relinquishment of the baby was a happy event for most surrogates, although some said they felt relief when it was all over. Happiness was mixed with sadness during relinquishment for a proportion of the women. Similar sentiments were found in American surrogates by Ragone (1994)

Oczywiście siedemnaście surogatek to bardzo mała próba, niemniej nie należy jej lekceważyć. Do podobnych wniosków dochodzi Robert Jay Green w badaniu, w którym udział wzięło 300 dawczyń komórki jajowej i 600 surogatek. Surogatki deklarują satysfakcję i utrzymywanie kontaktu z rodzinami, którym urodziły dziecko.

*

Kiedy córka Roberta Jaya zapytała z wdziękiem trzylatki "tato, kto jest moją mamą, bo dwóch panów nie może mieć przecież dziecka?" otrzymała odpowiedź "pewna miła pani zgodziła się nam cię urodzić i oto jesteś".
Prawda i nieprawda.
Miła pani się zgodziła, bo dzięki temu mogła sobie opłacić czynsz czy co tam chciała. Nikt jej do tego nie zmuszał. Nikt nie odbierał siłą dziecka. Tru, tru, tru.
Czy miła pani by cię urodziła, gdybyśmy ją o to ładnie poprosili?
Szczerze wątpię. Surogacja niekomercyjna zawsze będzie marginesem, bo oddaje bezcenne (czyli dziewięć miesięcy ciąży, obciążenie własnego zdrowia, zaangażowanie hormonów i emocji) w imię idei, jaką jest uszczęśliwienie tych, którzy bez naszej pomocy nie zostaną rodzicami.
Jeśli Robert Jay chce nieść rodzicielską nowinę innym parom gejowskim to koncepcja niekomercyjnej surogacji jest dla niego bezużyteczna. Altruistyczne surogatki nie zaspokoją popytu dziesiątek, setek, tysięcy par gejowskich. On to wie i ja to wiem. Wszyscy to wiemy.
Pozostaje więc surogacja płatna, która pozostawia bez odpowiedzi wszystkie pytania stawiane na drugim poziomie piramidy interesów: czy matka biologiczna/surogatka jest świadoma swojej decyzji i podejmuje ją bez finansowej presji? Czy podjęła ją po konsultacjach z psychologiem i po rozważeniu krótko- i długoterminowych skutków? Czy własne dzieci surogatki powinny mieć kontakt z rodzeństwem i jak zjawisko "znikającego niemowlęcia" odbije się na ich poczuciu bezpieczeństwa? Jaki powinien być limit oddanych oocytów, próbek nasienia, donoszonych ciąż? Czy każda ciąża uzyskana w ten sposób jest monitorowana i otoczona opieką doradców rodzinnych, których celem jest reprezentacja interesu surogatki i dziecka, a nie tylko pomyślna finalizacja transakcji? Czy dla urodzonego w ten sposób dziecka wiedza o tym, iż jest efektem transakcji zawartej z dawczynią oocytu i surogatką, nie będzie wiedzą obciążającą i negatywnie wpływającą na postrzeganie samego siebie?
Wreszcie: kto będzie faktycznym beneficjentem takiej surogacji, skoro- aby miała ona szansę być przeprowadzona w bezpieczny sposób, z profesjonalnym doradztwem psychologicznym dla rodziców, dziecka i surogatki, oraz z amortyzacją kosztów zapłodnienia, ciąży i porodu- jej koszt nie zejdzie do poziomu dostępnego dla większości?

Odpowiedź na niektóre z tych pytań dają kolejne badania, w tym cytowane już badania Blytha i van der Akkera, z których wynika, że - poza szeregiem skutków, które były akceptowane przez surogatki i zostały odebrane przez nie jako wartości dodane surogacji- część surogatek czuła się wykorzystana i oszukana zerwaniem z nimi relacji po urodzeniu dziecka.
Wszystkie surogatki biorące udział w badaniach Blytha (1995) i van der Akkera (2003, 2005) posiadały już własne rodziny, w tym dzieci, dla których "znikające niemowlę" było niezrozumiałym zjawiskiem:

As a result of this, most surrogate mothers expected some contact between them to continue following relinquishment of the baby, so that they maintained their new friendships and their children could still see the surrogate child. It was argued that this made it easier for their own children to understand what is involved and who the couples are who will have their mother’s ‘tummy baby’. Unfortunately, in some cases, this contact ceased unexpectedly after the legal proceedings had been completed. It is seen as a betrayal when the intended couple with the surrogate baby disappears from the surrogate and her children’s live.

*

To wszystko powoduje, iż rodzicielstwo surogacyjne jest bardzo nieprzewidywalne w swoich społecznych skutkach niezależnie od szczegółowości podpisanej umowy, bo uczestniczą w nim co najmniej cztery jednostki, z których każda może mieć inny pomysł na interpretację "dobra dziecka" w przyszłości.
A to z kolei powoduje, że ryzyko zaniedbania prawa dziecka staje się bardzo wysokie.
Surogacja jest ponadto rozwiązaniem trudnym do skontrolowania z powodu niemożności przeprowadzenia badań długoterminowych, narażającym surogacyjne matki na ryzyko eksploatacji, a urodzone w ten sposób dzieci na gubienie ogniw w łańcuchu ich pochodzenia.
Nie jest więc prawdą, że surogacja to tylko rodzenie dzieci przez miłe panie.
W tle mamy jeszcze matki genetyczne (dawczynie), które zupełnie znikają z amerykańskiego obrazka i niestety także z życia dziecka.

Na końcu wreszcie objawia się czubek piramidy i jest to- duże zaskoczenie dla polskich dla biorczyń i Roberta Jaya- interes oraz pragnienia przyszłych rodziców.
Jest więc tak, że najsilniejszy argument kochającej się gejowskiej pary czy kochającej się pary korzystającej z dawstwa, a brzmi on "JA CHCĘ BYĆ RODZICEM, BO MAM PRAWO", zostaje rozpatrzony w ostatniej kolejności.

Pomysły w rodzaju mieszania spermy dwóch partnerów, aby oboje mieli poczucie, że dziecko jest ich wspólne (czytaj: nie wiadomo, który plemnik zapłodnił jajo) są naprawdę beznadziejne, choć rozumiem, dlaczego Rockway Institute je rozważa i promuje. Jednak w rodzicielstwie powinno chodzić o coś więcej niż o ochronę wątłej sajko dwóch dorosłych facetów, dwóch dorosłych kobiet czy dorosłej pary.

I to jest głęboko fair, wbrew pierwszym intuicjom, bo skoro para deklaruje chęć posiadania dziecka to powinno to oznaczać, że sama wyszła już z okresu piaskownicowego dzieciństwa.
Ogarnijcie się więc, Chłopcy, i prześledźcie od początku piramidę zadając sobie pytanie, jak przejść przez poziomy piramidy w sposób odpowiedzialny i mający na uwadze dobro dziecka?
Tym rozwiązaniem dla gejowskich rodzin powinna być adopcja.
I, szczerze, jeśli kiedykolwiek będziecie, Chłopaki, potrzebować, aby ktoś szedł z Wami w pierwszym rzędzie pochodu krzycząc o prawa adopcyjne dla gejów to możecie na mnie liczyć. Pójdę choćby i w Rzeszowie przed nosem posłanki Wargockiej.
Ale na wsparcie w rodzicielstwie przez surogację nie liczcie.
Dopóki nie macie możliwości samodzielnego urodzenia dziecka nie mamy o czym gadać, bo zbyt wiele interesów koliduje z Waszym oczekiwaniem, aby móc postawić Wasze oczekiwanie na miejscu pierwszym. Pierwsi muszą być zawsze ci, którzy są bardziej bezbronni, a najbardziej bezbronne jest dziecko, potem surogatka/dawczynie, na samym końcu mamy przyszłych rodziców, którzy muszą przełknąć tę gorzką pigułkę.

Z tych i innych powodów, dla których już zabrakło miejsca w notce, wynika więc, że kobiety decydujące się na założenie jednopłciowej rodziny zachowują się w biologicznej realizacji swojego pragnienia o wiele bardziej fair w sensie społecznym i pedagogicznym, niż mężczyźni w podobnej sytuacji.
Okolicznością niezręczną jest zaś ta, iż posiadanie macicy jest tu warunkiem kluczowym, a posiadanie macicy nie zależy od zasług ani przewin, a od chromosomu w plemniku tatusia.

Nie jest jednak przypadkiem, że w obszarze trudności z poczęciem dziecka rozróżniamy aż trzy stany: subfertylność, niepłodność i bezpłodność.
Dwa pierwsze są jasne, trzeciemu przy okazji tego tematu należy się słowo: bezpłodność jest z założenia niesprawiedliwością losu, bo nie jest sprawiedliwe, że mężczyźni z niewykształconymi jądrami lub wygasłą spermatogenezą nigdy nie będą mogli mieć biologicznych dzieci.
Nawet jeśli są o niebo milsi, zabawniejsi i inteligentniejsi od Zbigniewa Ziobro, co nie jest znów tak wielką sztuką.
To samo odnosi się do kobiet: brak macicy nie jest ani godny, ani sprawiedliwy, ale zaprawdę powiadam Wam: jest jak jest i lepiej być nie może, dopóki prace badawcze nad transplantacjami macicy nie pójdą do przodu. Na razie stoją w miejscu.
To sytuacja, która jest nieprzekraczalna dla tysięcy bezpłodnych par heteroseksualnych, to także sytuacja, z którą konfrontowane są pary gejowskie. Tak, to smutne. Tak, to nie jest w porządku. Ale wyżej dupy się nie podskoczy, moi mili, dlatego należy szukać rozwiązań z jednej strony realnych, z drugiej strony bezpiecznych dla dziecka, genetycznego rodzica i rodziców prawnych.

W tym punkcie ktoś mógłby słusznie zauwazyć, ze o ile dziecko jest szczęśliwe i ma zaspokojone podstawowe i ponadpodstawowe potrzeby życiowe, to nie ma sensu kłócić się o jawność dawstwa i zasady wynajmowania macicy.
Po pierwsze jednak należałoby uściślić, kogo mamy na myśli mówiąc "dziecko". Bo jeśli jest to trzyletni berbeć to zapewne spora część bogoojczyźnianych heteryków przegrałaby w przedbiegach z Robertem J. i jego mężem.
Problem w tym, że dzieci dorastają, chorują, dojrzewają i część z nich- a zaryzykuję nawet stwierdzenie, że większość- zakłada własne rodziny.
Pytania "skąd jestem i dlaczego jestem?" zadaje w pewnym momencie życia prawdopodobnie każdy. Warunki, na których przyszliśmy na świat, są dla wielu z nas istotne, warto więc troszczyć się o to, aby odpowiedź na te pytania nie niszczyła więzi między rodzicami i dziećmi.

Po drugie: pytanie o pochodzenie często pada w innych okolicznościach, na przykład w szpitalu, w którym rodzic musi podjąć błyskawiczną decyzję: dalej bawimy się w niejawność czy ratujemy zdrowie i życie córki/syna podając prawdziwe dane?
A tak w ogóle które dane są prawdziwe, skoro - za sugestią Roberta Jaya- zdecydowaliśmy się wymieszać swój materiał genetyczny z materiałem partnera, aby "uwspólnić" dziecko?
To z kolei cofa nas do fundamentalnego pytania: skoro tak się rzeczy mają to komu ma służyć taka forma rodzicielstwa- dziecku czy rodzicom?
Krzyżowanie ras kotów wydaje się być bezpieczniejsze, a dostarcza niemal tej samej ilości wzruszeń, co zabawa z mieszaniem nasienia dwóch partnerów, aby podczas porodu przeżyć fenotypową niespodziankę.

*

Jednak, co trzeba podkreślić wężykiem, nierówność spowodowana ograniczeniami biologicznymi nie jest tym samym, co nierówność spowodowana uprzedzeniami społecznymi. Dramat polega zaś na tym, że te dwie sytuacje są nierozróżnialne przez polskie posłanki i posłów.
O ile warunkiem rodzicielstwa biologicznego i/lub genetycznego jest reprodukcyjna wydolność, o tyle warunkiem rodzicielstwa adopcyjnego jest wydolność wychowawcza, ta zaś nie jest przyznawana według klucza koedukacyjnych sypialni.
Cała reszta, czyli dowodzenie, iż kompetencje rodzicielskie, życiowe i wychowawcze nie zależą od orientacji seksualnej (nie powinna więc ona odgrywać roli podczas procedury adopcyjnej), byłaby obraźliwa dla inteligencji każdego czytającego tę notkę, więc zostawię ją wyłącznie tym, którzy odczuwają potrzebę udowadniania, że są bucami.

Na koniec pragnę wyrazić głęboką abominację w stosunku do postawy Poniedziałka Jacka, któremu obiecywałam sobie wcześniej zadedykować oddzielną notkę poświęconą jego stosunkowi do adopcji przez pary gejowskie, ale wyszło tak, że dostał tu tylko trzeciorzędną rólkę:
Shame on you.

_________________________

Publikacje, do których odnosi się notka i które polecam zainteresowanym tematyką rodzicielstwa gejowskiego:

Tasker, F. and Bigner, J. (eds) (2007) Gay and lesbian parenting: New directions. New York: Haworth Press.

* Bergman, K., Rubio, R.-J., Green, R.-J. & Padron, E. (2010). Gay men who become fathers via surrogacy: The transition to parenthood. Journal of LGBT Family Studies, 6, 111-141.

Green, R-J. (in press). Gay and lesbian families: Risk, Resilience, and Raising Expectations. In F. Walsh (Ed.), Normal Family Processes (4th.ed.). New York: Guilford.

Brodzinsky. D.M., Green, R.-J., & Katuzny, K. (in press). Adoption by lesbians and gay men: What we know, need to know and ought to do. In D. M. Brodzinsky & A. Pertman (Eds.), Adoption by lesbians and gay men: Research and practice issues. New York: Oxford University Press.

http://humupd.oxfordjournals.org/content/13/1/53.full.pdf

wielka księga bezeceństw czyli kolonie po polsku

2011-08-08T13:57:00.001+02:00

Telefon zadzwonił akurat, gdy usypiałam ziewającego Młodszego.
- mogę zająć pani chwilę? zapiał sopran w słuchawce i nie czekając na odpowiedź wystrzelił pytaniem, jakie książki dałam synowi na kolonię?
- "Pamiętnik niegrzecznego psa", odpowiedziałam niepewnie
- proszę pani, bo pani nie wie co się stało, on powiedział, że kupiła mu pani jakąś "wielką księgę siusiaków" i demoralizuje kolegów...
Kolonijna wychowawczyni mojego syna była bardzo poruszona.
- Czy pani wie, pytała retorycznie, że w tej książce są takie określenia jak bzykać, ciupciać, brandzlować?!

***

Granice mojej percepcji rodzicielskiej poszerzyły się po raz kolejny, tym razem za sprawą rozmówczyni, od której dowiedziałam się, że jest to książka nienadająca się dla dzieci, dyrektorka jest wstrząśnięta, nie spodziewała się czegoś takiego.
Kolonia była wyraźnie dla dzieci z "dobrych domów", co ostatecznie mnie utrwaliło w poglądzie, że porzucenie przeze mnie koncepcji elitaryzmu związane z rezygnacją ze szkolnictwa społecznego było ze wszech miar słuszne i dziesięć razy lepiej bym zrobiła upierając się przy obozie harcerskim.
Monolog trwał już jakieś dwie minuty, kiedy zaczęłam powoli dochodzić do siebie i rejestrować, że oto jestem regularnie opierniczana za brak umiejętnosci wychowawczych i demoralizację własnego dziecka.

Przy okazji uświadomiłam też sobie, że skoro w naszym społeczeństwie istnieje możliwość uczenia dzieci, że Darwin był idiotą (gdyż się w to wierzy), to istnieje także możliwość uczenia dzieci, że pewna część dorosłych ludzi stosuje prezerwatywy celem zapobieżenia ciąży i chorobom przekazywanym drogą płciowym (gdyż się taką koncepcję podziela).
Obie koncepcje mają prawo istnieć, jak długo ich głoszenie nie narusza cudzych granic- realizacja mojego prawa nie naruszała dotąd cudzych granic, ale nie jestem duchem świętym i nie byłam w stanie przewidzieć, że mój syn wywinie numer i zajmie się edukacyjną misją wobec rówieśników.
Nie umiałam wprawdzie oszacować zakresu tej edukacji, bo ze słów wychowawczyni wynikało, że doszło do czegoś pomiędzy zbiorową orgią, a teoretycznymi warsztatami z "Justyny czyli nieszczęść cnoty", jednak jako człowiek z natury łatwowierny przyjęłam, iż wydarzył się kataklizm.
Książki synowi na kolonię nie dałam i nie umiałam powiedzieć, jakim cudem znalazła się w walizce. Ponieważ jednak mamy ze Starym zwyczaj puszczania dzieci wolno po własnym mieszkaniu, to zawsze istnieje szansa, że podejdą do półki z książkami i wezmą, co chcą.

Przerwałam więc rozmówczyni mówiąc, że chciałabym mieć szansę przedstawienia swojego stanowiska, co zaowocowało tym, że przez dobrą minutę mówiłyśmy w stereo, gdyż byłam zagłuszana i nie dopuszczano mnie do głosu.
Kiedy już się to udało, wyjasniłam, że:
- mój syn zabrał książkę bez mojej wiedzy i wbrew naszym ustaleniom;
- kupiłam tę książkę świadomie i zgadzam się z wieloma tezami w niej zawartymi, jest to mój pogląd, ale jest to pogląd, ktorym nie epatuję i oczywiście uznaję różne wrażliwości innych rodziców. Właśnie dlatego jest to nasza książka domowa (wygłaszając ten stand pot perlisty wystąpił mi na czoło. Jeśli czytelnik sądzi, że to prosto powiedzieć "a ja, kurna, uważam, że siusiaki są w porzo" to informuję, że w warunkach polskich cholernie nieprosto);
- chcialabym poznać cel naszej rozmowy oraz dowiedzieć się, co mogłabym w tej sprawie zrobić konstruktywnego.

W odpowiedzi usłyszałam, że trzeba samemu pakować dziecko i kontrolować zawartość walizki.
Ponadto moja rozmówczyni nie rozumie, że chcę wychowywać swojego syna w kulcie dla rozpasania seksualnego.
Celem naszej rozmowy jest uświadomienie mi, że pozostałe dzieci zostały nieodwracalnie zepsute treściami tej ksiązki i porobiły sobie z niej nawet notatki (oborzeborze!). Awantura jest wielka, to pani dyrektor będzie teraz oskarżana przez innych rodziców, a nie ja.
I co ona ma im wówczas powiedzieć?!
Dodam, że do końca kolonii zostały trzy dni i doprawdy nie wiem, dlaczego sprawa pękła dopiero dziś- albo dzieci się tajniaczyły, albo nie wiem co, zresztą to nie moja sprawa.
I właśnie to ostatnie próbowałam wyjaśnić pani dyrektor: to nie moja sprawa, co ona z tym teraz zrobi. Jest mi przykro, że mój syn złamał naszą umowę, oczywiście porozmawiam z nim, ale są to sprawy naszej rodziny i nie będą omawiane publicznie, ani z nią przez telefon.
Nie mam pomysłu, co mogłabym zrobić z odległości 300 km z faktem, że dzieci zrobiły notatki.
Nie mam pomysłu, co pani dyrektor ma odpowiedzieć innym rodzicom.
Oczekiwanie, że się pokajam i przeproszę było wyrażone bardzo wprost, niestety pozostałam na nie głucha.

Odłożyłam słuchawkę. Wprawdzie potraktowano mnie jak gówniarę objeżdżając z góry na dół z powodu oskarżeń, których prawo do stawiania przez dyrektora kolonii nie jest dla mnie jasne, jednak gdzieś na dnie totalnego zdołowania majaczyło mi, że:

- dziesięciolatki mają prawo zachować się gówniarsko;

- mam prawo wychowywać swoje dzieci w poszanowaniu dla zasad, które są dla mojej rodziny ważne, nawet jeśli te zasady nie są ważne dla innych rodzin;

- nie muszę się tłumaczyć z tego, dlaczego słowo "prezerwatywa" mnie nie bulwersuje i uważam za stosowne podzielić się wiedzą o tym (przykrawaną do rozumienia dziesięciolatka) ze swoim synem. I odkrycie: zdarzają się dorośli ludzie oczekujący ode mnie, że się jednak wytlumaczę i przeproszę;

- łatwiej jest uczyć swoje dziecko, że o koleżance mówimy per suczka bądź świnka niż podzielić się z nim podejrzeniem, że bóg nie istnieje, a narządy płciowe są takimi samymi częściami ciała jak każde inne.

Zadzwoniłam do syna, ale niestety! Dzieci miały wyznaczoną jedną godzinę dziennie do kontaktów z rodzicami i ta godzina minęła. Musiałam więc czekać cały dzień, aby usłyszeć wersję małego grzesznika.
W tym czasie przypomniałam sobie, że Wielka Księga Siusiaków zabrana na wczasy z babcią po prostu została w tylnej kieszeni walizki, bo jej nie wypakowałam. Zapomniałam tam zajrzeć.
Wyglądało więc na to, że sama pchnęłam mojego syna w szpony obsceny i grzechu narażając niewinne duszyczki pozostałych kolonistów.
Następnego dnia zapoznałam się z opowieścią syna:

Otóż gówniarzyk zaproponował czterem kolegom napisanie listu do autora. Istotnie, w książce jest prośba skierowana do czytelników, która brzmi "jeśli znacie jakieś określenia siusiaków, których nie ma w tej książce, a których używacie, piszcie do mnie śmiało" i tu podany mail. Pod tym cała lista nazewnictwa od siusiaka począwszy przez wacki, cześki itd.
Panowie wymyślili więc twórczo, że podadzą mu swoje określenia, których spis w pocie czoła umieścili na karteczce. Sprawa się wydała, pięciu chłopców wezwano na dywanik i przeprowadzono dochodzenie.
Mój syn został poinformowany w obecności kolegów, że jest niedopuszczalne, żeby miał taką książkę, że to książka nie dla niego, że jego mama popełniła błąd, bo tak sie nie wychowuje dzieci, że książka jest obrzydliwa i wulgarna. Że Starszy złamał prawo innych rodziców do wychowywania dzieci tak, jak uważają za stosowne, a edukacja seksualna jest tematem bardzo delikatnym i nie należy o nim rozmawiać.
"Próbowałem powiedzieć, mamo, że ta książka znalazła się w mojej walizce przez przypadek i wcale mi jej na kolonię nie dałaś, ale pani powiedziała, że nie wolno mi nic mówić i mam słuchać".
Za karę pięciu winowajców nie poszło na basen.

Pomyślałam z czułością o smarkatej druhnie mojego syna, która maluje oczy dookoła czarną kreską, ma pięć kolczyków i czyta fatalną literaturę, a jednak jestem dziwnie pewna, że poradziłaby sobie z tą sytuacją o niebo lepiej niż pani wychowawczyni, nauczycielka szkolna, lat 50.

Parę dni temu Starszy wrócił.
W ręce trafił mi corpus delicti: kartka, na której pięciu 10latków spisało swoje określenia dotyczące męskich narządów płciowych. Ze względu na drastyczność użytych terminów zrobię teraz odpowiedni odstęp, aby osoby o co większej wrażliwości słownej mogły w tej chwili przerwać lekturę.

Na kartce znajdowało się sześć okresleń:

psipsiak
pitek
pitulinek
frendzlasty
pociągaj
kutapas

***
A oto, jak doszło do tej dramatycznej sytuacji seksualnego rozpasania i dni Sodomy. Po spisaniu rzeczonych bezeceństw, kartka przypadkowo wypadła z notesu kolegi Kuby i spłynęła wprost (jak w dobrej sensacji) pod nogi wychowawczyni.
Rada kolonijna w osobie wychowawczyni i dyrektorki nakazała im opowiedzieć, czemu wypisali te "świństwa".
- bo w książce tak napisali, odparł mój syn
- w jakiej książce?! spytała pani wychowawczyni
- no w Wielkiej Księdze Siusiaków
Tu mój syn wyjaśnił, że książkę dostał od rodziców w czerwcu. Wychowawczyni wyraziła niedowierzanie, że istnieje w ogóle jakakolwiek książka o siusiakach. Gdyż nikt ksiązek o wulgaryzmach nie pisze, a tym bardziej nie daje ich dzieciom.
- to ja przyniosę i pokażę, zaoferował się usłużnie Starszy.

Tym sposobem również wychowawczyni dostała szansę poszerzenia granic swojej percepcji. Wczytywała się w książkę, a jej oburzenie rosło proporcjonalnie do ilości adrenaliny produkowanej przez gruczoły dokrewne. Niespodzianka, pani pedagog, ludzie piszą nie tylko książki o siusiakach, ale nawet o cipkach. I aborcji. Dla dzieci.
Starszy zapierał się, że edukacji globalnej nie było, gdyż macierz kazała książkę zachować dla siebie, więc zachował. Ale spisanie nazw siusiaka? To insza inszość, korespondencja z autorami jest bardzo wskazana, rodzice zawsze ją popierali, a tu nadarzyła się okazja podbicia towarzyskiego statusu kolonisty, więc skorzystał.
Starszy jest dzieckiem, które bardzo dba o niewychylanie się i brak obciachu, a zapytane o profesję rodziców odpowiada bez drgnienia powieki "matka jest kucharką zawodową, a ojciec gazeciarzem".
Przyciśnięty przez Starego, dlaczego wciska taki kit, odparł "a co mam mówić? Skąd mam wiedzieć, jaki ludzie mają pogląd na in vitro i politykę?".
Jednym słowem wyglądało na to, że cała afera rozegrała się o kutapasa i pitulka. To właśnie nimi mój syn zdewastował wrażliwą psychikę kolegów, którzy wprawdzie nie wahali się oglądać Różowych Majteczek o 23.30 (każdy pokój na Koloniach Dla Dzieci z Dobrych Domów posiadał telewizor z kablówką), ale wiedza o erekcji i nocnych polucjach mogła ich nieodwołalnie zepsuć.

***

Czytając spis nie mogłam się powstrzymać przed zaskoczeniem graniczącym z -jednak!- pewną dozą rozczarowania (choć to bardzo niepedagogiczne, wiem) i powiedziałam:
- synu, no nie ukrywam, spodziewałam się tu większych wulgaryzmów
Starszy wzruszył ramionami i odparł:
- wszystkie wulgaryzmy już wypisano w tej ksiązce, to co niby mieliśmy jeszcze wymyślić?

***

Teraz powinnam chyba wysłać maila do autora i opisać mu tę historię. Nie wiem tylko, naprawdę nie wiem, jak po angielsku będzie "psipsiak"

***

Pytana w Sztokholmie o program profilaktyki niepłodności, jaki wdrożyła Polska, wiłam się jak Piekarski na mękach:
- eee.. bo ty nie rozumiesz, w Polsce jest jakby trochę inaczej, wyjaśniałam reprezentantce Izraela, wprowadzenie dystrybutorów z kondomami jest naprawdę niemożliwe.
- ale dlaczego, dopytywała Ofra, to jak edukujecie dzieci seksualnie bez ruszenia tematu prezerwatyw?

Droga Ofro, obawiam się, że skoro dziesięciolatki nie mają prawa mieć siusiaka, nie mówiąc o frendzlastym czy wacku, dojście do tematu lateksowego ubranka na rzeczony jest tym bardziej nierealne.
Zresztą to przecież nieważne, grunt to wychować dzieci na prawdziwych Polaków, którzy w chwili próby założą powstańczy hełm i pójdą pod grad kul, aby oddać życie za Ojczyznę.
I żaden kondom im w tym nie przeszkodzi, tak nam dopomóż rzęsistku i nastoletnia ciążo!

jak napisać dobry wiersz?

2011-06-22T14:04:00.000+02:00

Jakkolwiek bądź byle nie pierdolić.

Asumpt do tego blyskotliwego stwierdzenia dało dzisiejsze uczestnictwo w zakończeniu roku szkolnego. Nie wiem dlaczego lud polski zanabył przekonanie, że jeśli ma być godnie to trzeba komunikat zrymować. Znaczy się napisać wiersz.
Po odbębnieniu zwyczajowych występów artystycznych (podkład muzyczny nagrany na starym Grundigu, niezsynchronizowana dziatwa, rachityczne oklaski) przyszedł czas na złożenie podziękowań wychowawczyni.
Rada Rodziców, którą wspieram nota bene z własnej kieszeni, wystosowała na tę okoliczność wiersz pożegnalny wypełniony:

- "księżycowym blaskiem";
- "zmysłowości pełną kobiecością";
- "wspomnieniami rzewnymi";
- "mydełkami pachnącymi z kwiatków na łące";

Załącznikiem do wiersza były rzeczone mydełka i kwiatki.
Nauczycielka się wzruszyła, ja też. Siedziałam na tej twardej ławce mantrując "stara, ja cię proszę, tylko nie miej tego swojego wyrazu twarzy, wizualizuj pustkę".
Panie z tyłu szeptały "bo pani Jola to jak powie to powie. Tak ładnie umie".

Porozmawiajmy więc twardo o publicznych odczytach poezji. Jak kobiety z kobietami lub z mężczyznami czy kto tam to jeszcze czyta:

- jeśli twoi znajomi wybuchają aplauzem po każdym przeczytanym przez Ciebie utworze to znaczy, że robią to bo jest im Ciebie cholernie żal;
- jesli żaden z przyzwoitych miesięczników bądź kwartalników literackich dotąd nie docenił Twojej twórczości, a wysłałaś/eś im próbki co najmniej trzykrotnie to znaczy, że a) nie umiesz pisać lub b) jesteś genialna/y ale tak czy inaczej Twoja twórczość musi dojrzewać teraz w szufladzie i dopiero po śmierci dostaniesz pomnik;
- jesli drukują Cię w Przeglądzie Wędkarskim, Gościu Niedzielnym albo koledzy z działu proszą, abyś zrymował wiersz dla pana kierownika to jest kurewsko źle;
- jeśli w Twoich wierszach znajdują się konsonanse:

cudna/ułudna
pachnące/na łące
kochanie/całowanie

to znaczy, że mentalnie i językowo wciąż znajdujesz się gdzieś w czasach Asnyka. Jeżeli wprowadzisz do swojej twórczości określenia uważane za wulgarne to wprawdzie nadal to będzie 'grafomania meh' ale przynajmniej wyjdziesz z kategorii 'grafomania meh ona chyba studiowała z Mietkiem Foggiem na jednym roku'. W tym sensie pizda jest lepsza od kwiatków na łące.

- najlepszym sposobem odchwaszczenia wiersza jest wykreślenie z niego wszystkich nadmiarowych przymiotników wedle wzoru: maksimum jeden przymiotnik na wers, żadnych wołaczy, wywalić wszystkie rzeczowniki, czasowniki i przysłówki, które mogłbyby się znaleźć w mowie zależnej w "Chłopach" i w "Trędowatej". To, co zostanie skrócić o połowę. Prawdopodobnie niespecjalnie przypomina to wiersz. Teraz możesz to pokazać ludziom bez ryzyka popełnienia towarzyskiego samobójstwa.

- powyższe nie obowiązuje, jesli dostałaś/eś nagrodę Nobla w dziedzinie literatury lub jakiekolwiek inne wyróżnienie literackie na szczeblu krajowym/międzynarodowym. Wprawdzie to nie musi przesądzać o tworzeniu wielkiej literatury, ale przyzwoita mimikra jest wartością, którą można ze spokojem sumienia docenić.

I to tyle. Oby do początku roku, w którym zgłoszę swoją kandydaturę do Rady Rodziców i za rok to ja będę dziękować nauczycielom. Mową niewiązaną, sztampowo i ze zwykłym "dziękuję", które nie każe się widzom rumienić z powodu cudzej kompromitacji.
A następna notka będzie jak pan bóg przykazał o inwitrze i o tym, co cywilizacja śmierci robi w Sztokholmie.

Chłopcze, dziewczyno, pokaż mi swój język i powiedz שָׁלוֹם‎

2011-06-15T11:41:00.000+02:00

Ciociu Astrogalizo. Chcę Ci opowiedzieć dowcip.
Imaginujesz sobie salę pełną ludzi, to koordynatorzy wolontariatu z całej Polski. Ludzie wrażliwi społecznie. W dziesiątkach miast, na wsiach i w miasteczkach pracują z ochotnikami, budują społeczeństwo obywatelskie. Zasilają personel hospicjów, tworzą wolontariat 50+, koordynują Szlachetną Paczkę, projekt Koty w Mieście, archidiecezjalne domy dla ofiar przestępstwa...
Teraz pracują nad projektem plakatów. Plakaty mają komunikować inspirujące, zmuszające społeczeństwo do myślenia hasła.
Na warsztat zostały wzięte m.in. agresja wśród młodzieży, aktywność seniorów, bezrobocie.
Sięgam po kartkę, na której kolejni społecznicy wpisywali swoje propozycje haseł o bezrobociu:

bezrobocie to nie bezużyteczność
bez-robocie to nie bez-radność
Daj mi godziwą emeryturę, a zwolnię ci swoje miejsce pracy
Nie bądź żyd, daj pracę!

Zanim przekażę kartkę sąsiadowi z lewej, gryzmolę z boku komentarz do ostatniego zdania "to hasło jest żenujące!!!". Kolejkę później kartka wraca z dopiskiem "i bardzo dobrze, ma być kontrowersyjnie!".
Ciociu Astrogalizo, pewnie pękłaś ze śmiechu.

*
Cofnijmy się do początku.
Wysoki człowiek z dredami reprezentujący fundację Loesje opowiada o jej ideach.

Działalność Loesje ma pobudzać odbiorców do refleksji, a także kreatywnego i twórczego myślenia oraz uświadomić możliwość wpływania na najbliższe otoczenie.
Teksty, które zamieszczane są na drukach (plakatach, pocztówkach, wlepkach), tworzone są często podczas warsztatów kreatywnego pisania tekstów, a ich celem jest dzielenie się pomysłami i ideami, wyrażenie własnych opinii przy użyciu krótkich sloganów. Warsztaty Loesje to okazja do wyrażania swoich poglądów oraz inspiracja do działania, zwłaszcza w najbliższym otoczeniu.
Loesje jako osoba kieruje się wartościami kształtującymi jej myśli oraz słowa. Te wartości to przede wszystkim wolność wyrażania własnej opinii i wolność słowa, tolerancja, umiejętność pozytywnej krytyki, sprzeciwianie się autorytetom. Loesje wierzy w siłę ludzi, własną inicjatywę, kreatywność, niezależność, wolność, akceptację i pokój.

Niech grafika zilustruje, w czym rzecz (z góry przepraszam za jakość, ale to cecha własna plakatów Loesje):

Tak że tak. Holenderska Loesje ma już 24 lata i jest tam świetnie znana, tu jest polska strona, zachęcam, bo fajna.
Wracając do soli tej ziemi rozsypanej hojnie po konferencyjnych krzesłach: uczestnicy właśnie zostali poproszeni o podanie tematów, które wydają im się istotne społecznie. Będą potem robić nad nimi copywriterską burzę mózgów i demokratycznie wybierać hasła, które trafią na plakaty.

"Seniorzy"- zgłasza swój temat wysportowana sześćdziesięciolatka.
"Agresja wśród młodzieży"- woła bujna trzydziestolatka o aparycji pięćdziesięciolatki.
"Psia kupa w mieście"- krzyknął młody działacz.
Korciło mnie, aby rzucić "in vitro", ale ostatecznie podałam hasło "adopcja".

Ruszyliśmy do pracy. Mojej pięcioosobowej grupie przypadły tematy:
- hospicjum to nie kostnica
- adopcja
- oddawanie rodziców do domu starców
- wolontariat 50+
- agresja wśród młodzieży

Zajęta wypisywaniem swoich propozycji, zostawiłam na koniec kartkę z tematem "oddawanie rodziców do domu starców". Kiedy wreszcie wzięłam ją do ręki widniały już na niej następujące hasła:

oddam rodziców w dobre ręce, moje są gorsze
mam psa ze schroniska i rodzica w domu starców
Kablówka, komputer, samochód. Na rodzica brak miejsca
oddam dziadka do domu starców- mało je, dużo śpi

Było ich kilkanaście, wynotowałam tylko te. Ponieważ od pewnego czasu zaczęłam cierpieć na bardzo przykrą chorobę zwaną odwagą publiczną, komentuję na głos treść kartki:
- Hej, zaraz, temat sformułowany jest wartościująco w sposób, który w ogóle nie uwzględnia woli rodzica, a przecież rodzic ma tu najwięcej do powiedzenia! No i ten "dom starców". Dlaczego nie "Dom opieki"? Dom opieki nie jest wartościujący. Nie jestem w stanie podpisać się pod żadnym z tych haseł. Czuję złość z powodu takiego uproszczenia!
Bujna blondyna reaguje żywiołowo.
-Przecież- nachyla ku mnie obfity biust ozdobiony złotym medalikiem- jest to najwyższy egoizm!
-Domy starców to umieralnie, oddałabyś tam matkę, która cię własną piersią wykarmiła?- zdumiewa się koordynatorka wolontariuszy w hospicjum.
- Wychowuję swoje dzieci- udziela informacji czarnowłosa nauczycielka z obrysowanymi kredką powiekami- żeby miał się kto zająć mną na starość. Taki jest porządek świata.

Tymczasem trafiły do nas kolejne kartki od sąsiedniej grupy, gdzie na plan pierwszy wybijał się błyskotliwy temat "kobieta zmienną jest".
A oto, co o tym inspirującym zdaniu mieli do powiedzenia polscy koordynatorzy:

kobieta nie krowa może zmienić pogląd
kobieta zmienna jest gdy zmyje makijaż
kobietę trzeba kochać nie rozumieć
kobieta zmienną jest: masz jedną, a jakbyś miał sto
Kobieta zmienną jest raz w miesiącu

Zirytowana dopisuję "Gniew nie jest PMSem" i przekazuję kartkę dalej. Najwyższy czas, bo oto w moje ręce trafia kartka "Prawa dziecka". Pod tematem rozrasta się bujnie kwiat przemyśleń zgromadzonych:

Prawa dziecka? Pogadajmy o obowiązkach.
Prawo dziecka do przyklejenia ci gumy na czole
Rodzic każe odrobić dziecku lekcje, a dziecko mówi "mam prawo odmówić" i wychodzi z domu

Wiem, że młodzież gimnazjalną trudno kochać, kiedy się ją przypadkiem uczy. Oraz rozumiem, że niewychowana młodzież istnieje, stanowi sporą grupę, zaś kompetencje wychowawcze wśród rodziców wydają się słabnąć na rzecz postaw lękowych, niezdecydowania i braku czasu łamanego przez roszczeniowość.
Jednak wiem też, że Konwencja Praw Dziecka nie jest w Polsce przestrzegana, a koncepcja szacunku do dziecka jest wielu rodzicom i opiekunom szerzej nieznana.
Co powoduje ludźmi, którzy dobrowolnie koordynują szkolne kluby wolontariatu, którzy z nieprzymuszonej woli pracują z młodzieżą zagrożoną wykluczeniem, otaczają opieką domy dziecka i jednocześnie uważają, że prawo dziecka jest społecznym zagrożeniem?
Kolejne grupy nadsyłały swoje koncepcje:

Hospicjum- uważaj, bo jeszcze tam trafisz
adopcja dziecka- miłość nic nie kosztuje
adopcja- bądź domowym bohaterem
bezrobotni ręka w górę! Nie widzę, dziękuję

I tak dalej, i tak dalej.
Podsumujmy: ludzie pracujący na co dzień w hospicjach wymyślają hasło, które ma w odbiorcy wywołać przestrach możliwością trafienia pod hospicyjną opiekę.
Adopcja na poziomie ludzi o podwyższonym wskaźniku wrażliwości społecznej nie wychodzi poza tradycyjny lukier adoptowanych kociąt ze schroniska, za których p r z y g a r n i ę c i e należy się medal za heroizm.
Rodzice natomiast, niczym przedmioty, są "oddawani" do 'domów starców', których liczna personelowa obsada znajduje się w sali i wymyśliła to hasło.
W kuluarach wywiązuje się rozmowa o Paradzie Równości. Zebrani chcą popatrzeć przez okno na "pedziów". Będzie kolorowo, może ktoś się bzyknie publicznie na ich oczach, a przynajmniej pocałuje. Dziewczęta chichoczą, młodzieńcy prężą muskuły i przeczesują włosy, aby zaprezentować męskość i odsunąć podejrzenie, że być może mogliby...
Wyciągam komórkę i dzwonię do Starego:
Pamiętaj, że dziś Parada Równości, weź dzieciaki i jedźcie.
Kadencja ostatniego słowa odbija się echem w sali. Stary nie może jechać, ale zostawiam jego zaspane mamrotanie po drugiej stronie słuchawki. Spojrzenia zebranych kierują się na mnie.
Ona jest z tych od in vitro, szepczą. Tych co wiesz. Ciągnie swój do swego.

Lubię chodzić na szkolenia. Tam spotykam Kielce i Pomiechówek. Okazuje się wtedy, że to nieprawda, że prawo kobiet do bycia traktowanymi podmiotowo jest w 2011 ustalone.
Kiedy krytycznie komentuję na głos zdanie "kobietą rządzą hormony", kolega siedzący obok pyta dowcipnie "masz te dni?".
Nie daję mu w mordę, zamiast tego pytam: chcesz porozmawiać o swoich polucjach?
Czerwienieje i zapowietrza się, koleżanka mówi: co za chamstwo.
Kończę spokojnie pisać swoje hasło.

Godzinę później pytam prowadzącego, w jaki sposób decydują, co się znajdzie na plakacie i co zrobiliby w sytuacji, w której zaproponowane przez kogoś hasło byłoby homofobiczne albo rasistowskie?
Dyskutujemy, odpowiada. Staramy się dochodzić do consensusu, uzgadniać stanowiska.
To znaczy, że nie stosujecie cenzury? naciskam
Uśmiecha się w odpowiedzi i opowiada o holenderskim plakacie, który wygląda tak:

-Nie to, że cenzurujemy, ale staramy się nie poruszać tematów drażliwych dopóki pozycja Loesje w Polsce nie będzie ugruntowana. Nie chcemy być łączeni z żadnymi skrajnościami ani wmieszani w politykę. Bo wyobrażasz sobie, że ten plakat zawisa na twojej ulicy?
- tak, odpowiadam, wyobrażam sobie, że ten plakat wisi na mojej ulicy.
Człowiek z dredami peszy się.
- no dobrze, ja też sobie wyobrażam, ale nie każdy to akceptuje. Ludzie w Polsce nie są jeszcze otwarci na krytyczne hasła o papieżu czy religii. Może za kilka lat.

Jak uczyć do wolności i jak uczyć wolności nie pozwalając ludziom otwierać oczu i ust? Jak uczyć odwagi wyrażania własnych sądów, kiedy samemu się jej nie ma?
Jak widać na mapce, w Warszawie na 100 mieszkańców 33 osoby uczęszczają do kościoła.
W województwie lubelskim, tym od KULu, dotowanych klinik naprotechnologicznych i tradycji katolickiej, 38 na 100.
Mimo to sześćdziesiąt siedem osób w Warszawie boi się napisać, że papież prawdopodobnie nie jest bogiem.

*

-Nie podoba mi się to, mówię głośno. Człowiek jest zmienny, nie kobieta. Ci ludzie za oknem są tam z ważnych powodów, adopcja to rodzina a nie heroizm. A antysemityzm to obciach.
-Nie masz prawa mnie oceniać, szemrze obfita blondyna w spodniumie ze spandexu. Powiedział, że nie wolno oceniać, wskazuje palcem na prowadzącego.
Grupa patrzy wrogo.
Od kilku godzin jestem pajacem konferencyjnym i nie mam nic do stracenia. Pajac to parias szkoleń: zadaje głupie pytania, kwestionuje oczywistości, nie milknie pod naporem karcących spojrzeń. Konsoliduje grupę, która w przerwach kawowych syczy po kątach jak długo można pierniczyć o prawach człowieka? I co to kurwa jest ta stratyfikacja?

Dlatego otwieram usta i mówię, mówię, a oczy blondynki robią się okrągłe, bo używam takich słów jak dyskryminacja i społeczna wrażliwość, i mówię o jej ośmioletniej córce, która może być kim chce.
Potem zajęcia się kończą, a ja wychodzę.
Idę sobie Placem Bankowym i czuję cudowną wolność.

*
w tym miejscu dla wielu notka się może skończyć. Generalnie było o konflikcie my/oni i po raz kolejny dowiedliśmy, że dobro i piękno jest po naszej stronie. Możecie iść spać, miś uszatek mówi dobranoc.
Dla chętnych będzie inny ciąg dalszy.
*
Potem wracam do domu, gdzie siedzi Stary.
Ta rura Kopacz, mówi Stary. Ja nie mogę, popierdolony świat.
(Na wypadek, gdybyście chcieli powiększyć swoją wiedzę w zakresie przewin Kopacz Ewy, to tu jest wyjaśnienie wzburzenia Starego).
Mówi tak jeszcze długo i wtedy myślę sobie, że komunikaty "nie bądź żyd, daj pracę" i "rura pierdolony świat" mają ze sobą coś wspólnego. Prowadzą w rejon, w którym wcale nie chcę żyć.
A teraz przedstawię Wam swoją teorię, w której fantomem poglądowym jest życie wewnętrzne Tomasza T. i jego imperatywy działań:

Stołeczny autobus, towarzyszymy wyznaniom pasażera/ów, że "pedalstwo to zboczenie" albo "miejsce czarnucha jest w Afryce" albo "co się pani napiera, mąż pani nie zadowolił?". Otoczenie:
- nie reaguje;
- reaguje przewracając oczami i uruchamiając bogactwo mimiki;
- przesiada się z dala od buców (najbardziej zaangażowana forma reakcji);

Symulację możecie też wykonać w swoim miejscu pracy lub warzywniaku stopniując natężenie dyskryminacji w komunikacie. Nie gra roli.

(Jak widzę na blogu Wojtka Orlińskiego ów pisze o McLuhanie, którego lubię. Otóż objawię Wam: wielu ludzi nie wie, kto to był McLuhan i jak się czyta jego nazwisko (moja koleżanka z uporem twierdziła, że Ortega y Gasset to dwie osoby).
Właściwie bardzo dobrze wiedzieć, kim jest Dawkins i co napisał Baudrillard, ale i bez tego można żyć i mieć prawo wyborcze.
Prowincjonalne nauczycielki nie budują swojej codzienności na McLuhanie. One nie wierzą w McLuhana i nie znają Betty Friedan, ale są w stanie uwierzyć w myśl, że ich córki mają prawo do marzeń.)

Kiedy autobus mknie, Tomasz T. idzie po gazetę do swojego lokalnego sklepiku z polskim kapitałem i tam kupuje Gazetę Polską. Wśród rozłożonej na ladzie prasy widzi rozgogolone niewiasty (po naszemu: porno). Tomasz T. -wizualizuję- mówi tonem perswazyjno- homiletycznym:
"Pani Władziu, sprzedaż tych gazet to wsparcie cywilizacji śmierci. Przecież ma pani wnuczęta. Zaczyna się od gołych piersi a kończy na współżyciu z nieboszczykiem. Tego chce pani dla swoich bliskich? Obojętności na Prawdę i Dobro?"

I tak dalej. Jak zapewne zauważyliście Tomasz T. nie nazywa kioskarki starą lampucerą, nie mówi, żeby się pierdoliła, nie drze jej gazet, nie zamyka się też w sobie na klucz. Nawet jeśli napisze o tym notkę i wyzna, ze zajrzał sobie przez ramię i zapłakał, to notka będzie relacją z działania. Prawda Tomka wyraża się przez apostolat.
Tę prawdę Tomasz T. mówi Wam razem z Natalią Julią Nowak, z prezeską stowarzyszenia SoliDeo, z Pospieszalskim, Babiarzem i paroma innymi nazwiskami z książki telefonicznej oraz Facebooka. Wyjmijcie organizery i zapiszcie:

Odwaga publiczna nie jest obciachem.
Głośna deklaracja nie jest obciachem.
Komunikacja wprost nie jest obciachem.

Ponieważ Tomasz T. wierzy w to, co mówi, to -na zasadzie zwrotnej- inni często Tomaszowi wierzą. Naprawdę, dzisiejsza notka powinna nosić tytuł "wszystko co wiecie o komunikacji, ale z czego nie korzystacie, bo jesteście ponad to".
Odbiorcy lubią to co jasne i zrozumiałe. Co jest mówione z przekonaniem, ze spojrzeniem zogniskowanym na ich twarzy, co brzmi prosto, nieagresywnie i daje się ogarnąć ich doświadczeniem. Zasada czterech stopni brzmi następująco: najpierw się z ciebie śmieją, potem atakują, następnie cię ignorują, a na końcu wygrywasz.
It works, guys, it works.

Wracając do milczącego autobusu: tłumaczenie trepom, że są rasistami czy homofobami, jest bez sensu. Wydaje się ponadto dość prawdopodobne, że człowiek mówiący "miejsce czarnucha jest w Ekwadorze, niech wypierdala do Afryki" mógł nie czytać Galaktyki Gutenberga. Poza tym kto by chciał dostać w mordę albo stracić premię.
Ciskając joby na Kopacz w zaciszu wygodnego fotela niczym nie ryzykujecie, oczywiście poza obrzydliwym smakiem u nasady języka, który się nasila.
I to też działa, dudes, to też działa. Tylko na co innego.

Więc. Jeśli Was to przekonuje to zacznijcie mówić. Możecie zacząć od komunikatu, że dowcip sprzedany przez kolegę z działu:
- ojcze, zgrzeszyłem, oszukałem Żyda...
- to nie grzech, synu, to cud!

jest antysemicki, a Wy nie zgadzacie się na antysemityzm.
Zwróćcie uwagę na ważny niuans: nie mówicie, że jest bucerski, nie mówicie, żeby mówiący spierdalał. Nie robicie kwaśnej miny i nie odchodzicie w milczeniu. To są reakcje do notki i książki, a nie do komunikacji bezpośredniej, capite?
Prosty disclaimer: antysemityzm jest mową nienawiści, krzywdzi ludzi i to nie jest moja prawda. Czy chciałbyś, żeby twoje dzieci były prześladowane za swoją narodowość?
Piszę to również do Ciebie, mój mężu pracujący w <środowisku światopoglądowo odmiennym>: między atakiem, asekuracyjnym milczeniem i reakcją aprobującą, jest jeszcze miejsce nieagresywną asertywność. Trzeba poćwiczyć, z tym się człowiek nie rodzi, ale może się tego nauczyć.
Mamy sprawstwo rzeczywistości. Nie zawsze stuprocentowe, ale czasem pół procent wystarczy, aby móc dobrze o sobie myśleć.

Możecie sobie też przy okazji odpowiedzieć na pytanie, jak to się dzieje, że w Warszawie jest tylko 33 Terlikowskich na 67 Magdalen Śród, a to nie Terlikowski wbija wzrok w ziemię i pociąga w zakłopotaniu nosem?
Ściśle rzecz biorąc już odpowiedziałam za Was na to pytanie- dopóki nie wyjdziemy z klinczu myślenia o obciachu, wstrętu do angażowania się i niechęci do bycia konferencyjnym pajacem, będzie dalej bardzo gównianie. Bo obecnie jest gównianie, Bracia i Siostry, poświadczam Wam to trzema dniami spędzonymi z Polakami, których wrażliwość na tle średniej była ponadprzeciętna, a i tak zatrzymaliśmy się na żydzeniu i pedziach.

Ale na koniec napiszę Wam coś ważnego: dochodziłam już do pomnika Starzyńskiego, kiedy dogonił mnie mężczyzna w średnim wieku.
Moja matka jest od ośmiu lat chora na Alzheimera, powiedział, czułem się tam jak śmieć. Dziękuję.

Więc. Więc załóż tęczowy szalik, idź teraz po kajzerki i powiedz swojej kioskarce "Szalom". Albo coś.

Niech zstąpi duch pozytywizmu i odnowi oblicze tej ziemi

2011-05-19T21:38:00.000+02:00

Lektura dzisiejszej notki pozwoli Wam zrozumieć:

- co łączy autyzm poszczepienny z transferami mnogimi przy ivf;
- dlaczego świecowanie uszu jest z punktu widzenia pacjenta wiarygodniejsze niż program szczepień populacyjnych;
- przyczynę, dla której część niepłodnych pacjentów weźmie niezarejestrowany lek o nieznanych skutkach ubocznych;
- prawo odwróconej proporcjonalności NGOSu;
- wytyczne Światowego Rządu na lata 2011/2012.

Zaczniemy od ustalenia faktów.
Fakt pierwszy: szczepienia powodują autyzm.

Piszę, że to fakt, ponieważ jest to fakt autentyczny. Jeśli nie wierzycie to odsłuchajcie do tyłu stairways to heaven, a ukaże się Wam szatan!!1!1 Serio, serio. To też fakt.

Teraz zagramy w "prawda czy wyzwanie". Kto chce, aby jego dziecko zachorowało na autyzm, ręka w górę!
Cóż, najprawdopodobniej idziecie więc typ samym tropem życzeniowym, co polscy rodzice zrzeszeni w Stowarzyszeniu STOP NOP. Potężna nazwa i takiż manifest.
Celem Stowarzyszenia STOP NOP jest zapobieżenie wystąpieniu niepożądanych odczynów poszczepiennych u dzieci. Stowarzyszenie wie, jak to osiągnąć: wystarczy znieść powszechny obowiązek szczepienia dzieci.
Wtedy każdy samodzielnie zdecyduje, czy narazi dziecko na krwawienia śródjelitowe, sepsę, autyzm i szereg niesympatycznych przypadłości, czy też wybierze zdrowie, szczęście, rodzinę i świat w technikolorze.
Jedyną stosowaną obecnie sankcją wobec rodziców odmawiających poddania się obowiązkowi szczepień jest sporadyczne wlepianie przez Sanepid kary pieniężnej. Co stanowi pogwałcenie wolności obywatelskiej oraz rodzicielskiej, ratujcie, biją mnie Niemcy!, itp. itd. Maksymalna wysokość jednorazowej kary to 10000 pln, przy czym karą można rodzica obciążyć pięciokrotnie do wysokości 50000 pln.

*

Fakt drugi: szczepionki to ściema

Porozmawiajmy o Davidzie Mihalovicu z USA. W przeciwieństwie do Houellebecqa, Foucaulta czy Eco, Mihalovic ma realny wpływ na życie tysięcy ludzi, od pewnego czasu również na decyzje zdrowotne polskich rodzin. Mihalovic w tekście, który stał się już obiektem kultu środowisk antyszczepionkowych, pyta dramatycznie:

1. Czy można prosić o opis jednego badania przeprowadzonego z podwójną ślepą próbą z zastosowaniem placebo udowadniającego bezpieczeństwo szczepień?
2. Czy można prosić o JAKIEKOLWIEK artykuły naukowe opisujące wyniki badań potwierdzające długoterminowe bezpieczeństwo i skuteczność szczepionek?
(...)Nie spotkałem jeszcze nigdy choćby jednego zwolennika szczepień o medycznych czy naukowych kwalifikacjach, który potrafiłby odpowiedzieć na 1, nie mówiąc o 9 powyższych pytaniach.

Powyższy cytat pochodzi z Salonu24, gdzie oddano Mihalovicowi należyte honory, w końcu objawia Prawdę.
[Na wypadek, gdyby ktoś chciał na serio odpowiedzieć na te pytania (jest ich zgodnie z prawdą dziewięć) informuję, iż Mihalovic został już stłuczony przez Marka Crislipa, (tutaj polskie tłumaczenie dzięki uprzejmości autora bloga Miski do mleka) zaś polskie wgniatanie w ziemię za pomocą wibratora sejsmicznego przeprowadziła Migg.]
Poprzestanę więc na skromnym podsumowaniu, iż kondukt dziewięciu pytań otwiera siostra Ignorancja, za którą podąża siostra Anegdota, zaś pochód zamyka siostra Czytaj PubMed, Głąbie.
Warto jednak zastanowić się, dlaczego dla tysięcy Polaków szukających wiedzy o szczepieniach, człowiek leczący świecowaniem uszu i zaparzaniem macierzanki, jest bardziej wiarygodny niż Ministerstwo Zdrowia, WHO i Polskie Towarzystwo Wakcynologiczne.

*

Przyszedł wreszcie dzień, w którym Polskie Towarzystwo Ginekologiczne i Polskie Towarzystwo Medycyny Rozrodu opracowały polskie Standardy Leczenia Niepłodności.
Z mojego NGOSowego punktu widzenia powinna być to okazja do prawdziwej pacjenckiej fiesty: polscy niepłodni nareszcie dostali do ręki narzędzie weryfikacji terapii, która często- zwłaszcza w małych ośrodkach- jest prowadzona wbrew zasadom dobrej praktyki medycznej.
Część pacjencka standardów, przygotowana przez środowisko pacjenckie, została oddana do konsultacji społecznej i rychło okazało się, że poglądy części pacjentów są fundamentalnie rozbieżne w stosunku do planowanych standardów.
Stanowi to wprowadzenie do Uniwersalnego Prawa NGOsu, które brzmi:

poświęcenie i entuzjazm społecznika są odwrotnie proporcjonalne do osobistej znajomości środowiska, dla którego pracuje.

W tym przypadku problem polega na tym, że w momencie, w którym pewna część pacjentów dobrowolnie wyrzeka się swoich praw, inna część żąda prawa do nieograniczonej wolności.

*
fakt trzeci: lekarz zawsze ma rację

Kiedy autor Globalnego Śmietnika popełnił wpis o naprotechnologii, w którym wspomniał przelotnie o naltreksonie, antagoniście opioidów o niepotwierdzonej skuteczności w leczeniu niepłodności, nie śniło mu się zapewne (mnie również nie), że wywoła żywą reakcję w Internetach.
Traf chciał, że kilka dni po publikacji tego wpisu okazało się, że naltrekson zdążył przebyć już daleką drogę z Irlandii i zawitał do Polski, gdzie rodzimi naprotechnolodzy leczą nim- a teraz na kolana, ignoranci- endometriozę, zaburzenia jajeczkowania, PCOS, a nawet nawracające poronienia! (oficjalna broszurka, proszę bardzo, a tu wypowiedź Boyle'a o leczeniu naltreksonem endometriozy. W ogóle coś mi mówi, że nadchodzi czas na drugą notkę o naprotechnologii).
Jakkolwiek niezwykłe byłyby doniesienia doktora Boyle'a, faktem jest, że w Polsce naltrekson jest lekiem zarejestrowanym w terapii leczenia uzależnień.
W celu ustalenia jego statusu w polskiej ginekologii, organizacja pacjencka skierowała oficjalne pismo do Urzędu Rejestracji Leków, co wywołało natychmiastowy odzew pacjentek naprotechnologicznych:

A co do naltreksonu (LDN czyli 4,5 mg), niestety prawie nie da się go kupić. Długo szukałam w internecie skutków ubocznych, ale poza problemami ze snem (na początku, u mnie nie było problemu), nie mogłam znaleźć innych skutków negatywnych. Lekarz mnie nie oszukał. Były przeprowadzane badania. Dane prezentowane na stronie chorych na MR. Tyle tylko, że większa dawka 3x50 mg nie może być stosowana przez osoby z chorą wątrobą.
Ten lek w małych dawkach stosowany jest m.in. w leczeniu stwardnienia rozsianego i autyzmu. Też trzeba go sprowadzać i jest coraz trudniej (i drogo). (...) Na dodatek zmierza się do zabronienia mi leczenia w imię ochrony mojego zdrowia. Myślę, że jednak musimy przemyśleć, zanim podejmiemy kroki, które mogą zaszkodzić pacjentom.

Podsumujmy: pacjentka poddana niezarejestrowanej terapii eksperymentalnej niepokoi się, że być może nie będzie mogła dalej rozwalać sobie wątroby preparatem, którego ginekologiczna skuteczność jest niepotwierdzona, i który nie przeszedł badań klinicznych.
Skoro jesteśmy przy wartościowych koncepcjach, warto nadmienić o leczeniu niepłodności dietą.
Wystarczy wykonać proste badanie food print za jedyne 1500 zł, aby otrzymać listę produktów, na które mamy utajoną alergię.
Alergia bywa tak podstępna i dobrze ukryta, że trzydziestoletnie kobiety ze zdumieniem dowiadują się, iż już od trzech dekad zabijają swoje organizmy spożywaniem skrytobójczej marchewki, mąki gryczanej lub kurzego jaja.
Na szczęscie naprotechnologia ma na to sposób: wielomiesięczna eliminacja alergenów i będzie ciąża. Rekordzistki żywią się galaretkami i doświadczają "naprawdę niezwkłej poprawy jakości śluzu owulacyjnego".
Jakiekolwiek sugestie o konieczności weryfikacji tych rewelacji napotykają na mur agresji: po pierwsze lekarz wie, po drugie naprotechnologia jest nowatorską i skuteczną metodą, po trzecie pacjenci nie są od rozliczania lekarzy.

*

Fakt czwarty: trojaczki to szczęście, a rację ma zawsze pacjent!

Pacjenci powinni być informowani przez lekarza o terapiach i ich skutkach oraz o możliwościach leczenia i wiążących się z nimi konsekwencjami (w tym informacja o dawstwie, mrożeniu zarodków, ryzyku transferów mnogich itd.), jednak to ostatecznie pacjent decyduje o tym jakie ryzyko podejmuje (deklaracja na piśmie). Lekarz nie powinien odmówić przeprowadzenia np. transferu więcej niż 2 zarodków. (źródło)

W skład tej grupy wchodzą pacjenci, którzy uważają, że znajomość zawartości ubiegłorocznych numerów "Gazety lekarskiej" jest równoważna zaliczeniu LEPu.
Są wśród nich również pacjenci posiadający faktyczną wiedzę np. w dziedzinie leczenia cukrzycy, którzy wpadają w końcu w kanał złudzenia omnipotencji medycznej. Od tej chwili to oni są specjalistami w dziedzinie immunologiii, wakcynologii, chorob zakaźnych. Przeszli przez to, przeryli się przez publikacje, pani kochana, gdzie oni nie byli, czego nie widzieli i ilu osobom nie pomogli...! Zbrojni w wiedzę diagnozują, ustawiają leczenie znajomym i pełnią rolę medycznych autorytetów na forach pacjenckich.
Im prędzej ktoś im wyświadczy przysługę i publicznie wyśmieje, tym lepiej dla nich.
Przy okazji dziękuję ginekolożce, która była tak uprzejma, że zrobiła to dla mnie przed laty.

Żadna z wymienionych grup pacjentów nie korzysta z zewnętrznych standardów. Pacjenci paranoicy ignorują je dlatego, bo ustaleniom oficjalnym nigdy nie można wierzyć. Pacjenci wnoszący o zniesienie ograniczeń negują standardy, gdyż te narzucają jakieś reguły gry i systematyzują postępowanie. Na przykład regułą HFEA i ESHRE jest dążenie do obligatoryjnego transferu pojedynczego (w uzasadnionych przypadkach podwójnego), aby zminimalizować ryzyko wystąpienia MPD, niskiej masy urodzeniowej, powikłań okołoporodowych, wcześniactwa oraz porodów przedwczesnych, które znacząco rośnie przy ciążach mnogich i wielopłodowych.
Nie jest także prawdą, iż ryzyko należy wyłącznie do pacjenta, bo za skutki powikłań płacą wszyscy podatnicy. W interesie społecznym jest zwiększenie narodzin zdrowych dzieci, a nie zwiększenie ilości zapłodnień.
Trzy próbki pacjenckiego koszmaru:

Fragment petycji Stowarzyszenia Stop Nop:

Występujemy w imieniu rodziców, którzy do tej pory musieli samotnie bronić się przed represjami ze strony bezdusznych urzędów w obronie praw do nietykalności cielesnej swoich dzieci oraz do samostanowienia i wolności wyboru.

Przykład drugi: co zrobić z przewlekłą boreliozą? Odpowiedzi udzieli sympatyk terapii dra Gersona i Ashkara, optymista

Między bajki włóżcie historie o ciężkim leczeniu boreliozy. Chorobę leczy się w miarę łatwo i prosto, chociaż leczenie jest uciążliwe i samo w sobie szkodliwe. Owe przypadki "leczenia całymi latami" to po prostu błędna diagnoza, fałszywie dodatnia. (...)Co 10 osoba ma nadmierny rozwój drożdżaków z gatunku candida. Oznacza to, że na 1000 osób z symptomami boreliozy, jedna faktycznie ma chorobę, reszta - candidę.

Przykład trzeci: jak utrzymać wczesną ciążę? Wypowie się pacjentka z habilitacją z pacjentologii:

3 razy 1 tabletka na dobę? Chyba ta gin zgłupiała. Natychmiast wepchnij sobie ze 4 tabletki i nad ranem to samo. W ciagu dnia możesz 2 i tak aż do odwołania. Progesteronu nie mozna przedawkować (no chyba, że byś sobie całe opakowanie wepchnęła, ale to i tak wtedy najwyżej ból głowy cię czeka) a jeżeli się okaże ze 30 to za mało to te 2 tabletki niczego nie podniosą.

*

Wraz z rozwojem nauki i medycyny rozwijają się ich przeciwieństwa: paranauka i zabobony. Lękowość objawiająca się paraliżem decyzyjnym i/lub kwestionowaniem oficjalnych ustaleń medycznych nie stanowi wcale domeny ludzi źle wykształconych, niewydolnych wychowawczo, posiadających złe intencje społeczne i tak dalej. Wręcz przeciwnie.
Lęków- racjonalnych i nie- doświadczamy wszyscy. Różnimy się między sobą głównie umiejętnościami ich kontroli.
Instytucje publiczne nakłaniają nas do działań, których uzasadnienia pozostają poza naszym bezpośrednim doswiadczeniem. Czy ktoś widział nowotwór? Ilu naszych znajomych umarło z powodu powikłań poświnkowych? Czy prąd istnieje?
U niektórych ludzi uczucie intelektualnej bezradności prowadzi prostą drogą do agresji i przekonania, że ktoś próbuje ich oszukać: system korporacyjny, ministerstwo zdrowia, sąsiad spod dziewiątki, partia polityczna, zielonoświątkowcy itd.
Odczuwają samotność w walce. Są niczym oficer Ripley w ostatniej części Obcego: cywilizacja kontra nasi najbliżsi. Czy podejmiesz wyzwanie, Strażniku Teksasu?

Tego procesu nie da się zatrzymać.
Rozwój nauki i specjalizacja poszczególnych dziedzin powodują intelektualne wykluczanie coraz większej liczby obywateli. Finalnie więc wszystko sprowadza się do podjęcia decyzji o zaufaniu: Mihalovic czy WHO? Ideologia czy medycyna? Nasz zbiór doświadczeń jako ostateczne odniesienie czy autorytet zewnętrznych standardów?
Choć lektura opowieści o uzdrawiającym wpływie citroseptu i upładniających właściwościach pasków św. Dominika może budzić wiele uciechy, sytuacja w żadnym razie nie jest zabawna.

*

Pacjenci lękowi: bezkrytyczni, nadmiernie krytyczni, posiadający skłonności paranoidalne, stanowią grupę, która z założenia będzie działać poza formalnymi strukturami. Dlatego też- to druga ważna cecha - niemal nigdy nie będą skuteczni w tym co robią.
To znaczy nie będą skuteczni prawnie i oficjalnie- pantoflowo, memetycznie i nieoficjalnie zmieniają świat. Niestety.
Głównym pragnieniem lękowców jest nieograniczona wolność działania. Jeśli nie mogą jej sobie wywalczyć formalnie to zrealizują ją praktycznie.
Szkopuł tkwi w tym, że realizacja własnej wolności w medycynie oznacza często jednoczesne pogwałcenie cudzej wolności i praw.
Rodzice nieszczepiący dzieci wygrywają spokojny sen dzięki pasożytowaniu na odpowiedzialności rodziców, którzy dzieci szczepią i w związku z tym narażają je na potencjalne ryzyko.
Pacjentki stosujące alternatywne terapie onkologiczne trafiają potem z zaawansowanym rakiem piersi do państwowych szpitali. Wydarza się to na ogół wtedy, kiedy niespodziewanie Nowa Medycyna Germańska i leczenie cieciorką zawodzą, a medycyna konwencjonalna musi w związku z tym podjąć zwielokrotnione wysiłki, co wiąże się także ze wzrostem kosztów publicznych.
Z kolei entuzjaści wolności w zakresie ilości transferowanych zarodków nie lubią pamiętać o tym, iż ciąża mnoga wiąże się ze zwiększonym ryzykiem położniczym, a- jak ślicznie wyliczyli badacze z Holandii porównując długoterminowe koszty programów SET (single embryo transfer) z kosztami programów transferów mnogich- ciąza bliźniacza/wieloracza generuje wzrost kosztów rehabilitacji, hospitalizacji i specjalistycznej opieki zdrowotnej o 30 000 euro.
Rozmnażające się przez pączkowanie środowisko lękowców uderza po kieszeni budżetowej wszystkich podatników niezależnie od ich sympatii politycznych i kondycji zdrowotnej. I wcale nie potrzebuje w tym celu zmieniać obowiązującego prawa.

Wróćmy tu na moment do antyszczepionkowców, którym bardzo zawadza świadomość bombardowania pacjentów komercyjnymi ulotkami koncernów farmaceutycznych. I jeszcze, że panie w rejestracji się śmieją z NOPów i nie chcą wpisywać. No i oczywiście to, że nie ma informacji społecznej, Ewo Kopacz, zrób coś, pliz!
Dobra, dziewczyny i chłopaki ze STOP NOP, ogarnijcie się teraz:

Praca w NGOSie polega na tym, że kiedy widzisz zmarznięte wróbelki to skrzykujesz ludzi i zapierdalasz przy budowie karmnika, a nie wołasz do ministra Kraszewskiego, żeby dosłał deski i herbatę w termosie. Bo jak nie, to mu zrobisz no no no!

Umawiacie się więc, skarbeńki, na rozmowy z przedstawicielami firm produkujących szczepionki w celu uzgodnienia sfinansowania druku i dystrybucji ulotek informujących o istnieniu poradni wakcynologicznych, NOPie i grupach szczególnego ryzyka. Oni mają na to budżet, srsly. Możecie machnąć sobie nawet przyjemną, informacyjną kampanię społeczną.
Kampania jest potrzebna nieodzownie: wielu rodziców nie wie o istnieniu wojewódzkich Poradni Konsultacyjnych ds. Szczepień, w których rodzice dzieci przewlekle chorych, urodzonych przed 36 tygodniem ciąży, posiadających obciążony wywiad itp. mogą zasięgnąć porady, uzyskać odroczenie lub anulowanie szczepienia i indywidualną opiekę.
To właśnie te poradnie przyjmują zgłoszenia o NOPach i prowadzą ich rejestrację.
Mówienie Polakom o tym, że utrzymanie odpowiedniego poziomu odporności populacyjnej jest niezbędne dla zapewnienia bezpieczeństwa tym, którzy z powodów medycznych nie będą mogli być zaszczepieni, jest właśnie zadaniem dla stowarzyszenia pacjentów.
Ach, właśnie, bo zapomniałam, że dzisiejszą wizję sponsoruje literka W jak "współpraca". To oznacza, że mówicie o NOPach, ale mówicie też o tragedii wspólnego pastwiska i wynikłych z niej epidemiach w społeczeństwach, które zaprzestały szczepień ochronnych, chwytacie?
Współpraca wiąże się niestety z uczciwością sprawozdawczą.
Was to jednak, zdaje się, nie dotyczy, więc możemy gładko zakończyć tę dygresję i wytłumaczyć czytającym, dlaczego tak wiele chlubnych inicjatyw w rodzaju całkowitego zakazu aborcji, nieograniczonej wolności w sprawie uodporniania dzieci i intronizacji Jezusa Chrystusa na króla Polski, kończy się plażą.

Fakt czwarty: w sprawach ważnych nie ma kompromisów, never ever!!!!!

A więc plażę mamy dlatego, że lękowcy zasadzie zawsze mówią podobne rzeczy: żądam delegalizacji chemioterapii. Żądam zniesienia w Polsce obowiązku szczepienia dzieci. Żądam zakazania sprzedaży środków antykoncepcyjnych. Żądam transferowania tylu zarodków, ile chcę, bo, kurwa, tak.

Tu nie ma półśrodków ani ważenia racji, w związku z czym petycje lękowców trafiają do kosza, a ich marsze protestacyjne mogą liczyć co najwyżej na zasilenie kilkunastoma przygodnymi spacerowiczami, którzy akurat nie mają nic lepszego do roboty. [ale tak naprawdę chodzi o to, że to spisek koncernów!11!]
Poza tym pacjent lękowy wcale nie chce zmieniać świata i mieć potem kłopot z odpowiedzialnością.
Woli przegrać bitwę legislacyjną i wygrać skuteczność praktyczną.
Dlatego lękowcy na wszelki wypadek nie jednoczą się w imię działań konstruktywnych i realnych, z których mogłoby ewentualnie coś wyjść, a zawsze przeciwko: nie pozwolimy na zmuszanie nas do szczepienia dzieci, nie damy usunąć krzyża, nie pozwolimy na zatrudnianie w szkole homoseksualistów itd.
Ostatecznie nawet tak, wydawałoby się, pozytywistyczne inicjatywy jak obwołanie Chrystusa królem Polski, mają na celu przede wszystkim ustalenie, kto jest prawdziwym Polakiem, a kto pedalską żydomasońską świnią jude raus fuck you dirty nigga.
Chrstus królem Polski nie jest, ale każdy o tym słyszał.

*

Dobra, to była ta smętna część notki, a teraz weźmy się wszyscy za ręce i zaśpiewajmy:

Niniejszym podaję Wam wytyczne Rządu Światowego na rok 2011-2012.
Dalej róbcie swoje i bądźcie silni wiarą w sens pracy u podstaw, bo do nas należy królestwo odpowiedzialności.
Pod koniec XIX wieku śmiertelność dzieci w przedziale 1-5 lat wynosiła 42-49% (dane dla zaboru rosyjskiego), dziś wynosi 5,6%
Bynajmniej nie dzięki Astromarii i Stowarzyszeniom Stop NOP.